8894 resultaten.
Contactsleutel
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
476 In dit kamertje
Van vier bij drie
Zit jij op het einde
Te wachten, dat snel komt,
Of misschien wel nooit,
Want zo voelt het voor jou -
Je kinderen zijn ver weg
En denken dat je het goed hebt zo,
Dat er voor je wordt gezorgd,
Maar inmiddels hebben
De geraniums in de vensterbank
Net zo'n treurig gezicht
Als jijzelf -
Tot dat…
Zij aan zij
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
494 in 't land van daar
onbereikbaar ver voor mij
ligt mijn heimwee, zo teder stil
waarom dat woont
in menig stap,
ik heb daarvan geen weet
het is niet uit vrije wil
noch in aanvang gedoopt
ik word zomaar meegesleept
is het haar dans
in kleine pasjes
of de krekel in de avond
die fluistert in mijn oor
is het de kleur groen
in een overweldigend…
De avond valt
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
607 De avond van een mooie kerstdag valt:
veel mensen mocht ik zien en ook begroeten,
wat samen zingen, leven van herinneringen
en ver weg van het altijd weer maar moeten.
Van dankbaarheid is nu mijn hart vervuld
en ’t kijkt met blije ogen naar voorbije uren;
de kaarten van familie en van vrienden
vertellen van de warme kerstmisvuren.…
Natuurkracht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 storm in dansende golven
die bruisend wit schuim
over geribd strand blaast
woest stuivend zand
waar meeuwen vluchten
schreeuwend in grijze lucht
harde wind bespeelt
stoere vlaggenmasten
met klepperende lijnen
striemend zand verblindt
half dichtgeknepen ogen
onder een wollen muts
voetstappen verdwijnen
onder een verse laag
opgejaagd…
Tuimelgeesten (cholerisch sonnet)
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
960 Het schijnt geweldig te zijn om te sneren,
De schrijver die de vaste vorm nog eert
Geheel met pek en veren in te smeren
Omdat hij taal noch teken wendt of keert
En graag met oude woorden nog jongleert.
Kritieken zijn niet van gebakken lucht,
Zijn werk, alweer een ouwe lullen-vrucht.
Het mager schrijversvolkje vloekt en zucht.…
Philosophers Stone
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
619 Kan een gedicht een wrede daad verhinderen
Een einde maken aan het strijdtoneel
Een medicijn zijn, ziekte en leed verminderen
Of wordt een woord, een vers, nooit substantieel
Gaat een gedicht ooit verder dan verwonderen
Zijn geest en lichaam samen één geheel
Hoort het bij dichters om zich af te zonderen
Of zijn zij een onmisbaar onderdeel…
Strandwandeling
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
572 We liepen en jij sprak mensen aan
iedereen reageerde als vriend
we lagen, ik ging de zee in,
koud vlijde ik me
tegen je warme lijf,
we aten en dronken en liepen weer
ik groette honden,
we praatten, vertelden wat we bedoelden
tot een duinpan, waar 't warm,
we spraken mensen aan
en we lagen en voelden
de zon en het zand, het helm en een veer…
Schouwspel
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
482 Nemen dan
hun vlucht
Naar de horizon
Laten zich verleiden
Door de rode avondzon
De dag schemert
De nacht ontwaakt
Het is donker en duister
De wereld slaapt
Gefluister, ik luister
Zie het weerlicht
van de maan
En fonkelende sterren
Ver van mij vandaan
De lucht wordt duister, prachtig
De nacht donker, bijna raadselachtig
Tot…
Toppunt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 Gevarieerd in kleur door de
stralen van de zon
't Water spiegelt haar
contouren
Dat mooi figuur voor
door een ring
Beslist met mooiste rondingen
die dus beroeren
't Enigma van haar
zijn, basis
van haar mysterie
Aanwezig
slechts door hier beslist niet te zijn
Tot in kern slechts daar
Tijd evolueert
aangaande
onz' wereldvrede
die ver…
Overpeinzing tijdens strandwandeling
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
490 als glijd je, verblijd je om een worm en altijd
samen,
Wolken hoe je met de zonnestralen,
ver of dicht, licht doorlaat, alsof er altijd
ergens wel een paradijs bestaat,
je 't schuim nog witter blinken laat.
Branding hoe je slierten zeewier
op nette hopen slingert aan het land.…
Stralende sterren
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
775 ‘k loop door
fel verlichte straten
onder d’ ijzige blik
van de wintermaan
terwijl de sneeuw
slaapt op de daken
zie ik van ver
’n stralende sterre staan
hier en daar ontwaar
ik nog mensen
die als ik, verlangend
zijn op weg
mijn hart is
boordevol met wensen
die ik straks voor
de kribbe nederleg
zovele zielen staan
in de barre…
Het lege nest
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
672 Herfstwind houdt huis in weerloos volle bomen
En neemt de kleuren van de zomer mee
Ons hart is veel te ver geopend
Nog eenmaal fietsen wij naar zee
De lage zon legt heimwee op de wegen
De kinderen zijn gelukkig groot
Ons leven is voorbij gevlogen
Een trein die voortraast naar de dood
Straks mogen we het glas gaan heffen
En toasten op een…
Kerstmis 2016
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
932 De sneeuw die ook al niet komen wil
blijft liever ver van hier.
Veel mensen hebben dit jaar niets met vrede op 'aard
Ik begrijp het wel, met al die narigheid is, lijkt wel,
Vrede veel minder waard.…
Afgunst.
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
924 Piep is ze niet meer, wel nog prettig om aan te zien
Heeft niet alleen het geheugen van een olifant
Schrijft ook klakkeloos zonder d-t fouten
En vind dat maar
Je mag echt erg ver gaan zoeken!…
Stille waan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
650 Wat mis ik de zachte streling van de jeugd,
onbezonnen schoonheid
ver weg van iedere droefheid,
lichte dagen en nachten in volle vreugd.
Liefste er rest me slechts één baken
laat me in uw liefde rustig vertoeven
Een “sein zum Töde” tot een ochtendwake.…
stilte
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
627 heel soms heb ik die drang
te vluchten zover ik kan
ver weg van hels kabaal
naar een plaatsje ideaal
ik zoek en blijf maar zoeken
bestaan die plaatsjes wel…
het klooster zou mij kunnen helpen
of begin ik eerst wel met mijzelf…
de muizenissen in mijn hoofd
verjaag ik één voor één
ik zet alle vensters open
en veeg ze er massaal doorheen…
Jouw naam in mijn rozen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
921 Zelfs de zon verdwijnt en wolken drijven
ze drijven langzaam of heel snel
je had beloofd nog lang bij ons te blijven
maar‘k weet niet – of je nu dicht bent of heel ver.…
Schouwspel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
592 Nemen dan
hun vlucht
Naar de horizon
Laten zich verleiden
Door de rode avondzon
De dag schemert
De nacht ontwaakt
Het is donker en duister
De wereld slaapt
Gefluister, ik luister
Zie het weerlicht
van de maan
En fonkelende sterren
Ver van mij vandaan
De lucht wordt duister, prachtig
De nacht donker, bijna raadselachtig
Tot…
'k Hoor noch 'k Zie U niet
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
731 Dra valt de avond
een nacht zonder ster
de aarde lijkt eenzaam
en de hemel zo ver.
Geen dauw in de morgen
alleen verrijzen heel vlug
de weerkerende zorgen -
maar mijn vreugd niet terug.
Wie kleurt nog mijn bloemen?
Wie zingt weer mijn lied?
Wie zal mijn naam noemen?
Gij zijt er! –
Maar ‘k hoor noch ‘k zie U niet.…
Het is wat het is
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
713 pijn accepteren
groot en niet klagen
Het doet zo'n pijn
alles wat gebeurt bij hem
nee hij overziet het niet
hij is helemaal niet blij
Maar het hoort bij het leven
het lichaam doet wat het wil
de vraag is alleen
krijgt hij het allemaal weer stil
Hij zit in die bekende cirkel
komt hij daar nog uit
we zullen het zien
kijk maar niet te ver…
Draagkracht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
519 Zij beweerde dat de grond onder haar voeten
Zou verschuiven als zij dwaalde
En de wereld om haar heen
Haar zou verlaten als zij langzaam weer ontwaakte
Dus zij droomde over werelden van engelen
En speelde tussen wolken
Die al druppelend verdwaalden
Tussen ver verlaten volkeren
Tot de wolken zeeën werden
En het water haar gedaante verder…
Leer mij toch leven
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
556 Leer mij toch leven, ver voorbij de angst
om wat dan ook maar te verliezen.
Er is zoveel dat als vanzelf al wel werd
losgelaten, maar evenveel of meer zelfs
bleef behouden in wat ik bij gebrek aan beter
mijn ziel zal noemen: diepste kern van zijn.
Wie ben ik eigenlijk en wat is echt van waarde?…
Slaap
gedicht
5.0 met 2 stemmen
4.377 Er is slaap in overvloed,
tot in de benauwdste ogenblikken toe,
maar niet genoeg voor iedereen
een enkeling blijft wakker,
ziet de hemel rood worden,
elke ochtend opnieuw
hij wacht tot er honger komt
en er komt honger, dor en stoffig
en van heel ver weg,
maar niet genoeg voor iedereen
hij is de eerste nu,
hij begint haastig te lijden…
Vergeten geluk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
447 Zo ver van gelukkig; zo innig dement.…
het gerucht van de zucht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
495 ik dicht al lang niet meer
geen deuren
geen monden
ik heb oog voor kleuren
soms door het grijs heen
en beluister de klank van jou, de ander
is die nog immer zo koud als steen
of meer te zacht als een veer
neen, ik dicht niet, doch open
als jij mij laat ruiken
aan geuren van jouw ziel
en ontwaar dan soms het vocht,
keer op keer,
van het…
Gedachtenrood
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
486 zacht liep ik
achter je lach
wist dat jij op
mij had gewacht
de paden kleurden
zich gedachtenrood
meanderend in gras
dat spontaan verschoot
uit het ruisen van
bomen kwamen vage
stromen bladmuziek die
neerdaalden als lentelied
ik zag de sprookjes
al van ver en wist dat
jij de sleutel had om ze
hun ziel terug te geven
hand in…
de brullende draak
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
474 reeds tot hol geworden buik
leeggezogen en onthutst schreit
moeder Gaya, er is niemand
die haar troost, de draak heeft
haar genomen met zijn diep gebrul
niemand die haar temt, in de boeien slaat
of haar woede verstaat
hij heeft vrij spel in het gekloonde
land waar het Wad haar erfgoed
dreigt te verliezen door het vuil
van overheid en ver…
Poëzieweek
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
616 leeft zij als die luizeveren ,
die vocaal bereik verwarren
met vocabulaire beheren,
niet te ver boven haar stand?
podium laat inviteren
in de spotlights imponeren
halfnaakt exhibitioneren
een veeg teken aan de wand,
poëzieweek programmeren
poetry vocaliseren
liesje in luilekkerkleren
rappers slammend door het land…
Morgen is een andere keer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
513 want de tijd draagt niet ver.
Als een klaproos is het leven.
Kort en vol overmoed.
Vergankelijkheid wordt zo snel vergeten;
als een hart om passie bloedt.
Als een klaproos is het leven
op de velden van eer.
Strijd wordt om strijd gestreden.
En passie sterft op de bajonet van
een geweer.
Als een klaproos is het leven.…
Leeg kasteel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
395 Er golven witte kandelaars door de nacht
ik zie hen op de weg naar Thebe
ver van de blinde massa
Het bovenaards ivoor van engelen draagt mij
en gouden meeuwen krijsen onze naam
zij hekelen de getergde gnomen
die met hun waanzin de aarde vermoorden
die niet net als ons op blote voeten
door de kasteelgangen stampen
bezaaid met glasscherven…