8759 resultaten.
Bezoek
gedicht
2.4 met 5 stemmen
2.045 Soms valt hij stil, dan worden wit
zijn knokkels op de leuning, hij hijgt,
zijn ogen zoeken hulp, maar waar, bij wie.
Ik adem opgelucht als hij weer gaat,
breng, lichtelijk verstoord, de kamer
weer op orde, zoals het hoort.
------------------------------------------------
uit: 'Een zekere Ernst', meandermagazine 2015.…
Herfst
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
499 Ik sta stil en staar,
wacht en ervaar
Minuten lang, misschien wel uren
Van mij mag vandaag nog even duren…
Grondzaken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
477 aspect
hoe klein
kan deze wereld zijn
loom draait, verwaait
het licht diffuus en volgt
rond de contouren van
mijn aard
het samenraapsel van
mijn zaken
is dat nu echt
het leven waard
een nieuwe stap
het buiten lucht
vervlucht mijn geest
en stort zich traag
weer terug in mij
donker duistert zo alweer de dag
en fluistert stil…
Kerstlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
897 Als de donkere dagen zijn gekomen,
en de kerst reeds op mij wacht;
wordt ik geestelijk meegenomen
door het wonder stil verwacht.
Als de donkere dagen zijn gekomen
kan ik op weg naar het kerstlicht
gaan; dat onschuld teruggeeft door
de duisternis ontnomen en in een
engelachtig licht opnieuw in het
leven kan staan.…
Ta solitude
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
545 dagen dragen traag
over lege nachten heen
donker verslindt het licht
'k hoor stil geween
achter handen,
ze bedekken je gezicht
juist als dagen gaan lengen
en men verhaalt van hoop
zie ik je in jouw stilte zuchten
gevoelens laten zich mengen
kennen geen reinigende doop
het zijn die dagen
die traag dragen
en ik je hand wil…
Brief in een nachtkastje gevonden
gedicht
1.0 met 1 stemmen
2.124 Dus ik houd me stil.
Je kwam van ver, pas nu zie ik de draad
waarlangs je leven zich toen leiden liet
naar waar ik nooit meer op mezelf besta.
Onzichtbaar worden, nee, ik kon het niet.…
Wijze Domheid
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
896 Zo Dom te zijn als Utrecht, Trier of Keulen
zo stevig vastgenageld, zo alleen
te staan, bereid je af te laten beulen
door wind en kou en regen, stil als steen
Je hoofd een koepel met twee hemisferen
de binnenwand van engelen bekleed
waar het gezang weergalmt, het exulteren
van heel de schepping die zich heilig weet
Zo dom: geen redenering…
Alleen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
512 Niet even een praatje kunnen maken
Je voelt je dan zo eenzaam en alleen
Stil verdriet, met niemand om je heen
Soms kun je helemaal van streek raken.
Goed is het dan te weten dat God je kent
En dat Hij ontzettend veel van je houdt
Hij wil er zijn voor iedereen, jong en oud
Niet alleen vandaag, maar elk moment.…
Ik zag niemand
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
425 ik weet niet
waar ik moet beginnen
er is iets heel erg koud
en stil van binnen
zie de wolken weet
hoe wind hun vormen kleurt
kan ze volgen maar het lijkt
of er niets aan de hemel gebeurt
ben gaan lopen
langs pleinen en straten
er heerste een drukte alom
er was geen mens die wilde praten
heb het gevoel alsof
ik steeds minder besta…
Hij wil liefde
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
545 lichamelijk als geestelijk niveau contact
Maar steeds vraagt hij zich af
Vindt hij het wel
Niemand die met hem afspreekt
Alle deuren zijn dicht
Hij wil graag alles
Maar heeft niks wat hij hebben wil
Waar kan hij liefde kopen
Hij weet het niet meer
Iedereen heeft een liefje in zijn leven
En is getrouwd en heeft babys en meer
Maar hij staat stil…
De bie en de roos.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.225 En zie, voor 't einde van de dag
Viel 't roosje neer; maar, als 't daar lag,
Herdacht het stil de honigschat,
Eens in haar geurge schoot bevat,
Die mogelijk in ziekte en pijn
De mens tot laafnis zoude zijn.…
De weggaanden
gedicht
5.0 met 1 stemmen
6.961 Ik ried hoe hij de ander daar aanraakte
en hem het zwaar vermoeide hart stil lei.
Gespannen keek ik in de duisternis
en luisterde naar waar hij was gelegen.
Er was geen enkele schemering van bewegen,
geen ijl gerucht, geen lichte fluisternis.…
het verschiet
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
559 ik verlies de blik in je ogen
ze dwalen ook verder af
niet dat ze naar de einder worden gezogen
ze hellen eerder over naar de nacht
helder daglicht schijnt bedrogen
de warmte van de zon trekt verder
de herfst is thans uitzonderlijk stil
gevoel ebt weg, is minder zacht
en het strand verdubbelt het zand
de zee droogt langzaam uit
meeuwen…
Het beekje klatert mededogen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
544 Het beekje klatert mededogen,
de zon gaat elke dag weer
gratis op en wil de wereld warmen
die koud werd door onachtzaamheid,
door veel te groot berekend leven
dat altijd maar de zachte krachten doodt
en stil doet staan wat sprankelend wil groeten.…
Beeltenis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
753 Weinig ligt bij haar
het leven stil. Een dulle griet,
bij tijd en wijl een schreeuw.
En altijd schuilt in haar de piëta.
Zij is de grondkleur en de was.
Tussen de lagen laat ze vlakten open.
Haar kader is haar kroost: de randen
en de bressen. Ze leeft in lichte vegen,
toetst stippen bij elkaar. Hoeken van
mensen.…
Avondvrede
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
867 zoeken naar verfrissing
bij een sprankelende fontein
de avondvrede is voelbaar
onder de bladstille platanen
genieten zij van de luwte
en spreken gedempt met elkaar
of wandelen door de lange lanen
genietend van het plantsoen
ook de hemel kleedt zich aan
in blauw fluweel voor een
watergroene maan verschijnt
over de rozen die in een stil…
Mijn klein kleinkindje
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
540 oogjes, zoeklichten aan
Ieder wil in het schijnsel staan
Je armpjes rekken
Je beentjes strekken
Jij kleine trekpop
Jij hartensmelter
Kom op m'n arm
vast en warm
tegen m'n lijf
oud en stijf
Ik schut je hoofdje
dat draait en zwaait
kijkt en kraait
naar wuivende takken
naar ganzen die gakken
naar wolkenluchten
die je doen zuchten
Stil…
Halloween in Holland
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
569 Eind oktober, stil op het terras
Nu en dan de zon vanuit een wolk
Schijnende voor vaderland en volk
Glas geblazen urn waarin je as
Wang aan wang, een allerlaatste zucht
Krom gebogen treurt het najaarsriet
Grijnzend de pompoen die alles ziet
Makend van de dood een boerse klucht
Niets dringt tot de tuinkabouter door
Mos bedekt zijn muts…
Laten wij al afscheid nemen
gedicht
3.0 met 1 stemmen
12.439 Wij zullen
elkander niet vervelen met ons verval
en sterven stil, zonder tijding,
zonder deining, wetend:
wij zijn in wezen
nooit kapotgegaan.
-------------------------------------------------
uit: 'Stoppen met roken in 87 gedichten', 2017.…
de dis, onaangeroerd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
461 ik kan de liefde niet meer raken
zelfs niet wanneer jouw
hand als boter door mijn
vergrijsde haren strijkt
je lach die eens de echo van mijn
schaduw was ligt verstard
aan het einde van deze droom
zelfs in mijn fantasie is het in
mijn slaap erg stil en is het beeld
van geluk niets meer dan de herfst
in de kruin van een boom
gisteren…
Fool on the hill
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
550 hij brengt de bal aan het rollen
en zet mijn hart in vuur en vlam
mijn ogen gingen open
en de tijd, de tijd stond stil
sprakeloos gaf ik me over
als een 'fool on the hill'
hij is van ver gekomen
en begon in mij te bestaan
hij haalde het mooie in mij naar boven
ik kon hem niet weerstaan
hij droeg mij op handen
en maakte de kachel met…
Jouw muziek
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
614 het was
jouw muziek
die van de
mistige emoties
een schitterend
gevoelskleurenspel
creëerde dat
je gezicht
uitnodigend deed
lachen in een
welkomstgroet
het voelde
warm en goed
na de somberte
en kou van buiten
om samen nog een
keer stil te staan
bij jouw leven
terugkijkend wetend
welke kant jij
op zult gaan
nu alles is gedaan…
Treurwilg
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
505 omhullen wilt
de wind
de moed niet laten zakken, vertel jij fier
bij storm beschut jij menig dier
om wat jij aan gevoel te bieden hebt
onder regen
zie ik je graag daar in jouw avondwade
om niet te vergeten wie jij bent, treurwilg
altijd op zoek naar het verdriet
onder de zon
de ochtendvijver spiegelt niets
je aarzelt wat in stil…
op jonge leeftijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
412 luchtspiegel weerkaatst in een overzees veld,
nergens een kleinhuizig, aangeharkt dorp,
het is een pleisterplaats die in de smaak valt
en de kinderjaren zijn al verlaten
de avond loopt voor de troepen uit,
lijkt zich elders te bevinden, in een
opgeschoond, onwrikbaar tijdperk
er drijft geen huis op het verregende uiteinde,
daarom is het stil…
Meer dan je denkt
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
622 Wat hoor je als het stil is,
hoor je dan het kloppen van je hart
je ademhaling in en uit, in en uit
je krabt aan je hoofd en denkt, dat geeft ook geluid,
een beweging van je voet, je hoort het
ritselingen van een kledingstuk, ja ook dat.…
Lichte versie van de nacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
391 Het is uitzichtloos koud
en stil, hoe sierlijk de wind
ook speelt met de sneeuw
Achter het raam aan de overkant
kijken kinderen snoepend
naar het warrelende ballet
de zilvermeeuwen in het wak
dat ze open houden, witte
dobbermeeuwen in zwart water
en op het ijsgrijs rondom
stappen zwarte vlekken koet
door de witte vlokkenvloed
de…
Chaos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
406 Vlagen wind waaien door mijn hoofd
Van links naar rechts en op en neer
Het duurt erg lang voor het dooft
Maar alsjeblieft, ik wil niet meer
De donder op de achtergrond
De wolken alleen nog maar zwart
Druppels en regen vliegen in het rond
Maar ik vind dat al lang niet meer apart
Het is even stil, maar dan een knal
Ik draai, ik woel en lig…
beton
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
424 tijd waarin
ik eens in ‘ verleden
mijn naam in had gekerfd
viervoeters vissen vogels, het
ademt de verbintenis van
het begin tot aan het eind
het sterven gaan bereiken
naar een voltallige ingedaalde
dood is de aureool die telkens
weer opnieuw zal verschijnen
neen, de dood is niet eeuwig
slechts het levend kloppend
hart staat even stil…
VADER
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
510 vader wat was je stil
welke wrok heb je verzwegen
wat kon je niet kwijt
waaruit bestond die narigheid
waar lag of ligt de eventuele spijt
jij behoort nog tot hen
die leerden te zwijgen
die sterk moesten zijn
die niet hengelden naar medelijden
die het leven aanvaarden met pijn
vader was dat het
wat je heeft belet
om te praten om te…
havenlicht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
500 wissen herinnering
onder azuurblauwe hemelen
soms ook stormen trotserend
stuur jij de oogst van jou liefde
altijd weer in een veilige haven
daarop koersend koesteren wij
de momenten die wij genoten
naast ook zorgen die er waren
om voor en met elkaar gedeeld
waar alles is gezegd en gedaan
stralen telkens onze gezichten
als wij elkaar stil…