8651 resultaten.
Kelder
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
920 Als gekurkte flessen in een rek
liggen mijn gedichten daar
in schemerduister op hun stek
in stof gedompeld rijp en klaar
Gevuld met rood of wit of wijn
nooit gekend naast fraai bekroond
een teugje awater of een slok azijn
lauwerkrans naast nooit beloond
Sprankelend drupt op zielloos dood
soms liggen ze te kruisbestuiven
de geur en smaak…
Omklemd
netgedicht
2.4 met 10 stemmen
1.896 Zij draagt het fris gewassen wit
in het langzaamste licht van de dag
het wegdooiende ritme poogt elk uur,
elke minuut te rekken. Ze mag
het beeld niet verlaten. Zo puur
is haar tred, zo sober haar snit.
Haar gaan is een traploos schrijden
de aanrollende nevel van de nacht
wijkt voor haar ontblote voet
een teder voorbijgaan.…
winterbeeld
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
889 Witte lijnen venijn
in vlaggen vlagend,
werpen terpen op,
brokken butskoppen.
IJsnaalden stikken samen
tot vorstkorsten verzwart.
De sloten snoeren dicht
het geschotste dodenkleed.
Een stervende stilte
dempt ieder doen.…
MAMA GAAT ER VOOR...
hartenkreet
4.1 met 17 stemmen
2.337 Ze zat daar als een vogeltje
't gezichtje werd zo wit
Ze is al een-en-tachtig jaren
en was altijd zo fit...…
ode aan het Haagse hopje
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
831 (het enige echte hopje, van Rademaker)
het is nog Haagser dan de ooievaar,
Couperus, Binnenhof en Lange Poten
de witte wikkel zit hem als gegoten
het is de trots der ware Hagenaar
zo’n prachtig bruingebakken exemplaar
wordt wereldwijd en zeer beschaafd genoten
de receptuur is aan het brein ontsproten
van Jahweh of een duivelskunstenaar…
februarizon
gedicht
3.3 met 37 stemmen
21.595 Weer gaat de wereld als een meisjeskamer open
het straatgebeuren zeilt uit witte verten aan
arbeiders bouwen met aluinen handen aan
een raamloos huis van trappen en piano's.…
Dubbelleven
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.419 het borend leven in de appel
was bijna in de beet vergaan
glazuur van glanzend blanke tanden
spiegelde de witte worm
hij trok kronkelend zijn kop in
in stervensangst geheel ontdaan
het was vlak voor de tweede hap pas
dat ik het zwarte puntje van zijn neus zag
vol schrik heb ik de appel weggeworpen
want net als bij de worm
was weg die lust…
Ik ben het doek
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.596 Schilder mij, ik ben het doek
een broze maagd
nog leeg op wankele ezel
ik voel me doek, ik ben het doek
een dorre vrucht in wording
schilder mij in tempera
omsluier mijn naakte waarheid
met stremsel wit nog onbevlekt
ben ik het doek, jouw muze
jouw destinatie eerzame solist
ik roep je aan, het doek
je ogengloed laat transparant
penselenschachten…
die azen zonder vragen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
669 de dag is licht
naakter wit maakt
kijken wat verlegener
passie vrijt
zijn donkere blik
nacht brengt zachte
anonieme handen
het verlangen naar
het hoogste punt is
het duister wel gegund
ogen volgen ronde
bogen op de tast
de tong is zonder mond
te gast op lippen die
zich welvend schikken
licht versluiert lust
geeft ruimte en…
Jij die me onophoudelijk lieft
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.443 Ik demp mijn gesnik in het wit
van jouw geluk en tel de gaten
in het kant die ik met mijn nagels
heb getrokken wanneer jij mijn
pijn voelde en je woorden
mij streelden op je veld van eer
En de nachten dat jij smetteloos
de onreine pijnen uit mij sprak
en ik als kind mij uitte terwijl jouw
liefde mij beduidde dat ons de eeuwigheid
is gegeven…
zware stemmen
netgedicht
4.0 met 25 stemmen
991 achter het bekraste engelenraam
kriskas kruipend door de uren
die alleen ’s nachts de spiegels
bedekten met stenen
van opgestapelde zondes
en na afloop
wanneer wind mijn naam deelde
met de dood, het dorstend antwoord
gaf
zonk de stilte opnieuw
in bomen en in mijn grondloze
lichaam
dat het rustbed werd
van radeloze tijd, wit…
Een handvol licht
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
2.372 schemerende zand
waar ik mijn blik op had gericht
Zacht ging hier de nacht voorbij
net als de uren die vervlogen
en ik opende mijn hand
die - met een steen - jij had verdicht
langzaam brak hij - als de nacht
die door de zon werd opgezogen
in twee stukken - als een wonder
dat jij voor mij had verricht
En ik lachte
want je gaf me
druppels wit…
Adieu
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.075 Te jong worden takken soms gesnoeid
daar waar oude stoere eiken niet meer
kunnen reiken naar een vol bladerdek
of naar een voorjaar wat luchtig
en ontspannen het licht verspreidt
worden takken soms te jong gesnoeid
daar waar witte vlokken smelten
eer zij vaste grond voelen
of in warme wanten landen
en wonder ogen laten stralen
verglijdt…
Tentamen Mondeling
netgedicht
4.3 met 39 stemmen
2.945 plotseling zit je er en ik voel me betrapt
bij mijn stille, heimelijke gevoelens,
door het donkere vuur dat smeulend oplicht
in de blauwe spiegels van je ogen,
terwijl ik de lastige vragen stel,
dansen grillige vlekken schaamteloos
langs de ronding van je mooie borsten,
je weet geen enkel antwoord, je stamelt,
je bloost en zwijgt, je witte…
Opname
gedicht
4.2 met 160 stemmen
55.236 Maar deze tocht naar etherland,
met felle lamp en witte jas,
maak ik straks met alleen mijzelf
een eenzaamheid als pas.
Er zal geen foto zijn, geen kaart
of sterk verhaal dat ons verbindt.
Maar hoop dat alles nog bestaat
en ik terugkom, en je vind.…
in Valkenburg aan de zwier
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
778 na Aisne Ourthe Amblève Néblon
Remouchamps Comblain au Pont
komen de grotten
met eeuwige tranen
gebroken knotten
gemergeld aan plafonds
stille kraam van vledermuizen
hang in spleten voor huizen
rechte muren soms bekrast
vroeg heilig betekend
vochtig bij de tast
wit schaars belicht
boven koelt het bier
zitje bij La Bonbonnière
met een…
een woordloos verwensen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
533 ik stond
waar je staat
zag witte nevels
de mistige horizon kussen
in de koude stilte van morgen
voelde hoe onze banden braken
toen jouw ogen
mijn waarheid raakten
doodlopend trok ik
mijn cirkels recht kwam dwalend
hard op mijn bek terecht
woedend trapte ik jou
van mij af terwijl ik
nog altijd veel om je gaf
verstikkende liefde…
zwaarte in het bos
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
1.611 alle luchten waren blauw
uren schreden voort in kerks groen
de paden op met zachte demping
spelden in gebroken witte knop oeverloze zwam
het hoofd loodzwaar vol voos bezinksel
stevens recht vooruit moe en klam
een bord zei dit is natuur
gevallen bomen gaan gewoon rotten
er kwam een paard met mens voorbij
soms een hijgende trimatleet…
Raster
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
835 Zwarte broddellap
Vastgezet op alle vier de hoeken
Iemand
Liet de grote steek
Vallen die ruimte
Laat voor een scherm
Dat ontbreekt
Niet diegene die
Er bloemen op borduurde
In wit, diepblauw en geel
Ook niet de mieren
Die snelle stekentellers
Zelfs niet de grote juwelier
Die zijn druppelstenen vasthaakt
In de draden
Losjes, edelglanzend…
verzoekje van de goden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
633 wel duizend of meer
jaren waren hem beloofd
als hij maar zou slagen
waar anderen hadden gefaald
moest hij voldoening nemen
met het leven als een sterveling
het niet vinden van de zwarte tand
zijn symbool van dood in leven
hij kreunt al decadenlang
terwijl het knagen langzaam duurt
de tand des tijds wit verbleekt
kent slecht haar eigen…
Naar Siëna
gedicht
3.2 met 26 stemmen
8.443 Houden, als kind, van zachte lijnen,
van felle kleur: ultramarijnen,
oranje en rood, gelijk een zon;
van warme gelen, rijp als koren
van sluiers blauw, wolkenverloren
van helder wit; sneeuwwater; bron.
Twee eeuwen later, dieper houden
van warme tinten, donker gouden
gebarsten oker, schroeibruin brood.…
Onvoltooid
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.464 Hoe onvoltooid is onze liefde
herinner je je nog
dat je bij me binnenkwam
met schildersdoek en glunderende lach
omdat ik van je houd, zei je
verf en kwasten, kleurig palet
wij tweeën op het doek
en ik, ik voelde me koningin
en filmde al je bewegingen vol ijver,
gaf je m'n dik gebreide witte vest
met capuchon en noemde je
mijn Rembrandt…
anders zwartwit
netgedicht
3.9 met 38 stemmen
3.048 beweerd dat haar borsten
loodrecht op de horizon staan, wat
onnatuurlijk is, gezien de zwaartekracht
de jubel van tenen en het kriebelen
van vleugels in plaats van haren op de rug
hij weet dat niet en denkt aan lammer-
gieren op de thermiek in de Vogezen
walmende wierookstaafjes in Taipeh
sky-diving van de Mont Ventoux
winderig wit…
hoor en wederhoor
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
658 hoor en wederhoor
het geweten credo
en nog gaat het woord
niet vrijuit, er zijn regels
en ook hele coupletten
een vers staat nooit
helemaal alleen
de gedachte uitgedrukt
zwart op wit is soms
mistig, ook wel
te rauw om te verteren
maar altijd onuitwisbaar
in het geheugen gegrift
wis en waarachtig
onuitwisbaar dus
niet altijd vergeetbaar…
Kamperduin
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
682 heiige kim
in een aura van warme kleuren
groter dan z'n stoffelijk lichaam
belooft ’n mooie dag aan de kust
zon en wind schonen boven zee
de lucht tot strak hemelsblauw
in m'n korte broek uit de sixties--
lig ik breeduit in 't warme zand
mijn vrouw reikt zonnebrillen uit
zodat geen badgast wordt verblind
door een groot blinkend wit…
Oude foto's
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
644 foto’s
generatie van m’n grootouders
met m’n geest in spagaat
overbrug ik heden en verleden
geboorte en sterven
meegesleept als in ‘n film
voel ik de vergankelijkheid
en de snelheid van de tijd
voel de pijn van weemoed
omdat ze er niet meer zijn
hun verwondering bewaard
gestold in de tijd
lees verwachting en droom
op stille witte…
Geest uit de fles.
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
659 Onverwacht een hete dag,
de bries stond stil, zo ook
jouw vlag, de blanke schil
getekend in wolken van
stralend wit en hemels blauw,
en op het meer jouw rimpels, de
vrije wil van een smachtende
weerspiegeling, de zon zonk
neer, de horizon spoog rood
de sproeten op je huid,
kennelijk te snel en te jong
ontbloot in prikkelende dauw,…
Zomercholesterol
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
485 Luieren, liggen, lanterfanten
zomerfilm van op m'n rug
blauwe hemel, witte lijnen
vliegtuig heen, vliegtuig terug.
Alles zindert, alles schittert
in de gouden zonneschijn...
zonneschijn, zonnebril, zonnebloem
bij 't ontbijt, bij de tafel bijgezoem
warme avond, horizon, gouden bol
parasol, terrasjes vol, cholesterol.…
Exit
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
782 De tijd liep voor
en soms wat achter
in de tijd
soms spijt
soms berijdt
om te sterven
gewoon maar wat
verven
de wolken blauw
de hemel wit
doorgaan met slapen
om ooit een dag
in ieders ogen
te ontwaken
wij zijn wachters in de nacht
wij zijn de gehatenen
en vereerde
de juiste
en o zo verkeerde
wij zouden alles opnieuw moeten leren…
Alsnog.
netgedicht
2.9 met 25 stemmen
1.145 Als eenmaal het smetteloze wit in mijn tuin
vervangen zal zijn door jouw adembenemend groen
Als eenmaal jouw lichtvoetig dansen mijn gazon
zacht ruisend zal doen zweven
Als eenmaal jouw klanken door mijn huis lachen,
fluisterpratend vensters zullen openen
Als eenmaal jouw zaligmaken weer terug zal zijn
in mijn verlangende hersenhelften…