6829 resultaten.
Lach
poëzie
3.0 met 3 stemmen
2.565 Ik heb gelachen, wijl ik niet wou schreien
Toen mij de vriend mijns harten had verraden
Ik stond alleen aan 't kruispunt onzer paden
Hij ging, waar blijden zich ten feestdans reien
Vaarwel de weg die wij te zaam betraden
Mijn gids verlaat mij in donkere doodsvalleien
Waar zon noch bloem mijn blik met hoop wil vleien
En 'k eenzaam moet…
Water
hartenkreet
4.9 met 10 stemmen
2.162 Ik sla mijn pijn op in het donker,
mijn lichaam ontkleedt zich in de nacht.
Het water sneuvelt door het zwijgen,
gebroken nagels krabben aan de onmacht.
Ik reik mijn handen uit naar morgen,
houd mijn armen boven het hoofd,
tranen van gisteren vullen mijn ogen,
het water heeft de pijn verdoofd.…
Dodenakker in Wales
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
1.452 Hun schelle schaterlach klimt over ’t duin
ze bewonen vol trots hun zandkastelen
hebben emmers schelpen te verdelen
een uit zee zwaar bevochten strandfortuin
Het jonge kinderleven is nog enkel zand
slechts vaag begrensd door de waterkant
Hun zilte water bestaat uit louter tranen
in de witte aarde gaapt het donker gat
geen oog en hart voor…
je oogde soms een vage lach
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
785 mond met woorden gaf
hielden je handen zachtjes af
je oogde soms een vage lach
die ik in je lichaam niet meer zag
je wilde ongedwongen zijn en vrij
je vroeg mij om je los te laten
mijn vriendschap voelde te dichtbij
maar je wilde mij niet raken
weer lopen onze wegen naast elkaar
jouw weg is nieuwer dan de mijne
ik zie je ogen en je donkere…
de trein
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
959 Licht schokkend glijdt de intercity
over zijn vastgelegde lijn
Door vale ruiten
vol met smoezeligheid
grauwt grijze mist over de donkere stad
Geroezemoes van geluid klinkt op
Ik zit weer in de trein
Gesprekken ongeremd
door de passagiers verspreid
worden plots afgebroken
als hij daar binnenglijdt
waar nooit een trein zou moeten stoppen…
Door één lief woordje zou zich laten winnen
poëzie
3.9 met 10 stemmen
5.294 Ach nimmer heeft één Wezen lief-gehad
Dit arme Zelf, dat maar gestaag moest dwalen
En blij was, als 't een goed'ge hand-druk had,
Maar toch blijft Liefde's Aangezicht mij stralen
In 't donkere toekomst'ge.…
Zuidelijke gastvrouw
gedicht
2.5 met 33 stemmen
19.439 baby in haar armen
- zij moet een warm hart hebben - denk ik
een rilling van bijna betrapte herkenning
gaat door mij heen
ik word weer klein
en sta aan tafel
met de punt van het mes
maakt zij een kruis
van korst tot korst
het lemmet klieft
het grijs van golgotha
zij schijnt het niet te merken
ik bespied haar feller
het brood, een donkere…
Zomernacht
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.127 wanneer een vleermuis spichtig
de nok van het dak ontschiet
en de nachtvlinder amechtig
de holten van de surfinea kiest
vervagen de geluiden,
versterft traag het licht
kruinen doemen dominant op
hullen zich in donkere pracht
een muggenzwerm warrelt kringelend op
animeert het straatlicht in de zomerse nacht
onder Cassiopeia's Wiegende…
Brünig
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.215 Door ’t donker zagend met zijn zaagje scherp.
Ontzaglijk zwenkt, angstwekkend hoog en wijd
De Grote Beer zijn gouden majesteit.
En ijv’rig zingt klein krekeltje zijn lied.
’t Leven is kort, en daarom slaapt hij niet.
En rusteloos orgelt de waterval;
Geen duizend eeuwen en zijn berg is dal.…
EN BIJ HET RIJZEN VAN DE SCHEEMRING LAG
poëzie
4.2 met 20 stemmen
3.277 En bij het rijzen van de scheemring lag
hij in het gras naar de avondlucht te turen;
een afgrond leek de tuin, berghoog de muren,
zwart van klimop met stoffig spinnenrag;
het leek een put, waarin de lichte dag
op ’t donker dreef, vol schimmige figuren;
enkle geluiden van de naaste buren
plonsden als steentjes d’rin: een naam, - een lach.…
CRUCIFIX
poëzie
3.8 met 10 stemmen
3.042 en het ivoren Lichaam van de Man
tussen twee zwarte kruisen wordt een vlam,
die het beslagen duister diep doorlicht:
een weergaloos, doorschijnend vergezicht:
over een woest, ontembaar bergland, groot
en weerbarstig, het donker randgebergte van de Dood,
klimt langs een wankel gemzenpad
een man naar het verborgen ontoeganklijk hart…
Een klauw met bont gevoerd
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
712 bloedvergietend voren rood
het hart onbloot in spuitend dood
lach en kijk je lijf bevrijd
van haat in levenloze staat
je trekken zijn verbekt in nijd
omdat het onderscheid
door dood niet meer bestaat
ze lachen met hun lippen dun
lege ogen hongeren naar jou
kou verkilt nu zonder bot je lijf kapot
je geest verdwaalt zonder houvast
vervloekt het donker…
Dodenherdenking
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
616 Veel waren burgers, vaak grijsaards en kinderen,
offers in het duivelse spel van de macht;
een vijf lange jaren diep donkere nacht
Wij herdenken in stilte wat hen overkwam;
maar zullen wij ooit onze onmacht herdenken
en zweren dat dit nooit meer gespeeld worden kan?…
Onbekende bestemming
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
705 Ik vraag mij al zo lang af
wat de zin is van het bestaan
dat m’n onderbewuste, moe
van verwerken van het denken,
antwoordt in heldere dromen:
Ik reis in een eindeloze trein
buiten is het aarde donker
reizigers kijken verwonderd
als ik naar hun reisdoel vraag
ze begrijpen mij niet -
geboren en getogen in de trein
weten ze…
Ook ik ben omstreeks 't midden mijner dagen
poëzie
4.1 met 7 stemmen
2.583 Ook ik ben omstreeks 't midden mijner dagen
verdwaald geraakt in levens donker woud,
maar mij heeft geen aardse wijsheid ontvouwd
de weg uit smart en twijfel, noch gedragen
omhoog, en geen hemelse ogen zagen
neer op mij, vanwaar hoog're klaarte blauwt
m'in teed're zorg omwakend, en met stage
stralen heffend naar waar men waarheid schouwt…
Deze wereld
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
751 deze wereld
zie je nog sterren
helder en zacht
soms dichtbij
dan weer veraf
in deze wereld
kijk ik de maan diep in haar ogen
soms zijn ze open
dan weer gesloten
in deze wereld
is de zon onze belangrijkste bron
geeft ze ons een warme lach
maar tegelijk een tikkende bom
in deze wereld
drijven wolken af en aan
valt er regen uit de donkere…
Ondanks
netgedicht
4.5 met 33 stemmen
1.606 laten we samen samenzijn
het verleden vergeten voor even
want je gaat dood, de tijd sterft mee
laat mij me één keer veilig bij je voelen
Laat mij je strelen,
zachtjes door je grijze haren
door je kwetsbaarheid
door je laatste uren
je ademt nauwelijks nog
we staan samen aan het einde
van een nieuw begin
Je bent bijna dood,
het is donker…
ook liefde spaart je niet
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.356 zachtere gesteen;
schijn is niet helder; helder dat is schijn
jij hoeft mijn rotsenmond niet te verwarmen:
’t verwelkte bladgoud in je armen
kan nooit de prijs voor alles, alles zijn
hou op, wees stil: ik wil niet willen willen
jij kust voor niets en ik ben al verloren
in ’t wrakkig ijs opdat je mij bewaart;
wees stil en kijk: hoe donker…
Vrouwen
gedicht
2.5 met 97 stemmen
24.066 I
Haar armen glad en blank in 't lome
van donker tule, veel parfum en lippen
van karmijnrood - ik zie de tippen
van haar borsten deinend gaan en komen.
II
Winkel schemering, veel stoffen op de toonbank
Zij buigt voorover in begerig kijken
Ik zie haar blouse soepel open wijken
en ben verzonken - diep en blank.…
Houten kerk Bickerseiland 1968
netgedicht
3.0 met 15 stemmen
1.390 Ik droom dat ik ‘n eeuw geleden
over oude gladde stenen loop
een meisje huppelt voor mij uit
schijnbaar uit het niets komen
paard en wagen plotseling opdagen
Een stem schreeuwt in m’n hoofd
Grietje is dood, ze is overreden
mannen en vrouwen in het zwart
die in de donkere aarde staren
beelden vervagen bij m’n ontwaken
Een eeuw later…
Er was eens
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
565 harten vatten vlam
wijl ogen in een eerste ontmoeten
elkaar kusten
verlegen de glimlach
eerst aarzelend de tred
vastberaden verder
de handen ineen
een bruidsluier
de ringen
een belofte voor levenlang
kindergeluk
ontsproten in haar schoot
houden van
in geborgenheid en warmte
babbelende mondjes
te voeden en op te voeden
de eerste donkere…
IN DE OUDE LAAN...
poëzie
3.4 met 5 stemmen
1.605 'k Zag ze in zijn aureool de vleuglen dopen
En van zijn lichtkring in mijn donker dalen.…
Morgenlicht in Avondgloren
netgedicht
4.3 met 33 stemmen
2.418 'k Wil de dageraad tot stilte manen
waardoor mijn droom nog door zal gaan
ook door de dag een weg blijft banen
om niet in duister stil te staan
Die tijd van toen met heel zijn toekomst
is door de donkere tijden ver vergaan
slechts zwarte waarheid toont zijn kille komst nu
wanneer het tijd is om weer op te staan.…
Herfst
poëzie
3.3 met 9 stemmen
3.633 De blaren laten los en op de wind
drijven ze donker langs de grijze lucht,
alsof een vlucht verlate vogels wegtrok.…
Wintertuin
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
1.090 roze van het laatste roosje aan de stam
wat restjes boterham op mijn rondje
liggen er te wachten op bekjes die het op komen halen
een merel staat met schuine kop
de snavel gericht op de nog natte aarde
zijn pootjes trappen plots omdat hij wat ontwaarde
aan de clematis hangen nog wat pluizen
wat frommelig te trillen in de wind
stram en donker…
op kindsbenen
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.073 steeds meer en meer
schrijft ze de dingen aan elkaar
het onmiddellijke voorbij
weg van het donker
de oude dichteres
en al de rest
is te zwaar voor het
papier
haar taal gaat steeds trager
of ze zwijgt of legt liever
haar kinderen dingen in de mond
alsof haar herinneringen
stranden
in de vijver van haar jeugd
het echoot daar
als druppels…
spoken
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
568 hoe licht ik 't ook is in m'n kamer,
om t donker te bestrijden buiten,
hoe hard ik ook de muziek zet,
de stilte blijft. Ik zet de deur naar
de gang toe open, kijk in het trap-
portaal. Geesten vechten beneden,
wachten nog maar willen boven
komen en me ombrengen.…
Mijn dochter
gedicht
2.7 met 36 stemmen
13.978 Kees)
mijn dochter hupt op haar skippy door de tuin
voedert de eendjes en de beesten in het hertenkamp
alsof zij alles in de hand
mijn dochter zegt: papa, maak je geen zorgen
spoken bestaan niet noch heksen niet noch tovenaars
en morgen breekt een nieuwe dag weer aan
mijn dochter wenst me welterusten
in het donker, kust me op mijn wangen…
lente onweer
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
520 De wolven verkleed als donkere wolken
zijn weggetrokken, de boze buiten-
wereld is kalm geworden, blauw en
wit geworden, de frisse lucht doet
me rillen, maar niet meer van angst,
van koelte en friste, van reinheid.-…
Nachtgodin
hartenkreet
3.2 met 29 stemmen
5.021 Ik draag een donkere rok,
maar zonder slipje en jij
mag mij kussen, onder de rok.
Iedere nacht, als Eros bloeit,
dan ben jij de wulpse bij
die naar honing smacht
in mijn bloemenveld.
Met jouw mond
rond de glimmende parels
dromen wij onder een kleed
van rozen.…