8934 resultaten.
Dichter tot elkaar
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
533 We duwen molenstenen over een rulle wereld
de grond wordt zacht van de aarde die we helen
Het kompas geeft de geschatte afstand
in gestippelde lijnen, het zijn herhaalde
beelden die ver over hun horizon gedijen
De zon richt zijn pijlen op de roos
van de geschatte tijd
zijn oog ziet het vertrek
tot aankomst die we in alles delen…
Bizons
gedicht
4.7 met 3 stemmen
5.161 Geen goeiig loeien, maar een dreigend bassen
hoor je; het scheuren van de taaie grassen
en als ze verder lopen, beeft de grond.
De stieren zijn het mooist, met saterkop
en blauwe tong, waarmee ze bronstig kwijlen
terwijl ze ruiken aan een bizonmeid.…
De vlindertuin
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
721 Ik keek op de grond
met draad afgesloten.
In mijn gedachten verrijzen
vlinders uit het verleden;
Ik wil vliegen op de vleugels
van een witte vlinder
en ongehinderd onverminderd
kijken naar de vitrinekast
naar het witje achter glas,
opgesloten in de laatste klas.
En het schoenlappertje dat
rode schoentjes aan had.…
Gronings verzet
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
452 Je hebt dan ook absoluut recht
van spreken, want die verduvelde
aasgieren hebben jouw boerderij
totaal afgepakt, gestolen, met de
grond gelijk gemaakt ter meerdere
glorie voor hun valse salarissen.
En lachgas produceren ze niet!...…
Zelfbehoud.
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
670 Afgunst me volstrekt onbekend mits heftig gevochten overwonnen
Jaloerse mensen die me met de grond gelijk trachten te maken, hachelijk ook schrijnend
Jawel het was schrikken... na jarenlange afwezigheid van kleinste broer
Zo geslepen ook nijdig uitgekookt zo belust op ... geld
Der totaal geen weet van, vermoedens dat Coke en wapenbezit
Niet echt…
Aardappeleters zijn wij allemaal
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
560 Niet uit armoede maar door onze grond-
verbondenheid met die aardappel die ons
levenslang voedt met een zekere nuchterheid.
Laat de aardappel ons leven blijven kruimen en
ons levenskracht geven die trouw
meegaat met onze tijd.…
Hoe te poseren
gedicht
5.0 met 1 stemmen
11.315 Grond eindigt niet.
Zorg dat de servetten vleugels zijn en boten
voor ze op schoten liggen bij het morsen.
Moet iemand even doen alsof een hoed,
laat maar begaan.
Dan kruimels weg en kleren recht en voorsten
vooraan neergelegd, daarachter door de knieën,
daarachter staan. Lach zacht, vlucht niet,
kijk niemand aan.…
epilepsie
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
567 Gisteren had de grond me weer nodig.
Zonder stroom gevallen.
Batterij leeggezogen.
Wat er gebeurde wist ik achteraf,
mijn handen had ik stuk geslagen.
De elektriciteit die mijn grijze massa nodig had
was in kortsluiting.
Overbelast en zekering uitgesprongen.
Bedwelmt door het epilepsiegas
besefte ik niet waar ik was.…
Weer rijst het
poëzie
4.0 met 2 stemmen
863 Weer rijst hier uit de diepste grond
naar 't holle duister van mijn mond
en streeft naar nieuwe luister,
gelijk naar nieuwe bloesem streeft
de knop die teer in dauw-licht beeft,
en stralend uit de boezem leeft
der aarde, diep en duister.…
Harlingen
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
532 Hoe ik boog voor het beeld
van Anton Wachter en daarna een kroeg
bezocht, met een keur aan bieren
hoe ik verveeld langs de rijke panden gleed,
een bar bezocht, waar Vestdijk en Slauerhoff
ook gedronken hebben, heilige grond,
in beschonken toestand urenlang op de dijk
heb gezeten, besluiteloos over het feit
welk eiland ik wilde bezoeken
of toch maar…
Blijf vrolijk, of het sneeuwt of regent
poëzie
4.0 met 2 stemmen
894 Ge moest zijn beker drinken tot de grond,
Maar ’t was niet louter wijn, dat gij mocht drinken.
Steek dan de vinger diep in uwe mond,
En werp uw inhoud weg met hoge krinken.…
Opwekking
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
450 Wat leven moet brengen in vruchtenpitten
ligt op de kale grond, verdort en sterft.
Een bliksemstraal in de verte kerft
het avondlicht in delen, nadat een wolk,
zich bevrijdend van deze dodelijke dolk,
de zon voorgoed heeft verduisterd.
Kale takken lijken hulpeloos gekluisterd.…
Dodenbeeld in West-Vlaanderen
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.947 Zijn ouders hebben het lapje grond gekocht
waar hij tot het kraakbeen in de modder stak.
Hij was een begaafd student.
‘Iets in de wiskunde,’ zegt de boer.
Het beeld werd gemaakt naar een schoolfoto.
‘Twee jaar later gingen zijn ouders ook dood,’ zegt de boer.
‘Het wordt fris. Ik ga de geiten melken.’
Ergens nog een kraakbeen.…
zondebesef
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
389 voor de een is het makkelijk
voor een ander juist weer niet
van dag tot dag te leven
zoals het komt en gaat
waarom weten wij mensen
het leven te verrommelen
door telkens weer te kiezen
voor net die verkeerde weg
als blinden gedragen wij ons
voor de gevolgen van het doen
dat de grond onder onze voeten
langzaam zeker doet verschroeien…
vallende regen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
418 vallende regen
is als een zomerse douche
die ons het licht steelt
om het in bloemen te verbergen
die als tijdelijke zijrivieren
groen uit de grond stromen
vallende regen
is tegelijk zegen en vloek
voor wie het land bewerken
omdat het precies nooit genoeg
dan wel altijd teveel is
als zij zich ter aarde stort
vallende regen
is in kleurrijke…
Keien
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
437 vandaan
keien
ze liggen zelfvoldaan
keien
in lange rijen
allemaal keihard
niet kapot te slaan
Gletsjers kwamen vanuit het noorden hier
en ze wreven als schuurpapier
de rotsblokken glanzend rond en glad
en namen ze daarna mee op hun pad
Het ijs smolt weg in het warmer klimaat
maar de keien bleven paraat
ze zijn overal op en in de grond…
Een laag octaaf
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
468 zacht golfden
geluiden in een
zee van ongekleurde
decibellen langs
ons heen de
wijde wereld in
alleen gevangen
door lucht en wind
donker
bromden tonen
uit een laag octaaf
vlak bij de grond
zich onderscheidend
kenbaar maken los van
de spirit der jeugd in
hun super actieve vreugd
zij missen nog
identiteit hebben
andere zaken nodig…
Celsiuscyclus
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
509 Liefde leeft, heb ik vernomen, op
bloeiende bomen en vloeiende stromen
-die fluitend flaneren, maar
vanbuiten verdorren als de grond
waarop wij teerden.
Dodelijk dansend onder de dromen
die verteerd vallen als een illusie.…
levensconfetti
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
803 schilfers wit en bruin op de grond, jouw handen
ze zijn twijgen op het mos.
één voor één ontsluiten we de wortels.
je knippert nog. we zagen door
en schaven vlakjes aan de stilte.
je spuugt op ons. het speeksel plakt.…
Sneeuw.
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
467 Zo zacht valt nu de sneeuw en doet de vlokjes landen
in ‘t water dat hen opvangt op de grond;
‘t Is stil terwijl de vogels zwijgen
en krokussen verschijnen hier in ‘t rond.…
Alter eega
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
440 'Je maakt, met al je albums op de grond
Een chaos van je levensinventaris
Je lijkt wel een halfdronken archivaris
Een puinhoop,' zei ze, 'nee da's niet gezond...'
Ik weet niet, zei ik, of het iets voor haar is
Doen mijn verborgen wensen er wel toe
Zij wil niet weten wat ik zoal doe
Als man die haar verzorgt maar liever daar is
Ze vroeg…
TINEKE ROELÉ
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
589 In een lieflijk dal bij de heuvelrand
van Utrechts grond mag een winkel wachten
op wonderbare toekomst, zal trachten
geneeskracht te scheppen, door sieraad omrand.
Kloeke Trijntje geeft raad aangaande heling
en zegen, komend uit stenen vol glans,
houwkunst en opbeurende schittering.…
Dieper dan de wortel reikt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
373 De grond houdt zijn adem in.
Ik hoor
hoe het gesteente
zijn geheimen schuurt
tegen de muren van mijn bekken.
Alles is zwaar hier,
log,
en toch
een spanning,
alsof elk korrel zand
een belofte draagt
van breuk.
Mijn handen graven
zonder richting,
maar vinden toch
een kloppend ding —
half steen, half verlangen.…
Ach Europa
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
243 niet ooit die ene schoonheid
die Fenicische prinses,
jong en maagdelijk behaagd
door Zeus die jou slim had belaagd
Ach, kwam zíj nu maar in opstand
rees zíj maar in vuur en vlam
als een strijdbare madonna
als Marianne uit haar graf
nu haar oude verre nazaat
meer dan vreemdelingenhaat
en de gladde paal van macht
aan zichzelf te gronde…
Verdwenen vriendschap
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
313 vertrouwde bed ligt
het verdriet en het vermoeide bedrog
alle muizenissen van de unieke ratio
zijn authenticiteit wanneer hij naakt
en verlegen door de bossen dwaalt
wanneer hij zichzelf denkt te troosten
nu keert hij de gevoelswaarde om
naar een oude kringloopwinkel
in het moerasland van gevallen engelen
eindelijk nuchter, en alleen op de grond…
Meisje van weleer
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.247 Genageld aan de grond.
Woorden kunnen messen zijn,
ik was de bijl.
Hakkend, ik, jouw pijn.
Geen gewin, voor niemand niet.
Een stille traan.
Alleen nog verdriet.
Lief meisje van weleer,
op mijn netvlies.
Elke keer weer.
Zevenendertig jaren spijt.
Terecht, vind ik,
dat ik voor jou lijd.…
Een gezin van vier
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
285 weten
Lachen reizen en samen eten
Perfect, ons gezin van vier
Zijn we dan echt zo gelukkig hier
Mijn zus huilt, maar houdt zich stil
Terwijl ik schreeuw
Dat ik hier weg wil
De hond zit bang in zijn mand
Ik ben al rood door mama haar hand
Perfect, dit gezin van vier
Met al dat geroep en getier
Papa komt, ik ben bang
Daar lig ik dan, op de grond…
Het wordt avond
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
370 De dag openbaarde haar geheimen;
Ze vielen niet in goede aarde
Wel een dorre grond in sappen zuigen
Het wordt avond
Rimpels verweren het gelaat
De angst van zinsneden
Omgangsvormen in klokken luiden
Zwak weerklinkende woorden
't Onweer staat klaar
Hagelstenen vallen
Vernielen levensmoed
Onrust kiest het hazenpad
't Evenwicht strooit…
TRIPPELENBERGS EER
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
200 De beukenlaan door
weilanden geeft tehuis aan
wespen en bijen
De grond vol dor loof
wordt opgewekt door varens
met hun jong, licht groen.
Eikjes, twee duim hoog,
staan dicht opeen. Wie zal hun
groeiruimte geven?
In dicht loof weergalmt
kwakend gezang uit nabij
wijd, open moeras.…
WAT DACHT IK, WAT VOELDE IK; verslag van Open Podium Zang en Vriendschap
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
178 Mijn geest werd lustig kunstig gelouterd
mijn geest zweefde in het rond
soms feestelijk liefelijk zwierend maar
nooit zwabberend aan de grond
doch mijn lichaam zakte wel wat
onderuit in de te harde stoel
zodoende zo verlangend naar 't strand
niet de zee, die zweefde wel golvend met me mee
maar naar een heerlijke strandstoel
lekker…