7675 resultaten.
Noach's duif
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.465 Toch wiekte ik traag en wendde en naar mijn ark
Richtte ik de koers: van boom op hoge heuvel
Plukte ik een twijg en gaf me aan 't venster in.
En mensen, beesten, met vervreugden zin,
Haastten weer uit met mij naar 't vorig euvel:
Het godverlaten, schendig aardepark.…
Gevogelte
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
547 pronkt met een gevallen pen
Die tot voor kort nog liederen in zijn aderen grifte
Dwarrelend streek het papier op haar neer
De liederen waren dood
Daar waar zojuist de kat nog had staan dromen
Was het leeg, gevoeld en ondoordacht
Mijn hand lag open, voor iets nieuws dat
Niet te pakken was, onverstoorbaar ligt de vogel voort
Waarom zijn de bomen…
Van dat soort dingen
gedicht
4.3 met 3 stemmen
4.216 Polen in het park, halsbandparkieten
in een boom erboven, en ik
met m'n Tibetaanse terriër, loop langs:
kwart Hongaars, kwart Frans, de rest
Fries, enkel wat Nederlands machtig
Een Engelsman springt van de brug,
liefdesverdriet om een Afrikaanse
van de overkant.…
dans, dans! voor Pina.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
404 in tijd en ruimte
het tengere tedere lijf gestrekt
tot het uiterste botst ze
- net niet -
tegen de raamloze wanden
het weerbarstige koord remt haar
behoedend bijna, af
het verliest enkel zijn tegendraadsheid
als ze stil liggend
zittend of staand het midden kiest
de zon zendt haar warme licht
door de openstaande deur
iemand plant een boom…
Las Vegas, 2010
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
738 De wereld is van kunst hier
zelfs de bomen zijn bedrog
verveelde vrouwen trekken er
aan de eenarmige bandieten
kauwgum etend, rokend, oversized
Geen wonder dat de mannen
vooral denken aan de ‘hotgirls’
die je tegemoet schreeuwen
kijk eens wat een tieten
ze zijn er helemaal voor jou
Hier mag jij lekker alles
Wat thuis verboden is
Hier…
façade
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
801 meisjesmasker voor oude vrouw
beklimt haar grachtenpand met gevelsteen
pakt de vergulden deurknop
en valt door een dure opening in
lek krot waar de bomen doorheen groeien.…
HET NAAKTE MEISJE
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.407 Vreemd: haar figuur zo jong en fijn-gebouwd
Doet niet de wilde hartstochten opbruisen
Van wie haar zoele heerlijkheid aanschouwt
Doch voert zijn denken naar een land van droom
Waar langs een weg de hoge bomen ruisen
En de avondlucht vervuld is met aroom.…
Verliefde olifanten
gedicht
4.2 met 5 stemmen
6.642 Misschien een tuinman, denk ik, bomen snoeiend.
Het is een amoureuze olifant.
Hij duwt zijn kop tegen haar zachtste zijde.
Zij zet zich schrap tegen haar muzikant
en houdt zo tegen al die hartstocht stand,
of tracht ze slechts om vallen te vermijden?…
Dagpassering
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
474 Ik zie bomen die zijn gedreven door een doel,
om te groeien naar de hemel, naar het licht,
puur op hun eigen wijze, op luchtledig gevoel.
Zijn daarom onze blikken naar boven gericht?
De wolken bedekken de hemelpoort,
zoals zij gisteren ook al deden volgens mij.
Morgen telt de dag evenveel uren.…
Beëlzebub
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
480 Dat wortelt als dromen in bomen.
Welke genen neigen naar schurende woede. Zelfs nu het vlees is gepijnigd
tot rauwe biefstuk. Zelfs nu het zowaar routineus avond lijkt te worden.…
TREURBEUK
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.506 De boom, die honderd jaar hier mocht tronen,
ontving en schiep muziek, ofschoon geveld,
blijft als orgel rouw en troost kronen.…
Het is
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
573 soms doen tranen
mijn gemoed zwellen
als kruisende lanen
over kwetsbaarheid vertellen
het is slingeren door een stad
vol onbegrepen bomen
en ik in het luchtledige
de grip op grijpen
in damp weg zie stromen
zo ook zal niet elk zaad
als van zelve aarden
het sterft in brakke grond
eer de zon het verwent
met haar verlichtende waarde…
Vrees niet!
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
629 Ze kruipen weg op de grond, onder bomen
of in open veld angstig omhoog kijkend..
naar de roofvogel met scherpe, genadeloze
klauwen die op zoek was wat te reiken,
alvorens te verdwijnen met prooi in de bek.
Ze zorgde goed, voortaan voor veiligheid
in eigen stek!
Haar jong nest in de hoogte der gebergte
moest goed worden onderhouden.…
DE SCHONE HERFST
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.007 Naar deze herfst had ik ontroerd gewacht
Als naar een nacht van zwoel doorgeurde dromen:
Naar 't koele licht en naar de gouden bomen
In grauwe nevel langs de smalle gracht.…
De derde keer.
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
913 Soms achtervolgden ze elkaar
in een niet te voorspellen luchtballet,
dan weer leek een boom te ontploffen
als de hele kolonie tegelijk opsteeg.
Ze hadden ondertussen
wel alles ondergescheten.
De buurvrouw is vanmorgen met de ambulance opgehaald.…
Dilemma
gedicht
4.0 met 1 stemmen
11.974 Steeds vaker zien we langs ons wegennet
(vaak in een bocht met akelige bomen)
de plaats waar iemand wreed werd weggenomen:
waxinelichtjes bij een nat portret...
Al eeuwen is er niemand meer herrezen
dus zo'n gedenkplek is dan je van het!…
Herfstzon.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
745 Iedere adem, hun gedachten en ogen
die lonken naar het schone dat hen omrandt
in het bos waar gekleurde bladeren van
bomen verspreid liggen op het zachte mos.
Paddenstoelen herrezen uit de grond,
terwijl een pauw zichtbaar met zijn
schitterende veren pronkt.
En de heerlijke herfstgeuren doet de mensen
opbeuren.…
Het naakte kleden
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
643 zelve
en woordeloos
in jouw richting wuift
om je borsten
te kleden met
gevallen groen
of een kleur aanbiedt
al verder dan rood
dat je lippen doet krullen
wachtend op een stille zoen
je hand, uitgestrekt
roepend
vragend
doorheen het geritsel
wagend
kom, kleedt mij
mijn uitdagend naakt
is voor elk vrij
daarna zal je langzaam
de bomen…
Herfstblad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
410 Ver boven
in de kale boom
hang jij
het laatst,
dor blad,
heb je geen haast,
maar overzie je lege grauwe akkers.
Zo troon je vroom
hoe kouwe wind je striemt,
jouw leven trillend breken zal,
je neerhalen,
de regen je taaie huid doorweken zal.
Je j’ over donk’re aarde erbarmen
en haar warmen zal.…
Wondermusje
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
773 In de toppen van ruisende bomen.
Neerkijken op mensjes beneden.
Klein wondermusje.…
Kleine vogel
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
536 Grotere vleugels
kan ik niet voor jou verzinnen
je vliegt een eind landinwaarts
want je komt van de zee
het leven kleurt zich hier
uit het grauwe en grijze
om liefde te geven
aan jouw zweefkracht
boven bos en bomen
kleurrijke liefde
altijd bij ons
en niet alleen in dromen
visualiseer ik jouw vliegen
ver weg van mijn ratio
om heen…
Een bad vol tranen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
584 opende
deuren waarvan ik het bestaan
niet vermoedde
Met eindeloos geduld ruimde hij
puin, wiste met zachte hand
sporen van verleden,
bouwde een fundament van
vertrouwen
Gaf mij zijn sleutel,
deelde vol vertrouwen zijn
diep verborgen pijn
Daar waar ik eens allenig tot in
De einder fietste,
Kromt nu mijn weg als een oude boom…
De illusie
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
851 Ver van de onvindbare bron
hijgt het water, van sijpelen en stromen moe,
ruggelings uit
eenzaam onder de door de dag getrokken spijlen
strenge bomen als stille bewakers
gewapend met het zwaard van de stilte
bladeren baden roerloos
als drijvende lijken van verloren seizoenen
traag kleedt de gloed zich met krimpend licht
het geluid van…
Maria van Magdala
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
476 Maar toen als tuinman Hij je plots verscheen
nadat de dood Hem niet voorgoed had meegenomen
en jij doorheen je tranen en geween
Hem niet herkende daar tussen de bomen,
toen noemde Hij jouw naam – de angst verdween.
‘Houd Mij niet vast. De Helper moet nog komen.’…
Oorlog
gedicht
5.0 met 1 stemmen
22.451 verteld en
voorbij is - maar het breekt af
zeker, het is mij verteld en verteld
maar nog
ik zie die grijze beduimelde foto
maar nog is het gras weer groener dan gras
en de bloesems weer witter dan bloesem
in die grijze tuin moet het oorlog zijn geweest
in die man, in die vrouw, dat kind
in dat grijze gras onder die grijs bloeiende boom…
LENTE
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.060 O alles zingt van volle vreugd;
Natuur, herboren in haar jeugd,
Der bomen strelend ruisgeluid,
Der voog’len zangerig gefluit.…
Even
gedicht
3.0 met 1 stemmen
4.292 Bomen staan in
wonderen te geloven.
En de wandelmensen maken
hun oude benen wijs
dat het groene leven nooit
meer eindigt. Even woont men
vreesloos en zonder verleden
in zijn eigen lichamelijkheid.
-----------------------------------
uit: 'De zon op mijn hand', 1956.…
De walging
gedicht
3.0 met 3 stemmen
4.105 Op tyfusbleke bomen breken zweren
open. Een rode melancholie komt bloot.
Een geel oog valt uit een Kaaps viooltje
recht in de slokdarm van de modder.
Zo slikt geen flessenhals of viskop.
Gele gummibladeren waaien onderuit een urinoir.
Tussen gelijmde wanden tamme mannen in een leemte.
Is het dankzij hen dat ik besta?…
Wat witte wolken
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
438 ik heb de zomer getekend
diepblauw de lucht boven groen van de bomen
wat witte wolken in oplossende vlucht
zon zee en strand spelender hand
maar ben het intense genieten vergeten
gehurkt in het zand
tong uit het bekkie speelt hij
met de wereld op zijn eigen stekkie
water en schelpen in een stralende zon
wind door de krullen hij maalt er niet…
Prooiboom
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
521 Over lage velden rolt dreigend de nacht uit
een zee van duisternis spoelt
als een onstuitbare vloed over het weerloze woud
het daggeluid sterft in de stilte
achter het masker van het inslapende licht
fluisteren geesten lange avondgebeden
die schijnbaar loos hun weg langs dode takken
de vaart van de wolken achterna zweven
de verstoten boom…