7279 resultaten.
zoiets als lucht
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
618 mijn ogen alleen
zal ik mezelf aan de grens herkennen
in het weten dat mijn hart heftig
klopt
(liefde veroorzaakt pijn)
wanneer ik naar een laatste wens
word geschopt door de hongerige tijd
die, zoals mijn duindromen, immer bij mij blijft
ziltig in waarheid, rakelings langs golven
en sterren
of zal mijn naakte lichaam in zee…
Verstilling
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
589 ik wil voetstappen zetten
op een goudgeel, bepalboomd,
verlaten Bounty strand
mezelf ongeremd laten meevoeren
met schuimend', ontembare golven
een worden
met het kloppend' hart
van de zee
ik wil verstilling
en tedere gedachten
zullen we vandaag
een beetje lief zijn voor elkaar?…
Ameland
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
625 AMELAND
de lucht vibreert van geur en kleur en ijs
met boven zee een blauwe wolkenband
daar aan de rand van prachtig Ameland
dat eigenwijze duinenparadijs
er staat één ster, gekleed in parelgrijs
ik tel konijnenkeutels in het zand
en leg een doornig takje aan de kant
er klinken zachte klanken: kyriëleis
bij vlagen is het net alsof ik…
Deadline
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
650 weerhoudt
Tijd als beul van mijn bestaan
De reactie als het laatste oponthoud
Als de wereld over een uur zou vergaan
Niets meer te verliezen enkel vermogen
Alleen de ongenaakbare blik opslaan
Van het ongeloof in jouw ogen
Wanneer nog één minuut mij zou resten
Vertellen wat mij heeft bedwongen
Seconden als de laatste reddingsvesten
In de zee…
Zomeravond
hartenkreet
3.5 met 28 stemmen
2.015 We keken zwijgend naar het dalen,
van de ondergaande zon, die blonk,
terwijl de laatste zonnestralen,
de zee bereikten en verzonk.
We ademde de zilte geuren,
van zeelucht, zittend tegen ‘t duin,
en keken naar het zacht verkleuren,
van ’t avondrood, een stil fortuin.…
D
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
854 De wind waait over land en zee
De wind waait altijd met je mee
Een mens blijft soms achter op een plek
Dat terwijl de ander vertrekt
Laat mij vliegen als de wind
als in een fantasie
Van dit kind
Ooit was ik bemind
naar verre streken waai ik heen
Al moet ik lopen
Op één been
Afstand is maar een paar letters
Een woord
Maar afstand van…
Zwaai ze uit
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
511 jaagt in vlagen
een dorst die door alles heen draagt
op jouw adem, die het leven kust
stil van binnen
het zilte zout maakt geen lawaai
waar het leven drijft
in een zee van tijdstromen
van eb en vloed
ik hou me vast langs jouw oever
met vaste tred
ligt het ietwat ziltig op mijn tong
ter ontspanning
neem de lucht in me op
zweeft het…
Vogelvrij
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
829 (met dank aan Willem Kloos)
ik ben een God in ’t diepst van mijn gedachten
het Haagse luchtruim is mijn hoge troon
ik wijk niet voor de dreiging en de hoon
van hen die mij vervloeken en verachten
Oost-Indisch doof ben ik voor jammerklachten
een stad aan zee, ik ben een autochtoon
u bent lakei en veegt mijn straatje schoon
mijn schrikbewind…
'K zou 't leven hier zomaar willen bezingen
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
716 Ik hoor 't ruisen van mijn eigen bloed
hoezee, zee en mijn gemoed.
Stilte bestaat niet.
Stilte bestaat niet.
De dag is werkelijk gul overgoten onverdroten
niet schuw onverplicht zonovergoten licht.
‘k Heb al verse bramen gegeten.
geen enkel uur ’t bestaan verweten.
Ik draag een trui.…
Licht
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
538 En de rode zee is dicht.
Egypte aan de horizon.
Hij schrijft op een kaart:
'Groeten uit een land ver weg',
Terwijl hij droomt.
Het natte krijt
Droogt in zijn handen.
Hij lacht bij termen,
rotsen en stenen die het licht niet dragen kunnen.
Verdwalen kan hij niet,
Want hij is niet onderweg.…
Drenkeling in de binnenzee
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
968 De nacht verzwaart
wat de dag niet verwerkte
verdronken in de grote zee
der alledaagse dingen
terwijl de boot
langzaam verder vaart
blijft de drenkeling
navelstarend achter
geheel omringd door
bovendrijvende gedachten
zwemt hij richtingloos rond
klemt zich dan vast
aan zijn levenstaak
lijkt niet te beseffen
dat ook dit een gril…
Avond
poëzie
3.6 met 10 stemmen
3.265 O, driewerf zalig, wie het werd beschikt,
Om in de zee der sluimring neer te duiken
Als daar een lief gelaat hem tegenblikt!
------------------------
uit: Gedichten…
Saxo
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
587 bijna
die bladzijde
sla ´k om
dertig plus één
zomaar een jaar
omgeslagen bladzijde
in mijn leven
mijn verhaal
moet nog veel leren
´k ben namelijk pas begonnen
dus voorlopig nog niet klaar
bijna vergeet ´k jou
mijn anker in een zee vol van tranen
mijn veld in de ochtend mistig met dauw
bijna dacht ik te kunnen dichten
de wereld wat verlichten…
brieven aan ene onbekende I
poëzie
2.7 met 11 stemmen
3.947 De verre wind, die over de aarde ruist,
Het smachtend ritslen fluisterend door de blaren
Die van geen zwijgen weten of bedaren,
Daar ene ziel, begerend, in hen huist,-
Hoe wordt dit één op ééns met wat er huist,
Diep in mijn ziel: begeerte om op te varen,
De vlakten ver, verschieten te overstaren
Tot waar dit land de luide zee ombruist.…
Zonnewind
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
1.786 Wij zijn kinderen van eenvoud
ooit uit sterrenstof geboren
opgestaan in vroege morgen
toen haar zonnewind verscheen
en zo hingen wij er jaren
in oneindig navelstaren
onverzadigd aan haar rokken
als haar schemerlicht verdween
En toch - zij liet ons steeds geloven
in haar zee van regenbogen
die zij strooide over velden
met verdwaalde hagelsteen…
KLEINE TIJD
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
622 schepping der aarde
als een gebeuren van slechts zes dagen
waarna God een korte rust genoot
mogen wij deze beeldende week
als de ontluikende wereld zien
de jonge mensheid leeft dan
in de morgen van de zesde dag
door zonnige vragende nevels
daalt een pad van zilverblinkend steengruis
langs bochtige hellingen af
naar een geheime blanke zee…
Laatste opdracht
gedicht
3.1 met 70 stemmen
17.990 Je verliest me, mijn liefste, verliest me,
maar jij bent mijn land en mijn zee.
Ik zal je zoeken, ver, in vreemde landen,
omdat ik twee keer bannelinge ben.
je verliest me, mijn liefste, verliest me.
----------------------------------------
Uit: 'Sofia blijft een mysterie', 1988.…
Toen hij nog een koning was
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
605 In eenzaamheid
heeft hij,
met zijn oor in schelp gedrukt,
de zee omschreven
en met lucht en leegte
broederschap
gesloten.
De weelde
van de echo van zijn zucht
is als munt weer opgestaan
en heeft hem
met goud en marmer overladen.
Toch laat stilte zich niet doorbreken door praten.
Alsook de herrie bestaat bij gratie van de rust.…
Behouden
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
540 een lichamelijk deel van jou
stil bewaard, als een rond de vingers gedragen relikwie
de kleine schrijn glanst zilveren gedachtes
ze reflecteren stil dat lieve monogram, nooit
verjaart jouw naam
als ik buiten kijk en vogels beven in hun vleugels dan weet ik
dat de kou slechts winters baart, maar nu
verlang ik naar de schelpen die de zee…
Vervreemding
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
548 dat je naast me stond, in een bushok
zonder bestemming, maar met een sigaret
ik bedwelmd door de kleuren van jouw rok
belande die nacht alleen met jou in bed
toen je afscheid nam, mijn naaktheid
nog naar lente rook, intimiteit
in het stotteren, het aarzelen
van een halfzacht gekookt ontbijt
alsof ik uit het water kwam
en het bad een grote zee…
Droom-vlucht
netgedicht
4.7 met 32 stemmen
828 Een droomvlucht terug
naar dagen die eens
oneindig voor mij lagen
bracht een glimlach
en geluk kwam mij
dansend tegemoet
een witte veer
dwarrelde langzaam neer
als stille engelen-groet
en tekende vleugels
op schelpen uit de diepte
van de zee, ik droeg ze
naar het licht
ze vlogen...met mij mee
los van de grond
waar ik in…
Bezoek
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
694 Wrevelig wierp ik hem de folder toe waar
de blauwe zee van afdroop.
Ik keek naar de afgetrapte schoenen op mijn kurk
droge vloer.
Hij nam zijn hoed af en veegde met ranke handen
denkbeeldige stof van zijn jas.
Waarna hij de folder verscheurde, mij nog eenmaal
doordringend in de ogen keek
en verdween zoals hij kwam, zonder een woord.…
DE GEEST RIJPT
poëzie
2.4 met 5 stemmen
1.824 Stof is het Al, de geest is hare roem
En alderfijnst sieraad, uit licht gegoten
En zwevend erts dat ik te zamen noem
Muziek, der aarde zee en lucht ontvloten,
Hoort hoe omwaart haar blinkende tempeest
Dat nog in stilte laat een adem horen
In golving op en aan en nimmer moe.…
Wolf in schapevacht
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.048 Verwrongen golven nemen haar gedachten mee
vernietigend voor jou in een veel te diepe, donkere, zee.
Een zachte lieve lach is al wat men ziet
met enkel haar verscholen duistere spinsels
speciaal voor jou; in het verschiet.
Want toen zij het weer wou,
was jij er niet...
je kon niet meer...
haar; haatdragend "hartzeer".…
Verheven nachtrust
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
817 Geliefde,
het denken aan elkaar is de liefde die
niet blust, als twee kinderen die naakt
de zee ingaan, mekaar verwarmend tegen
de bittere kou vandaag de dag. En dan
slapen in het zand onder een kleed van rozen.…
Max Havelaar
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
807 Droogstoppels en alle Slijmeringen
Gij laffe, ijd’le femelaars, beseft daar ligt
een Roofstaat aan de Zee, wil ik nog melden
tussen pakweg Oost-Friesland en de Schelde.’…
Nostalgie brengt mij huiswaarts
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
722 Omheen dans
Een afgrond waar
mijn hand de hemel
niet plukken kan
Waar dorre bloemen
mijn vermoeide aangezicht
ontsieren
en de echo
van lieflijke klanken
wegsterft
Ik vind ogentroost
klimmend tegen blinde
muren
in vale herinneringen
aan een zacht bemoste
bedding
waar ik mij te ruste leg
als de zon zich verduistert
en de zee…
Eijerland
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
1.582 Nog bij eb kwamen ze samen
hooggelegen rondom water
zij aan zij met hun gedachten
aan verdronken Eijerland
hier eens verloren aan de Noordzee
die hen meetrok in de ginder
om opnieuw daarna geboren
als een onderwatervlinder
te verdwalen langs het lege
dat de zee er had verkregen
met de dominee - het scheepsjong
goudverdieners en hun zegen…
Valse lente
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
743 Op zondag ja en amen
de zonden om haar lijf
Het wad ligt nu verlaten
De zee is uitgewoed
Op het zand liggen vele gaten
reeds omspoeld door vloed…
Sediment
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
469 Na overgave ingesloten
waar tijd geen rol speelt
land en zee hebben gegeven
ontzout en verwaterd
struikelend slepen door kwade dromen
fascinerende mist naar een nieuwe tijd
van dode bomen en versteende mensen
binnenin fossielend bos
onverklaarbaar sla ik het voorhang open
van motregen dat viel in de ochtend
voor mijn gevoel alreeds expres…