8236 resultaten.
kapseizoenen
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
426 vol nieuwe geuren en kleuren zacht
op handen door de zeurende winter
de verwarring slaat toe bij de vroege
vracht aan gele en groene ergernissen
wat de schreeuw om zomer versterkt
die onverbloembaar volgt op de lente
men verwacht regen en koude nachten
zulke buien in de o zo bezoedelde herfst
en mediterrane avonden met sterren
aan de hemel…
Als een galmijt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
391 Voor mij
brak de hemel open
toen ik door de donder
doordrongen raakte.
Eén gerichte schicht
ontwrichtte het zicht
in de breedte van
de ingewreven wreedheid,
de beestachtige schijt
aan substantiële logica
door het intacte intellect
als handicap te zien.…
GEVALLEN ZIEL
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.053 Omgeven door Hemels genadelicht
wijdt de vorst onder lof en aanbidding
een tempel; in verte en omgeving
zoekt en geniet men zijn wijs onderricht.
De regeerder wil vele malen trouwen,
verzorgt en bewondert afgodsbeelden
van diens duizend, schier onbekende vrouwen.…
We noemen hem Kees V
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
429 hij toen had geweten
hoe deze arme zielen erbij hebben gezeten
al die tijd die hij in eenzaamheid
de jazzgiganten doldraaide (uit nijd)
met zijn fingerspitzengefühl
voor de fijnste snaartjes in de laatjes
die hij openzetten kon door letters
om te vormen tot woorden zonder
de lezers in keuzes mee te nemen
zo zou hij zich dan ook de hemel…
Mo en Moos
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
333 Beste vrienden Mo en Moos
waarom zijn jullie toch zo boos
meer immers dan alleen vrienden
zijn jullie zelfs uit ver verleden
nauwe verwanten want de zonen
van een en dezelfde vader
kinderen zelfs van een moeder
de sterren en de halve maan
samen houden ze de wacht
aan een en dezelfde hemel
mageen en hilal zijn de hoeder
wanneer…
Ideaal van Babel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
379 Die toren moest ter hemel gaan,
de mens tot god verheven
zou door die toren eeuwig bestaan
bepalen zelf zijn duur van het leven.
Helaas, de bouwers verdrongen elkaar
eenheid was ver te vinden
nooit kwam die hoge toren klaar
en nooit werden mensen elkaars vrinden.…
TEGENSTELLINGEN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
265 Maar hun kracht is met werken beladen,
waarbij gejuich klinkt in Hemelse hoven.
Over de mensheid zweeft een waarschuwing,
eindeloos vol liefderijke wijsheid,
brengt ruime denkwijze en verlichting:
"Oordeelt niet" is Jezus' mild verbod, dat leidt
tot diepgaand geloof en grote zegening
om Hem te dienen in alle vrijheid.…
Alleen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
388 De witte vredesduiven
hebben de hoop nog niet opgegeven
ze vliegen gezamenlijk naar de zilveren hemelen
het gebeurt nu in de late schemering
intieme verhalen tijdens een zomeravond
dat vliegen boven het zuchtend landschap
het hopen op een andere, gezondere wereld.…
mare concharum
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
357 eeuwigdurend te hemelen, o, zij
die zweeft, verder dan zijn ogen
ooit verblindende stralen zagen.
Wat zij vermag te zijn: spoelend
hem, de kust, kussend het zand
schitteringen, schelpensnippers
zachtere eindeloosheid van licht.…
KWIJTSCHELDING
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
107 Denken aan eigen euvel doet hartzeer,
wat de Hemelse gewesten verblijdt.
Tegen berouw van eigengereidheid
stelt de duivel zich volhardend teweer.
Zelfs Satan kon op God vergeving bouwen,
indien hij nederig, gedwee wilde knielen,
voortaan de Zaligmaker vertrouwen.…
Heldere ogen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
156 De horizon is mistig
een vreemde gloed aan de hemel
en niemand lijkt er iets van te weten
wat voor mist dat is, oh
is het een droom?
.....Heldere ogen, vurige ogen
.....Hoe kunnen die ineens dichtgaan?
.....Hoe kan hun felle licht ineens doven?
.....Die heldere ogen
Zou het een soort schim zijn?…
het mes van de middag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
19 snijdt de schaduw open
en daaruit kruipt een vogel
zonder veren zonder naam
stenen praten in het riool
ik hoor hun natte tanden
de straat buigt als een rib
onder een te zware hemel
ogen groeien aan de lantaarns
zij knipperen rood en monniks
een kind eet wind uit zijn hand
en spuugt sterren terug
ik stap in een plas
die dieper is dan…
Diego con Dios
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
402 Vergeef mij Heer, voor al mijn aardse zonden
U had met mij een heel speciale band
U weet, triomf en leed gaan hand in hand
Ik wèrd geleefd, mijn last was aardgebonden
In het jongleren tijdens warming-ups
Was ik mezelf, daarin vond ik pas rust…
Bella donna
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
2.403 dankt en bidt ze
Als door de vroege geur
van cappuccino
de ranke zeilen
langs de kim flaneren
de cipressen hun schaduw
op het plein draperen
een schaterlach galmt
van een bambino
dan welt er weemoed
door mijn lome leden
ze glimlacht en fluistert:
‘wat is het lang geleden’
Het terras op het gepolijste plaza
spiegelt ons de hemel…
Sprookje
gedicht
3.3 met 25 stemmen
19.795 Soms denkt men dat de wereld van de kinderen
nauw omlijnd is, niet verder reikt dan de horizon
van de dagelijkse hemel. Maar die wereld is even ruim
en wijd als die der volwassenen: een afstand voor het kind
is niet gelijk aan de onze. Mijlen zijn nog ongeteld.…
de glazen stolp
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
835 ik lig zo in het verse groene gras
droom in de lucht mijn verlangen
als of jij er nog zo even was
en wij in stilte de vreugde bezingen
in prille tintelende gezangen
een zwaluw scheert mijn panorama voorbij
snel schrijvend in de bezwangerde lucht
rijt mijn verdwaalde visioenen genadeloos open
de hemel zet mij op de vlakke aarde terug
hoe…
we kiezen eigen paradijzen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
787 klankbord van je ogen
verwonderd zing je van verdriet
voor het applaus
heb ik te lang gebogen
hoog zet ik de tonen aan
in de ijlte van verlangen
met grote koren
laat ik mijn emoties gaan
je blikken blijven aan me hangen
bassen dreunen hun refrein
in het ritme van de paring
het genot is stil, doet pijn
de passie vindt in delen
weer een hemelse…
Worsthans
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
690 op de schedelberg kruis mij
de wonden aan zeven
pijnkorsten kleven
een lans in zijn zij
twee voeten twee handen
verdriet doornt zijn hoofd
'mijn schaamdoek geroofd' zegt hij
op zijn rug striemen branden
kruis mij kruis mij
de redenen aan scherven
spreken van lijden en sterven
de hemel voorbij
donder bliksemt nacht bij dag
geven…
in je ogen brandt het vuur
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
789 ik heb wat licht
over je hoofd gegoten
de woorden voorgezegd
die jou de hemel gaan beloven
je daarna neergelegd
je lachte veel en
droomde teddyberen
engelen wachtten bij je wieg
zorgen vlogen nog als veren
zonde was er toen nog niet
je groeit te snel
vermoeit je ouders
steelt hun jaren zonder winst
schopt de stoelen onder tafel
scheldt…
Hartendief
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
1.328 In avonden als deze
maanlicht in het donker schuilt
en oerkracht voelt in weze
is daar ergens, een roos die huilt
als bij één klaterende waterval
stort hij zijn tranen neder
tot weer de zon schijnen zal
dan straald en blijd, zijn hartje weder
want immer na de regen
schijnt de zon hemel hoog
en uit een parelglans geregen
toont…
Vleug'len
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.558 Vlieg maar naar de hemel
met een forse slag,
waar je 't aards gewemel
even missen mag.
Geef jezelf eens vleug'len
in je moeizaam lot
en stijg boven heuv'len
naar het licht van God.
Daar ontdek je waarden
die je naast je leed,
weer terug op aarde,
nimmermeer vergeet.…
Voorbestemd ...?
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
927 niet, het is zo maar een gevoel
Het zijn woorden in een lange rij
ze vertellen een ander wat ik bedoel
Maar het woord dekt niet altijd de lading
soms is er dat ene beetje extra wat je mist
en is er wel een woord van jouw gading
dan zou je willen dat je de betekenis niet wist
Het geeft mij een onbestemd gevoel
Is er dan toch meer tussen hemel…
't Is lang geleden (4)
poëzie
1.8 met 12 stemmen
1.991 Dat ze in de hemel kwamen, kòn 'k niet wensen.
Hoewel - je weet niet - Joden zijn ook mensen.…
Morgenster
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
918 Blijf je vandaag aan de hemel staan?
Verlicht je elke stad en akker?
Wanneer moet je slapen gaan?
Slaap je wanneer de zon gaat schijnen?
Of wanneer het haantje kraait?
Doe je je licht uit, of ga je verdwijnen?
Voel je hoe hard de wind nu waait?
Ken je de zon? Ken je de maan?
Zijn het je vriendjes, al ben je veel kleiner?…
Liefdeloos
netgedicht
4.6 met 74 stemmen
2.666 in borrelend bagger
Verzwolgen in droesig drijfzand
Drassige grond die anders wordt gekoesterd
Als basis voor een hongerend liefdesleven
Nu zijgt het vooruitzicht tot peilloze diepten
Waar genegenheid is verbannen
Naar onbereikbare vale vlakten
En waar Cupido wordt verafgod als Satan
Word ik eniger tijd uit deez' zompige grond
Naar hemelse…
Zomers ontwaken
netgedicht
2.9 met 210 stemmen
67.672 Gevleugeld toetst de hemel
een palet bonte kleuren
en tonen de druppels
gedwee hun korte dauw.
De zon ademt de nacht uit
in een weids gebaar van licht.
Wat niet opveert is gestrikt
in de netten van de nacht.
Je trilt je lijf in bloemen
en je geurt snakkend licht
Honingzoet meng je smachten
met schalks zoemende bijenzang.…
zo
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.985 de maan, ontstaan uit wit goud
priemt z'n ogen in je ziel
laat je meegenieten van z'n gevleugeld koor
klanken, gezang en glinsterende pret dansen samen
en balanceren op de vallende blaren
je voelt de engelen staren
maar, met je voeten op die houten vloer
zweef je op de nog ongeschonden stilte
lichtjes, naar de hemel…
Damascus
netgedicht
2.5 met 28 stemmen
1.730 Aardse geesten vechten
om geschillen en de macht
Duizend mensen sterven
door granaat en kogelregen
Waken duizend engelen
aan gene zijde
Brengen vriend en vijand
naar de overkant
Zijn de dragers van
het licht en vrede
wonen in een hemels land
Dictators knechten
volk en natie lang
Zijn bezeten van hun rijkdom
heersen ijdel en meedogenloos…
Waarom je dat nou zei..
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
2.020 denken
dat je het nou echt niet ziet
dat onze vriendschap zo zou eindigen
nee, dat geloof ik nog niet
Een jaar lang elkaar alles geven
verkering hebben en alles voor elkaar zijn
en dat dan op zo'n manier weggooien
doet mij vreselijk veel pijn
Ik heb jou alles toevertrouwd
je kende me door en door
je bracht me in de zevende hemel…
sporen
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.020 Als de maan het hoogste punt bereikt
valt weerschijn in twee felle ogen
worden blikken omhoog gezogen
naar de hemel waar zij lichtend prijkt.
Het snel kloppend wolvenhart versmelt
met de diffuse gloed van boven
huilend kan hij enkel vleiend loven
als hij zijn liefde aan haar vertelt.…