1594 resultaten.
Zomermorgen
poëzie
3.4 met 18 stemmen
4.129 rondeel
Aanstonds, toen ik wakker werd,
Scheen de zon mij in de ruiten
En de vogeltjes daarbuiten,
Van nabij en in de vert,
Sloegen, 't bekje opgesperd,
Aan het zingen en het fluiten,
- Aanstonds, toen ik wakker werd -
Dat de englen met hun luiten
Niet zo vrij en onbenerd,
- Als de doden 't oog ontsluiten -
Hunne vreugde kunnen uiten…
Platteland
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
969 Fryslân wiid en fier,
dizige boskjes en tsjerkjes
en Pake dy seit dat is Wommels
en der leit Lutkewierum -
Friese zondag nabij verleden
kerktorens nu en dan
en Pake om ze namen te geven
die het kind meteen vergeet
maar die de oudere wil herbeleven
in een heden van resten toen.…
Afscheid.
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
2.472 het sprankelt in mijn hart
zoals de bubbels in je glas
je grote bruine ogen
staren diep in mijn ziel
ik voel me ontdekt
in de eindeloze verte
betrapt in de snoeptrommel
van zinnenprikkelende lust
het mes beeft in mijn hand
mijn vork aarzelt voor mijn mond
ik voel de angst nabij
in woorden te verslikken
in leugens te verstrikken…
Vleugel gevrij
netgedicht
4.3 met 29 stemmen
371 de bloemen
in je voetsporen
zien groeien
zij markeerden
in bloeien
het pad van wij
nog vaagjes
naastgelegen
wat wilde
vegen verwaaid
en ongebaand
in een naamloos
tegenstreven
waren ooit
een stel uit
chaos en obstakels
verbinding was
er wel maar nooit
iets van een door ons
gedragen perspectief
wij waren vrij
de wereld nabij…
Garen gesponnen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
515 Opwarmtijd nabij,
laveert een zwanenpaar
door ons ijsgordijn.
Opstandig, zie je
winkelen in je narrenpak,
onverzadigbaar?
Daar aan keerzijde
vinden aardbewoners elkaar,in
welk van beide zijn we beland?
Met een stuk brood te
eten en te drinken uit
een nog te voeden mond.…
de eindeloze blik
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.080 tussen de heuvels nabij
het land zo vlak als een gulden
een middenweg die wij samen delen
tussen muren van steen
en paden van asfalt
is het brein inmiddels in beton gegoten
omdat het ze niet lukt
deze observeerders te slopen
langs tuinen van goud
door velden van zout
gegoten in spijt
vergeven is tijd
laat alles nog eens los
wij vloeien…
Zucht
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
1.345 Terug bij het begin
warm tegen je aan
Als een roos bloos
ik rood tranen beslaan
Terug bij het begin
verlichting een zucht
Ik leef weer terug
jouw adem jouw lucht
Terug bij het begin
passie hete vuren
Jouw lijf mijn lief
Mag eeuwig duren
Terug bij het begin
geen einde nabij
Woorden tekort
mijn liefde ben jij…
Horizonnenlang geleden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
488 ik verzamel vergezichten
en bouw een horizon
waarin ik kan verdwijnen
als jij dicht bij me komt
de stappen zijn geteld
als strand en veld
zon overgoten blaken en
jij weer je entree komt maken
woorden dragen
slechts verlaten
omdat elkaars nabijheid
niet tot naderen zal geraken
wij leven met het nemen
van wat we ooit
elkaar hebben…
Diner voor twee
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
958 Ik kijk naar je door de hittegolfjes van de kaars
warm en gezellig, tafelgescheiden en toch nabij
de trilling van het licht geeft je een engelgezicht
jouw twinkelogen zijn de verbinding met je hart
ze spreken zonder te zeggen, ik hou van je...…
vader
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
526 hij niet komen
de doos van Pandora boordevol
met onmogelijke verlangens
bleef hermetisch gesloten
het leed zou te groot zijn
we stapten over de valkuilen
van onze zwijgende harten
in een beschermende stilte
vloeiden we samen
ik kwam hem zoveel later
zo vaak tegen, mijn vader
in mijmeringen en dromen
zonder ketens en zo stil nabij…
Resumé
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
530 Toen zonlicht ons
in de ochtend tegemoet scheen
bewoog mijn hersenarbeid
voorbij de beperking waar
de hele reut hetzelfde was
nabij de horizon van een land
dat ik zelf had verzonnen
vond ik jouw onschuld
in een droom die het verlangen
deed zwijgen met de toezegging
van jouw temperament
achter de grens waar alles anders was
met de belofte…
Ontluikend verleden
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
460 waren we hier al geweest
waren we eerder onszelf
in afstand, nabijheid
in gezamenlijk verliezen
hebben we nooit bestaan
na afscheid, herinnering
vergeeld vervagen, vergeten
in dozen op verlaten zolders
in avondlicht langs kale muren
als huisraad zonder handen
zullen we elkaar ooit weerzien
ergens aan zwaarte voorbij
zomaar,…
Grijze straten
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
655 de straten zijn grijzer geworden
er is weer mist, regen en wind
mensen dragen weer de zorgen
van hun werk en huiselijke plicht
de vakantievrijheid is nu voorbij
het leven krijgt zijn gewone sleur
de schilderachtige herfst is nabij
en de winter staat voor de deur
we zoeken binnenshuis behagen
met verse vruchtentaart en wijn
maar de terrasjesmensen…
De Toverhazelaar
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
853 In hartje winter tussen bladerloze bomen
bloeit in uitbundig geel de toverhazelaar
hij die als eerste zijn zachte kleur mag tonen
in hartje winter tussen bladerloze bomen
doet ons zalig van een nabije lente dromen
geurt vol zoetheid zijn weerbarstig krulletjeshaar
In hartje winter tussen bladerloze bomen
Bloeit in uitbundig geel de toverhazelaar…
Hannelore heengegaan
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
761 Een vrolijke vrouw zal je nooit zijn,
Jij blijft ons nabij in gestokte wording.
Dit overstijgen werkt verscheurend,
Wij staan genageld aan de grond …
Jij vertrok, en de troost kwam niet!…
zeeën voelen
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
485 bruine waterlopen
drijft plastiek met hopen
alles komt terecht in zee
blikken, bussen, flessen thee
olie, smetten, allerhande vetten
spannen synthetische netten
vissen sterven onnatuurlijk
zeeën voelen onaanvaardbaarheid
maar mensen blijven instinctief
herhalen stomme dingen positief
ik blijf hopen en ga opzij
de verloedering... is nabij…
uithuizig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
513 ik vraag me af waar ik ben
als ik hier niet blijf
over duizend dagen zijn alle
vezels in mijn lichaam vervangen
zal ik nog herkend worden
als ik door onbewoonde straten loop
klinkt er nog muziek tussen oren
voordat noten ontluisteren
overal is verte, nergens nabijheid
zeven dagen lopen
ommuurd is dan ook alleen
ons gemeenschappelijk…
samenhang
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
700 ik zoek de liefde, zij is
ze leeft in mijn adem, mijn zucht,
in een opgedroogde traan
je raakt me aan, zo nu en dan
in het wezen van mijn bestaan
zij kent geen woorden
noch gebaren met de hand
ik droom in de echo van de nabije oorden
doch immer aan de buitenrand
van een verbeelde werkelijkheid
in het wezen van mijn bestaan
het is zeker…
Verloren in mijzelf
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
501 Verloren in mijzelf
zinkend
verdrinkend
er is geen nu
geen verleden
de tijd heeft geen besef
zout op mijn lippen
de zee is nabij
vogels schreeuwen
voorbij schaduwland
grillig gevormde vingers
grijpen gedachten
wachtend op het licht
van dageraad
Zilver breekt haren
in duizend broze tinten
van licht
aan de horizon
tijd verroert…
Wisent
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 Nabij het modderige pad,
aan de rand van het Noorderplantsoen,
staat, in scherpe schaduwen gevat,
de grijze wisent in 't groen.
Massief en vol intense kracht,
de kop strak naar de grond gebogen,
houdt hij roerloos de wacht,
hij kent angst noch mededogen.…
Lieve Fleur
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.445 Geen mens heeft mij zo veel onvoorwaardelijke trouw liefde en nabij zijn gegeven als Fleur.Ze was een paradijs in huis.
Haar weg kwijnen deed pijn. t'Was een aanslag op het fier en wel zijn.…
vrij zijn
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
355 houden
alleen is geen tekort
het is afwezigheid van ruis
in gezelschap schuift iets
net naast zichzelf
woorden buigen
gedachten wachten
maar alleen
valt alles samen
ik hoef niets uit te leggen
niet te reageren
niet te worden
vrijheid is precies dit
dat ik kan bestaan
zonder publiek
en wie dat niet verdraagt
verwisselt nabijheid…
oude man
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
1.831 oude man waar ga je heen
je haren wit en ogen vaal
ver weg je gedachten
je leeft in het verleden
de toekomst is te kort
je huid slechts een omhulsel
broze botten weggeteerd
het trage bonken van je hart
angst klopt door je aderen
hoe lang nog weet jij niet
slechts de wetenschap
het einde is nabij
gevoelens en verlangens
nooit meer want…
Ontknopt
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.214 Deze ogen doden
kijk me niet meer aan
De ijstijd van mijn nabijheid
is hopeloos bevroren
ik besmet besmeur verziek
laat me nu maar gaan
Dit is geen kalme zee
drenkeling zul je zijn
gevangen in mijn doolhof
van voorgoed verloren
Dus ren, nu het nog kan
bespaar jezelf de pijn
Maar dovemansoren horen
veel dieper dan bedoelen
en blinde…
Spreek niet, maar…
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.284 luister,
mijn handen omvatten het begrip
Waarnaar mijn woorden zoeken
Zie,
mijn ogen spreken
Tussen de regels door
Voel,
Zingend zijn woorden zachter
Nog liever neurie ik mijn melodie
Proef,
mijn zilte tranen vloeien weg
door jouw nabije ogen
ruik
de geuren van geborgenheid
door stil en warm begrip
weet je mijn liefste
spreken…
de onzichtbare overkant
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
697 toen de zon
zich verschool in
mijn hand
en het gezicht werd
bedekt door bladeren
voelde ik mij overmand
door vreugde
die stroomde door
eindeloze aderen
het was nabij een veld
dat leunde tegen
de uitgestrekte bosrand
waar de dag, zo scheen,
haast bleek uitgeteld
de avond hing
boven volgezaaide
gleuven van
het vlakke land…
dromerij
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.953 weer
te voorschijn, vertrouwde
beelden uit mijn kinderjaren
het huis en de buurt waar ik
ooit woonde, de kerk en
de oude jongensschool
toch zag ik ze nu anders dan
voorheen, was het dorp met
een gouden gloed omhuld
sluimerden straten en bomen
in een stralend, tijdloos licht
de ochtendzon betastte mij
scheen de hemel even nabij…
Droom
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
2.332 je ogen
flonkering
en diepe
schaduw
mijn adem stokt
ik sta genageld
aan de grond
de pelgrim
in mijn ziel
zoekt onbeholpen
over spoorbanen
in straten
vol verkeer
naar de afdrukken
van jouw
voetstappen
handen knopen
de afwezigheid
los
stof dwarrelt
als sterren
naar beneden
ik tel
de laatste
wolken
jouw nabijheid…
Afscheid
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
1.837 de getergde hand op je doorgezakte schouder
warmte voelt kouder dan ijs stromend door aderen
leegte doet woorden verstommen tot 't niets
sneller dan licht schiet 't door je gedachten
wanhoop nabij beukend tegen de ruwe kade
gevoelens trekken kolkende massa tegemoet
bergen woest verzet over het gans onmogelijke
storm je onheilspellend…
muren van weleer
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
632 ja, het is vaak lopen op sprokkelhout
eer ik het klinket nader, nabij de hoek
diep achter in de verwilderde tuin
het hangt al jaren scheef
aangedaan door de tand des tijds
juist daar ervaar ik de pracht
van het komen en gaan
van gaan en komen
ik ben daar zacht
soms in dromen
ook als ik met het heden ben begaan
zoals nu
hier sta…