6320 resultaten.
Soms...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 Jouw lichaam gaf het op,
na vijftig huwelijksjaren.
Ik voel nog steeds jouw zorg voor mij.
En ken nog jouw gedachten.
Ze vullen nog mijn leven,
brengen jou nog heel dichtbij.
We waren zo verknocht,
niet slechts twee mensen.
Maar een eenheid,
zoals het ook moet zijn.
We zijn nu als uiteengescheurd,
de dood veroorzaakt wel veel pijn.…
Ontkleed je van mijn angsten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
431 Waaraan jij nu moet wennen, vertrouw op
je gevoel als de vlinder van nacht de vlam
van mijn lichaam temt, maar doorgloeit in de
ongetemde liefde van de werkelijkheid, die wij
in een ademloze volheid hebben beklommen.…
IN AL HAAR VERSCHEIDENHEID
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
583 Onder weg zwierende zomervogels
tegen teder geel gesneden horizon
sluimeren driften gezwind en
ontvlammen kussen naar lomer
bindt de wind ons warm witte lichaam
dat kronkelt oneindig tezamen
op vocht groene mossen rond dieprood
knisperend berk en beukenblad
zojuist gevallen door de herfst
zacht uitgelegd in geulen
van ons verhittend…
Sprong naar het einde.
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.569 dode bladeren stil op wegdrijven
helder rood met wit glimt de
reddingboei die naast haar
voor het grijpen hangt aan de
brugleuning bevestigd met
verweerde roestige haken
luid klinkt opeens de plons als
de jonge vrouw zich
omlaag heeft laten vallen
grachtwater opent zich in
sinistere opspattende kringen
spoorloos verdwijnt
haar lichaam…
Uit de geest van Griet Zelle (Mata Hari)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.213 Het uniform van rijke kerels in mijn ogen
spiernaakte Adams: in en uit de mijne:
het hemels paradijs waarin ik schaars gekleed
met mijn exotisch schone lichaam danste
over werelddelen als ‘het oog van de dageraad’
geruchten niet van de lucht: mijn hebzucht
ontdeed mannen van hun kleed, letterlijk en
figuurlijk heb ik mij gefortuneerd voorzien…
Nachtmerries
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
664 Van alle dingen die bleven
kleur van groene ogen
hard als smaragd
een wilskrachtige mond
die wist van wat en wie
Puntjes van een tekening
verbonden met lijntjes
jij liet zien welke
verbindingen kleefden
perspectief lieten zien
Schaduwen dansten
vier, zes armen voor je
om een onzichtbaar lichaam
maar ik kon de naam
niet onderscheiden…
De boze man zie hem gaan
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
444 Een veelheid van lichamen vliegt
straks uit; onwetend van het dierenleed
dat straks in de confrontatie met stalen
vogels zijn laatste levenskreten uit.
De boze man zie hem gaan.
De stad, zijn mestvaalt en zijn mensen.
De denkende zielen stapelen weg wat zij
voor hun welvaart niet meer wensen.…
Voorbij die mooie zomer
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
531 Fier stond ik in mijn helderheid
een zomer lang te staren aan de hemel
getekend met een eenzaam venijn
om jouw gevluchte lichaam te warmen
met de zonnegloed van mijn schijn
jij keerde jouw vermoeide lijf
naar links en liep naar de rivier
om je in afzondering te wenden
tot de kikkers die daar sliepen
de prinsessen die er riepen
hongerige…
Kwan Yin
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
534 Hier heb jij gezeten, rug geleund
tegen de oude tempelboom
van zo'n duizend jaren oud
Je ogen waren gesloten
keken in de verre diepten
van een uitdijend heelal
Spinrag verbond jouw gedachten
handpalmen opengevouwen naar boven
hemel en aarde verbonden door jou
Het lichaam zat verborgen
in het donkerblauw, haast zwart
aan jouw gezicht viel…
Ik word een jaartje ouder
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
634 Ik word een jaartje ouder
en ben vergeten waarom ik van haar hou
Niet vanwege haar heerlijke geuren
of haar ouder wordende schoonheid
Niet omdat ze tegen me aankruipt als ze
zich alleen voelt, nee, het ging dieper
Haar lichaam daar ben ik gek op, haar pianomuziek
en dat ze me volstopt met poëzie en voedsel
De lekkere dingen die…
Chopin, ach mijn lief
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
724 zijn goddelijke composities
mijn liefde voor die jongen was groots
niet corporeel zoals velen dachten
maar zijn muziek: ach mijn klank
zeg mij Fryderyk, ik heb je niet verleid
veel jonger was je dan mijn stonde
je hebt het ondervonden in afgunst
zodat zelfs de piano jou teveel werd
toen ik Franz List weer bewonderde
zijn viool had mijn lichaam…
bang ( en dan zegt ze, stil moar, ik bin bie die
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
468 nacht waar ik niet schreeuw, je
woorden me troosten je warmte me beschermt
voor de kou onder het bezwete laken, je liefde
grenst aan mijn voorspellende droom
toch zal eens de nacht een duw zijn
naar een nieuw avontuur waar deze
tochtige herfst in een gloed van durf
het bloed zal morsen op het tapijt
waar we eens de liefde in elkanders
lichamen…
Dorst naar meer?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
447 geroep op de zachtste treden
van de nacht, de wind verlegt
haar schreden in de trouwste
tonen in de smetteloze vacht
van veulens bij een waterbak
koppen bij elkaar, ogen kool getint
om met minnende blikken het
vurigste bloed te delen, oren
gespitst om in die weelde op te gaan
een getuigenis van het landschap
waar de hemel hun lichaam…
DIE BLINDE MUUR
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
521 hoorde harde knallen
die laatste droeve snik
voelde mannen tegen zich aan
en voorover vallen
niemand geeft nog een kik
ziet zielen zwevend uit lichamen
naar hun ‘thuisland’ gaan
nu voelt hij de namen
die ze in z’n stenen krassen
of een hartje doorboort met pijl
waar eens bloed lag in plassen
liggen nu restanten van jong geil
ik weet…
Onherkenbaar?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
413 kou in het geel van narcissen
die voor zichzelf dat moment
hebben opgericht, dan wordt
het minder kil vandaag, dus vertaal ik
de omgeving in alles wat mij drijft,
Beschrijf hoe het lichaam…
Ruisen van het hart
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
461 Toen ooit haar lichaam gekist is neergedaald
heeft mijn hart het einde van een marathon gehaald.
Ik wilde weer beter slapen en heb het zo gelaten.
om een zorgeloos hart te geven en het mijne te verweven.
We hebben altijd van elkaar gehouden elkaar omgegeven
met alle facetten uit het toenmalige soms hectische leven.…
Geur glipt weg
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
561 Paniek maakt zich meester van zijn lichaam.
Hij rent naar het schuurtje en versleept het hout voor de kachel naar binnen.
Timmeren als een bezetene.
De ramen timmert hij dicht.
Geen kier blijft onbedekt.
De voordeur, de achterdeur. Dicht.
Drijfnat, het zweet parelt van zijn voorhoofd.
Schaafplekken. Bloeddruppels.…
Mijn ware aard?
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
529 het oude lichaam de angst ontdekt, het
het stoffelijk lijf in verband in de elasticiteit
van leven in het extreme uitgerekt tot twee
werkelijkheden, de schijndood of het verstand
misleiding in de wanen van vandaag en morgen.…
De zwaarste storm?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
589 beuken in de koppen, in de
zwaarste storm sinds tijden
schreeuw de teruggang uit in
stil geluid tot in het achterland
tussen eb en vloed met alles
wat daaraan werd verwant, onder
restricties opzij en aan de kant
dan krijgen de hoogste golven
zelf een naam, blijven deelbaar in
de ziel van elke oceaan, als bruisend
water wat in elk lichaam…
Huidhonger
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
520 Kom dans met mij, hautnah…
De zachtheid van je lichaam,
de honger in mijn ziel.
Je schoonheid is onaards,
een engel is met wie ik dansen wil.
Nee, zeg geen woord,
laat deze gestrengelde beweging onze taal zijn.
Kroel mijn grijze haren,
laat vonken overspringen van huid naar huid.…
boeken
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
811 Maar toen ik zijn boeken
daar zo zorgvuldig verzameld zag,
klaar voor hun uitvaart, leek het mij
even alsof ik voor zijn dode lichaam stond.
Of hij ze allemaal gelezen had
weet niemand?
Maar ze stonden in zijn boekenkast
en omringden hem tijdens zijn werk.
Boeken zijn zwijgende gezellen.…
Ons Huis ...
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
471 Ons huis waarin ik wonen mag,
is mijn tijdloos lichaam.
De atomen waaruit het bestaat,
zijn ouder dan de oudste wegen,
die naar Rome leiden.
De energie die het huis doorvoedt
bewaart het in de zwartste gaten,
en verdeelt het met de zon.
Originele gedachten die het denkt,
worden door het leven zelf gedacht.…
Ode aan de herfst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
457 Met mijn onschuldige handen heb ik haar wangen gestreeld
tegelijkertijd lees ik op het gezicht speelse simpelheid, vloeiende lijnen
Zo helderrood en zuurstofrijk het is hoor ik warm bloed stromen door het lichaam
aangevuld met breekbare en kwetsbare toetsen gelijk een vlinder verborgen tussen het gras.…
De fluistering van de aarde
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
537 Haar stem is geen geluid
dat je hoort: het is de druk van een zachte
hand tegen mijn gevoelige huid, de trillingen die ik voel in
de holtes van mijn lichaam, zoals regen de grond kust, zonder ooit te spreken.…
Natuurwandelen
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
644 Drempel van takken
de stilte nodigt mij uit
nieuw licht in de lucht
Het pad opent zich stil
onder mijn voeten, de aarde ademt
in zachte geuren van mos en vocht, een fluistering
van verbondenheid trekt door mijn lichaam en maakt mij lichter.…
Ergens hier ver vandaan
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
573 Het eiland spreekt in tekens - een
scheve boom, druppel hars, tedere waarschuwing op mijn lichaam.
’s Nachts ligt het eiland
als een gedachte onder de volle maan,
fluisterend in contouren, met een rand van oud besef.
Ik lig in een bamboehut, adem zout en hout - iets blijvend onbenoembaar.…
Specifieke ziekte
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
419 Elke ademhaling voelt zwaar, beklemd —
mijn eigen lichaam, een vreemd terrein, een vreemde stem.
Mijn specifieke ziekte — hard, ongenaakbaar,
maar in mijn stilte, in mijn tranen, ben ik waar.
Ik draag mijn littekens, voel ze diep en nauw,
en vind in mijn pijn een troost, zacht en rauw.…
Laatste rit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
358 Als een ijzeren massa,
onhandig, roekeloos,
onze lichamen verslinden,
is sterven aan jouw zijde
geen einde —
maar een heilige strijd
waar ik niet om vraag,
maar die ik toch aanneem.
En mocht een vrachtwagen
ons verpletteren tot niets.
Een laatste adem,
met jou,
tegen de wetten van verdriet.…
Drijvend onvermogen
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
361 drijvend onvermogen
hangt zwaar om mij heen
ik grijp naar een oorzaak
maar grijp slechts misschien
misschien is het antwoord
een dier zonder naam
dat schuw in de plooien
van mijn lichaam blijft staan
tien maanden loop ik
door een kamer die draait
waar gissen naar signalen
zich telkens verspreidt
de lucht boven alles
blijft koppig…
Als ze
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
348 als ze komen
is er eerst alleen de zin
die in de lucht blijft
hangen
een belofte zonder lichaam
ze komen, maar niemand weet
wie
misschien drommen mensen
schaduwen van stemmen
die hun eigen richting
vergeten
misschien hordes honden
met ogen vol aarde en wind
snuffelend aan een spoor
van een naam die ooit
werd geroepen
misschien…