6467 resultaten.
Een jaar in een dag
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
953 de herfst is de avond van het jaar.
vallende bladeren zorgen voor schemering
en het licht van de bloemen is klaar.
deuren en gordijnen gaan dicht
en het mooie meisje met die jurk van haar
ze hangt het netjes terug in de kast,
en ik stoei op een bladerendeken met haar.
de winter is de nacht van het jaar.…
EKSTERS EN RINGEN IN JE STEM
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
703 de herfst, die elk klimaat krenkt dat ze aanraakt
de nog altijd niet getekende vorm van een landkaart, of
die van daarvoor,
de voor altijd ontekenbare...
stemhebbende letters die de stemloze
tot elkaar brengen
in je stem zetten kenners hun tent op, verhuist
de tijd naar nu
en onteindigt zich daar....…
Hartstocht
netgedicht
3.1 met 18 stemmen
1.198 me niet kon vinden
Je begon te schreeuwen
tot de echo bij je terugkwam
jij mijn stem daarin hoorde
Zelfs tegen rotsen, bomen
begon te praten, mij proefde
in het water dat je dronk
mijn hart voelde kloppen
in de schelpen van je oren
Ik ging niet verloren
in de bitterheden van de weg
het schijnen van de maan
de koude van winter en herfst…
Er bestaat geen verlies van tijd.
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
757 In de herfst schuilt de vrouwelijkheid,
winters heersen oude mannen, in de
lentes lonken vlinders onbevangen,
ben ik zomers tot alles weer bereid,
als schaduw en het licht elkaar weer
ontvangen, de ongetuigde gedachten
worden bereden, het bit verlost van
het opgekropt verlangen, verenigd
in een silhouet van het verleden,
er bestaat geen…
Het oude liedje
gedicht
5.0 met 5 stemmen
8.636 Het is weer herfst, de bollenvelden worden toegedekt
als kind'ren voor de nacht, maar déze nacht gaat maanden duren.
En aan de einder zie ik, hoe de rook van verre vuren
in paarse wolken langs de bleke najaarshemel trekt.
De zomer is voorbij en jij voorgoed van mij genezen.
Morgen zal het winter wezen.…
DE DICHTER
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.050 Mijn schamel huis, waar zoel een geur van peren draalt,
weegt teerder in mijn schroom dan 't hele herfst-verwijlen.
En, waar van 't winter-dak een schone mane daalt,
'n weifelt ijl een hele lente in hare wijle,
o mijn gezóende blik, en moe van eigen-peilen?
- Geen zoen is goed, dan die vergeten zorg verhaalt...…
Zomer.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
584 De herfst zal kort duren, kaal worden vòòr haar tijd,
vroege winterbruid.
Het zal niet koud zijn onder het stro, het rottend loof.
We zullen prikkels voelen, onder het kaf ons open krabben,
op ongepaste tijden honger lijden, uit handpalmen
te weinig water slurpen.…
Kerstmis anno 2019
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
687 blijven dromen... van een witte kerst
doch het wordt een natte en druilerige herfst
harde windstoten, regen die tegen de ramen slaat
gelukkig dat het haardvuur roodgloeiend staat
de kerstboom en winterkransen baden in het licht
dat zich stralend naar de stal en het kribbetje richt
gezellige warmte laat ons binnenshuis vertoeven
we drinken meer…
Een kameraad
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
559 Denkend aan herfst en winter,
ziet ze nog die wilde kale pruikenbol.
Hoe de merel af en toe kwam kijken.
Nu ziet ze een enorme bladervracht
Maar dat had ze ook verwacht.
De blauwe regen heeft een kameraad gekregen.
Heel stiekem kwam hij van onderaf op.
Stilletjes is hij opgegroeid.
ze weet het is een mannetje.…
Septembervlucht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
647 Als nachtvlinder bij aankomst
in het land
van diets en polaroid hooggewaardeerd
tel ik in een echt thuis mijn zegeningen
als terugkeer naar het zelf komt met de herfst
na elevators afscheid van de
zomer
niet kwetterend lichtvoetig in cadans
Onderweg naar mijn geboortedorp
zie ik een pop-up van een kluizenaar
een vale neocorticale wizard…
De laatste akkoorden
netgedicht
2.4 met 21 stemmen
883 Nu, in de herfst van zijn dagen, zingt hij
verder, niet voor het verleden, maar voor wat nog komt,
de wijsheden van het leven verpakt in muziek, en wij luisteren, dankbaar,
naar de laatste akkoorden van zijn unieke verhaal, dat ons doet stilstaan bij alles wat was.…
in het felle spotlicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
12 “Deze herfst,
geachte heer Alazôn,
komt het erop aan of men bereid is
kastanjes met krachteloze handen
uit het vuur van het eigen hart
tevoorschijn te toveren,
te weerstaan
wat door alle zetten branden zal.”…
LIED.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.951 En daar levend blijven zal
eeuwig al
't blindend goud van uw gedachten,
als een schoonheid, die me viel
in de ziel,
als mijn ziel naar schoonheid smachtte.
Goede nacht en wijk nog niet!
't Liefdelied
is zo ras niet leeggelopen!
Hoor, met nieuwe wonne spuit
zijn geluid,
als met gouden klanken, open.
Ei, reeds komt de dageraad!…
Doei winter, adieu
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
579 Nooit meer verwacht ik een sneeuwvacht, vaarwel.
Mijn hazelaartjes priemen langs mijn bladeren heen
die ik straks laat neerdwarrelen, zo bleek en geel
als zij blikken. De windvlagen krijgen toch geen vat
op mijn jonge loten, zij groeien al na Nieuwjaar.
Vergeefs hunkert een kind naar vlokjes.
Crocussen krieken al aan de voet van…
Wabi-sabi
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
615 In de barsten en het verval
schuilt een verstilde schoonheid, een fluistering dat niets ooit werkelijk verdwijnt.…
Vervarelijk festijn
poëzie
3.5 met 21 stemmen
2.977 En ik, waar 'k uwe schoonheid schenne,
ik, die me-zelve miek de' in vrees begeerde Man
die u bevrijden kon en sloeg in slaven-ban;
zelfs ik, uw graauwe Heer, wie géen vrouw ooit zal kennen:
hoe bibbert op mijn lip de bede - o wrang bekennen -,
de bede, uw doem te ontvliên, en die 'k niet bidden…
Engel
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
1.912 Alle schoonheden van het leven en nog veel meer,
ik stond versteld, keer op keer op keer.
Ze vouwde me in haar vleugels van liefde zo puur,
ze smolt mijn ijs en brak mijn muur.
Ik wou bij haar blijven, tot in de eeuwigheid,
en samen zouden we dan gelukkig zijn, voor altijd.…
Kerstwensen voor de Mooiste
netgedicht
2.2 met 985 stemmen
99.668 zou ik ze kerven
of kalligraferen met mijn bloed
gebruik mijn huid dan wel als blad
En dan, met lijnen en krullen,
met heel mijn klein verstand
schrijf ik hoe ik hoop
dat jij ooit zo gelukig wordt
als je anderen maakt
Dat je zelf eens zult gaan inzien
welk bijzonder mens jij bent
Hoe de sterren zich soms schamen
overdonderd door je schoonheid…
Onze vriendschap
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
4.429 zij verhinderden
dat de warme zonnestralen
hun doel bereikten
Na een tijd trokken de wolken langzaam weg
maar ondertussen was de zon
steeds verder en dieper
naar de horizon weggezakt
tot uiteindelijk duisternis heerste
Ik hoop dat diezelfde zon
ooit weer gaat schijnen in mijn leven
zodat ik terug kan genieten
van haar warmte en schoonheid…
Van de kaart
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
1.147 Boze woorden uit de doeken
Maken muffe stof tot praten
Over eenzaamheid, vermoeiend
Als slechts de verteller luistert - en andersom
Zinnen worden ingewikkeld
Parallellen aangekruist
Emoties sterken zich
In afgunst, boosheid, haten
Metaforen verliezen zeggingskracht
Door het vervagen van de ruimte
Wie ziet het mooie landschap,
De schoonheid…
Het Hazenlied
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
2.201 het zijn een paar grote hazen
geografische kennis verbreden
daaraan moest ik mijn kostbare puberteit besteden
maar ik ontduik de woorden, aan mij gericht
omdat de ware aardrijkskunde in de wijde wereld ligt
daar waar een spreeuw de wet van de natuur krees
de schoonheid van de lente bewees
deden twee schimmen mij verbazen
wat is het?…
Het is niet anders
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.482 met de lucht en ‘t water jou schiep
want vanaf die dag was het hier aangenaam verpozen
de ochtenden liepen over van lavendel sinds jij me riep
niets zo één als wij konden zijn, nooit meer liefdeloze
dagen, als je liep, alsof elke stap daar hoorde te zijn
schreven je voetafdrukken in het zand me een brief
met een eindeloze zin over onze schoonheid…
Door de dalen
hartenkreet
4.3 met 19 stemmen
1.049 Als de stromen mij dan van daar brengen
tot waar ik de liefde niet versta,
ben ik geworden tot een stuk metaal
dat de schoonheid van de zon weliswaar weerspiegelt,
maar nooit ten volle kennen zal.
Weg met de dag waarop ik werd geboren!
Ik ken geen rust, geen vrede.…
En overal ontstaat deze verschrikking
poëzie
4.1 met 9 stemmen
4.014 Waarin zelfs de schoonheid
Kleuren nauw geeft. O donkerzwart Kapitaal.
Gij zijt de Natuur, gij hebt de Natuur
Opgeslikt, zij is U, U, U, geworden. –…
Keramiekkraampje op het plein
netgedicht
3.2 met 16 stemmen
1.688 schitterende scherven sneden
als sterren die fonkelen in het zicht
maar die hun neergang reeds beleden
en enkel nog bestaan uit licht
Van mijn gekrenkte trots ontdaan
heb ik het niet over mijn hart verkregen
de scherven daarna op te vegen
en ben geroerd weer heen gegaan
Niet al wat eindigt gaat kapot
Bij het geleiden van het lot
werd de schoonheid…
Skriuwkeunst/Schrijfkunst
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
656 omarm de wereld van het woord
in een bondgenoot van schoonheid
het leven in een nieuw licht van elegantie
waar regels veranderen
verwachtingen doorbreken
glijdend op een golf van het hedendaagse
geef toe aan datgene van jouw spectrum
en laat woorden boven de massa uitstijgen…
Zierikzee
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
871 Ach, mocht ik toch `n dichter zijn,
Ik zou in bloem’rijke tale,
De schoonheid van-, m`n heimwee naar
Dit lief`lijk oord verhale(n)
Die plaats is elf eeuwen oud,
Juweel onder de steden!
Gebouwen nog in oude stijl,
Mààr…..denkend in het heden!
Neemt U soms eens een snipperdag,
Gaat U dan dààr eens kijken!…
Winter
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.112 En dan besef ik met een zucht
dat ik deze schoonheid te snel vergat.
Alles verstopt maar zoveel te zien
er ontstaat een heel nieuw beeld.
Zou dit zo blijven, heel misschien
de witte pleister die alles heelt.
Eén ding is zo enorm bijzonder
alles is gelijk, wit en teer.…
Diep in het lila park
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
1.611 ik jou
Je had op me gewacht
met ogen vol leven
handen vol verwachting
Onze blikken zochten een glimlach
in het eindeloze deemster
voorbij de sterrenkou
spraken van ongekende paden
omhelsden gouden dromen
lachten als jonge goden
zwervend door de wouden
aan de rand van de wereld
Wat wij zagen
was een verloren glans
een glans van schoonheid…
KWAAD
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.958 zielige bestaan
trappend naar alles van kritiek
veeg je alles met slijm weer schoon
ach waar de woorden sussen kussen
druipt alles dat je haat weer langszij
zij spelen met je verleden en angsten
die jij ziet als weerspiegeling van zielen
je blik immer naar beneden gericht
want de alles van de vloer is jouw terrein
zo zonde dat alle schoonheid…