6020 resultaten.
De nacht-trein
poëzie
3.2 met 8 stemmen
4.784 O, gij daverend hart der machien,
en uw God-verloren vlucht,
O, gij kreunende jacht van wiel na wiel,
gij, gij, wroegende zucht
die uit de schoorsteen viel;
en de lange, angstige glijding der sporen
die achter de aarde reeds het gerucht
van de verre trein doen horen.
De nacht-trein die gilt en loeit.…
Wetten van de liefde
hartenkreet
2.6 met 10 stemmen
1.589 Als een heldere ster in de donkere nacht,
Kwam jij in mijn leven en gaf je mij kracht
Ik stond stevig op beide benen en alles wat ik wilde
Was mijn leven met jou leven
De verleidingen stonden op de loer
Je verloor de macht over het roer
Je gaf je over aan wat mij pijn deed
Het begon bij alles wat je mij verweet
Mijn hart is zo klein maar…
Als de herinnering rest
hartenkreet
2.9 met 11 stemmen
1.769 Ik heb mijn vriend en minnaar verloren.
Alles gegeven en totaal leeg.
Rest mij de herinnering aan jou.…
Wetterskipdyk
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
719 wrâld om har hinne
Vertaling:
twee in het blauw geklede joggers
joggen met hun hoofden naar de harde wind gekeerd
vroeg langs de Wetterskipdyk,
de grijze wolken in de lucht
liggen als een winterkleed
over dit voedzame, groene land
ze kijken op hun horloge,
dat elke vijf seconden piept,
en ze weten, op de seconde precies
hoeveel tijd verloren…
Zuidzee Godin
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.051 De wind blies hem van koers verloren
naar volle eenzaamheid op de Zuidzee
waar doodsangst strijdt met waanidee
en de schreeuwen zich in stilte boren
Het dorsten drijft in knagende nood
de wijdte knelt als claustrofobie
en golven beuken hun tirannie
tegen de kleine ranke vissersboot
De jonge man huilt en bidt zacht:
och mijn Goden…
Onstilbaar
poëzie
3.3 met 15 stemmen
4.377 En peinzend, in hun zwaar bestoven vachten
Rijen de dennen langs des heuvels zoom,
Verloren in de winterlijke droom
Waaruit zij geen ontwaken meer verwachten.
Waar ik mij wendde in dezer wereld wonder
Is diepe en schone rust. Mijn hart alleen,
Mijn hart roept wenend door de stilte heen
Om een nog dieper en nog schoner wonder.…
De palmboom.
hartenkreet
2.7 met 14 stemmen
1.843 En toen gebeurde het moment,
Het meisje verloor haar evenwicht.
Plots lag ze in het water,
En zo verdween haar gezicht.
Langzaam zakte ze verder omlaag,
Ze was totaal hulpeloos.
Ze dacht dat dit het einde was,
Maar haar redding was toch grandioos.
Haar grote zus zag het gebeuren,
En leunde op haar knie.…
Je mag van geluk spreken!
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
823 Kinderen van de Eeuwige mag je heten
Gelukkig jij vervolgt of verloren,
de Eeuwige is nooit van jou geweken.
Je bent gewild, geliefd, uitverkoren.
Daarom mag je van geluk spreken.…
Caroline
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
918 Hoe verloren kan een kind toch zijn?
Met hinkelen of elastieken kan je niet
met de besten mee, je ziet
in je zwart-wit ogen dat het speelkwartier
een kwelling is, en op de foto verlang je hier
elke seconde naar de bevrijdende bel,
om weer naar binnen te mogen, om je snel
weer op je schrift en sommen toe te leggen.…
Elfenkind
hartenkreet
4.3 met 39 stemmen
1.231 Nieuwsgierig keek ik rond
en zag daar heel bedeesd een elfenkind;
het had zijn weg naar huis verloren.
De oogjes vol met tranen
vroeg het angstig en heel zacht:
"Ik zoek een klein warm plekje,
mag ik hier zijn voor de nacht?
Ik ben verdwaald en
heb uren in de regen rondgevlogen.…
De gedekte dis.
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
878 Het hoofd van de tafel blijft leeg,
voor altijd,
maar op jouw plek,
zal geen ander kunnen en mogen zitten,
de stille getuigen
van je verloren aanwezigheid
liggen onaangeroerd,
als soldaten in het gelid.…
De zwarte zon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
560 Ze waren slim, deden dom
Weinig mocht en alles kon
Niks verloren
Liegt het geraamte
De zwarte zon, mijn schaamte
Nee geen engeltjes
Magere Hein
Zit op schouders van bengeltjes
Roept mijn naam
Krassend geluid
Huid voor faam
In stilte schreeuw ik het uit
Je was hier eerder, altijd geweest
Het stroomt, blijft kleven
Daar stonden wij in…
In de regen
netgedicht
4.5 met 22 stemmen
742 Maar geen traan vloeide ooit zo rijkelijk
als de regenval in de holte
van mijn verloren verdriet
verscholen achter een lach,
achter een masker.
Ik sta even stil en blijf kijken
naar het stromen van de regen.
Miljarden druppels
op weg naar hun laatste halte,
al tranend in een file van bovenaan
tot onderaan een vensterraam.…
Afscheid..
hartenkreet
4.4 met 20 stemmen
2.072 Maar we wisten beidden, er komt een tijd,
moeilijk en zwaar, een harde tweestrijd,
vlinders stierven langzaam in mijn buik,
ik verloor al mijn zorgenloos kleurgebruik.…
'T IS MAAR EEN WISSEWASJE
poëzie
3.6 met 7 stemmen
1.984 Verloren boel!"
Riep al het volk. En Lorre koel:
"'t Is maar een wissewasje."
En daag'lijks hoger steeg de nood,
Het schip stond op een zinken,
Men had gebrek aan vlees en brood
En niets meer om te drinken.
De kapitein schudt droef de kop:
Maar Lorre schreeuwt met lege krop:
"'t Is maar een wissewasje?…
ik sta stil in de tijd
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
675 jarenlang uit het oog verloren,
geen contact en de echte liefde is weggegaan.
maar na lange tijd ben ik je gaan opsporen,
met goed resultaat, en nu is er weer een goede klik ontstaan.
we hebben samen afgesproken en bijgepraat,
ik voelde meteen weer de kriebels die ik toen ook had.…
Nooit verlatend zonder groet
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
605 Niks is verloren als je niet opgeeft.
Niet buigt, niet beeft.
Maar door leeft.
Met een lichaam vol bloed dat kleeft.
Aan littekens, steeds weer beleefd.
Gedachten die aan je hoofd kleven.
Alles steeds opnieuw te moeten beleven.
Nooit de moed op te moeten geven.
Maar door, door te moeten leven.…
Mijn stilte en ik .
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 Oh zwijgende stilte
ben jij het die mij ontdekt
en kijkt in diepte
naar wat daar
verloren, verborgen ligt...
Ken jij mij
in wie ik ben,
vind je achter de maskers,
ont-wikkel jij elk omgeslagen kleed,
vind jij dan
mijn mooiste naaktheid,
zoek jij dan in mij
mijn schaduw
en ook mijn zuiverheid...…
Soms droom ik wel eens
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.379 Soms droom ik wel eens
dat sommige vriendschappen
al bestaan ze nog maar veertig jaar
nooit verloren zullen gaan,
maar ja, dromen blijven dromen
en ik weet het maar al te goed
wat de tijd met schepen, bloemen doet
met op dat vergankelijkheidsprocedé
heel weinig uitzonderingen
als je ’t wilt geloven.…
Herinneringen
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
588 Herinneringen uit het leven, mensen die we hebben verloren, kinderen die worden geboren, doelen die we halen, dingen waar we in faalden. Mensen waar we onze tijd aan verspeelden, mensen die een deel waren van ons leven, mensen die we nu liever vergeten.…
Liefde langs de waterkant
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
482 neerlegt in je gezicht
en als ik in je armen verlicht, valt
om ons heen de avond traag en
kleurt je koude wangen rood, ik voel
mij verre van de dood, zo vol
verlangen, zo ken ik je weer
toch blijf je stil, je ogen hol
heel langzaam gaat iets dagen
ik vraag of je van me houdt
en je stilte fluistert ja, maar
het water weet dat ik je verloor…
Ons oude huis ligt plat
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
490 Plaats makerd voor de torens, lag triest en verloren,
het huisje waar ik eens, was geboren.…
De vette jaren van de vergankelijkheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
519 Met welke korrel verloren wij het laatste
verstand? De gespleten trekken van de
geest; vrezen nog het meest het lijden
wat niet is geweest.
Ongrijpbaar klimt daar weer een jaar.
Ondankbaar denken wij, begrijpen wij
ook haar? Magere oogsten gloren in
het toekomstland. Vult de geldduivel
nu iets minder onze hand?…
Wezembeek
poëzie
3.7 met 3 stemmen
850 Zachtlijnig glooit het veld van gouden graan
naar 't luchtblauw, diep in zomergloed verloren,
met ruisende aren die geleidlijk gaan,
in kollen openwentlend. - Heldre koren
vol klank- en kleurenspel, o eeuwig lied
der moederaarde, die haar schatten giet
in d' overvloed van 't wiegewagend koren.…
Bevrijding!
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
521 ons land is niet langer verloren ten dode opgeschreven"
omhelzen buren en vreemden de nieuwe gastheren
bevrijders van het eerste uur nu voor langere duur.
Ik heb het herhaaldelijk weer opgeschreven
op een blanco bladzijde elk jaar opnieuw
dat op vijf mei de vrede ons land binnenviel.…
Hier geniet zij oeverloos
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 Zelfs de bladeren kraken ook nu van vrieskou
ze verliezen en bewaren net als haar tijdingen
maar ook verloren dagen hebben een geheugen.
En inderdaad ook vandaag waar tijd en water
de zon opstaande tijd weer middendoor scheurt
kerst en het schaterlachen ook haar natte konen
terughalen groeten riet en kruinen hier als vanouds.…
WINTERREIS
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
539 sneeuwpak met meeuwen
heden
reik ik vervliegende vrouw
wiens uniciteit in de dromen geheim blijft de hand
om samen op kadeplankieren
ons voetspoor te drukken in wit
eenzaam
verslik mij in de portrettuur
aan boord van een zeilboot geklit
veegt iemand sneeuw van het dek
devoot haast
prudent
de mast als omgekeerde slinger
van een verloren…
Ken ik u
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
449 mij binnen zal komen
eerst en vooral, zo meen ik
schrijven u en ik veel gemeen
niets is ons menselijk vreemd
ook al verschillen we van aard
we worden allebei door het
sterfelijke allengs ontheemd
waarom zou ik nog schrijven
of nog sterker, mijn leven met u delen
het meeste blijft toch aan onszelf beklijven
omdat wij zoeken naar het verlorene…
Gelukt!
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
533 touw dat je
meezeulde en nooit gebruikte,
alle kuiltjes en ribbels die
de wind bracht
en jij die het fotograferen wou,
de paarsrode heide,
de klaprozen en het hotel van je 80 ste
met zoveel familie en vrienden
en onze euforie,
de trap in Petten
van het mooie uitzichtspunt
waarnaar je toe wou
en je na de eerste treden
je gehoor verloor…
De weg naar Sippenaeken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
662 Een enkeling steekt schuin de weg over
Kwijt, verloren, zonder GPS.
Uit het hooggelegen bos daal ik
Af, op zachtremmende treden.
En als vanzelf gaat de radio aan
Een symphonie van het Geuldal.
Omlijst door Duitse, Vlaamse of Franse stem.
En avondzon.…