11284 resultaten.
Alsof...
netgedicht
4.7 met 38 stemmen
1.157 In het hart van een bloem
vond ik een nieuw verhaal
het sprak een taal
die niemand kon verstaan
alsof het langzaam zocht
naar woorden van betekenis
werd de wereld een waaier
vol letters van liefde
waar zoveel onzeker is
mag morgen nog dromen
in een dal tussen bergen
of vangen bomen
dan teveel wind?…
WINTERSLAAP
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
699 Ik hou niet van ijskoude dagen
Van wind die door de kieren waait
Oh was ik maar een zevenslaper
Geen hond die blaft , geen haan die kraait
Maandenlang ver weggestoken
Me hullen in mijn eigen huid
En ademen op mijn eigen ritme
Geen mens te horen, geen geluid
Laat me ontwaken in de prille zomer
Wanneer de kievit wiekt boven het land
Laat…
Gaven
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
657 In het levenswater van de rivier
vind ik bomen en bloemen stromend
in zachte tint verwijld het in woorden
langs de waterkant
daar, in vele talen gehuld
beelden, bloemen, gaven
en stilte omhullend
laat de wind me dragen naar mijn huis
een grijze flard waait over
lost op in een uitgestrekte hand
van overgave
en brengt het levenswater…
KWATRIJNEN
poëzie
3.6 met 8 stemmen
3.020 Niets bleef dan regen, dorre bladen, dode stenen,
de wind rukt aan de bladen en de bomen…
Kilte en mist, ons eigen eenzaam wenen.…
Klein moederke
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.559 Moet ge mee naar schole,
Dwars door weer en wind,
Kom dan stil gescholen
Onder die mantel, kind.
Broederke, broederke mijn,
Laat mij uw moederke zijn.
----------------------
driegen: naaien…
Zien wat ik zie
hartenkreet
4.7 met 9 stemmen
642 Zijn takjes bewegen
voorzichtig mee
met de zachte wind.
En ritmisch zie ik
de kleine knopjes
aan de takjes zoetjes
meebewegen op een
achtergrond van
licht grijze wolken.
Het is mooi
om de natuur in
een oogopslag van
heel dichtbij en
heel veraf
waar te nemen.…
Zintuigen
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
843 Vormende letters worden woorden
En woorden laten boekdelen spreken
Laten we het geschrevene in verre oorden
Gedachten worden dan niet vergeten
Gevoelens kennen geen grenzen
Zo zijn gedachten eindeloos
Zie alles door het vlies van de lenzen
Blind van verlangen, jij mijn roos
Ik vang je geur, meegevoerd met de wind
De stilte laat zijn oorverdovend…
Profielets,
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
496 De dood is een omhelzing
van de wind, ook voor een
pad op zijn tocht,waarvan
de vleugels zijn vergaan
tot plant, geëtst in steen,
een zwart altaar waarvan
in ‘natura‘ niets in
onbruik is geraakt.…
Het was niet mijn stek
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
509 heb als jonge loot
het bos zien groeien
in seizoenen bloeien
samen ringden
we de jaren in
voor en tegenspoed
tot kreun en steun
het bladgeruis
ging overheersen
ik zag ze vallen
in de laatste zomerstorm
geknapt als lucifers
mijn bos is weg
ben kwetsbaar en alleen
de wind jaagt langs me heen
ze hebben me gestut
verplaatst…
standbeeld
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
586 Het is al behoorlijk verweerd door wind en regen
en staat zwaar in het nu herfstachtige weer.
Een standbeeld staat er en kijkt zonder mening,
staat er zonder beweging toch heel gewichtig
te staan en kijkt strak vooruit, niet naar de ge-
bouwen maar meer naar een onduidelijk punt
in de ruimte.…
Herkomst
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
419 Stralend ver schijnen mijn woorden
meegevoerd in ijle wind
alsof ze komen uit de kosmos
waar geen oor de herkomst vindt
maar waar eens mijn gedachten
vanuit liefde zijn geboren
wat geen mens ooit nog bindt.…
Moeder Aarde
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
514 Als zij oud is – geef het vleugels –
laat het koren golven in de wind –
zaaigoed voor sagen, zee voor
al wat vruchtbaar is – in goede
aarde.
Als zij jong is – laat haar bezinken
en gewiegd worden als een
onnozel kind – bodem nog
ongerept in de voren van
zijn toekomst.
Mijn inzicht zal haar niet grijpen.…
Het tweede leven
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
586 je staat te pronken
in het landschap
dat je zelf geschapen hebt
tot hoog geschoond
van alle wilde takken
die het leven gaf
een volle bladerkroon
nog stevig in de wind
die lachend langs je zingt
maar aan de stam
ontspruit nog ongewild
een nieuwe loot
draagt bladeren
van verliefde jeugd
voorbij de harten op de bast
in afscheid…
brokstukken
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
743 aangemeerd waar geen mens
het leven kan verdragen
slechts tijd
houdt mij hier nog gevangen
neergestreken daar
waar vogels zelfs ontwijken
mensen rietstengels lijken
eenzaam deinend in de wind
engel, ach, engel
was jij niet mens geworden?
waar moet ik zoeken
dit eiland groeit te snel
mens, ach, mens
was jij geen engel geworden?…
Vurige winterbloem
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
601 Argeloos
raap ik de kou van de grond
als steen en grind
de aarde verborgen houdt
Ik verberg de woorden
in mijn mond
als de wind
mijn adem komt stelen
De zon maakt hulpeloos licht
in gesloten ogen
en mag nu
het uur der waarheid spreken
Ik zal met de liefde spelen
in het hart
van een vurige winterbloem
We zullen…
Gevleugelde stilte
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.109 stilte
vlak voor de kraag
die genezijde afsluit
van een ondoordringbare mist
ik mis het doordringen
tot de einder
waar haar schaduw slaapt
in een gemis aan korenbloemen
en madeliefjes
pluizende paardenbloemen
en sporen van een trein
brengen mij bij haar
zonder lawaai en loopschoenen
die rust vertreden
ik heb gebeden denk ik
de wind…
een laatste zonnestraal
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
833 nog sprankelt
licht over zee
een rimpeling
danst met nevel
de wind al koel
omhelst het water
een trage golf
spoelt over strand
waar een eenzame
voetstap verloren gaat
meeuwen schreeuwen
hartverscheurend,
klapwieken breed
over het water, waar
de glinstering verstilt
een laatste zonnestraal
wordt schaduw
de maan trekt een baan…
Ze strompelt daar
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
493 De wind blaast nu ook pijnlijk schriel
en ‘k weet me ongeborgen.…
Streept horizon bol
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
534 laat me maar drijven
op een oneindige zee
oeverloos deinen
met eb en vloed mee
de wind
als mijn vriend
golven als huis
in hun eeuwig geruis
heb aan de hemel
mijn leven getekend
met wolken in buien
en regen als sluiers
daar waar zij raken
de lucht en het water
streept horizon bol
eist bestaan weer zijn tol
want grenzen verleggen…
Hellend vlak
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
556 Struikelend over de ochtenddauw
zweef ik bodemwaarts
naar het universum van het nietige
daar groeien de wonderen
van het onbeduidende
voor haastige passanten
de druppelen zijn er pover
een kristallen kwetsbaarheid
water in kleinverpakking
het duin bedrijft toverij
kneedt zand tot kleur
oude wind tot steel
in dampige sluiers
ontmoet…
Gift van de zon en de zee
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
636 wij hebben
de duinen zien bloeien
als gift van de zon en de zee
eerst het lichtere paars
dan het zomerse geel
de wind speelde mee
verlieten de drukte
van zaken en stad kozen
de stilte van het glooiende pad
in het zand bij laagwater
tekenden sporen de lijn
een horizon verder zal het rustiger zijn
elkaar bij de hand
in een tocht…
durf jij?
hartenkreet
1.6 met 5 stemmen
1.196 ... de wind waait een libel
naar onze kant toe.
tast jij?
... mijn ziel likt jouw stilte
die zalig is.
zie jij?
... er zijn veel "wouw!"
uitziende vrouwen.
kan jij?
... mijn vrouwelijke vibraties
als een blinde waarnemen.
durf jij?
... met open hart
met de rivier meestromen
richting 'wij zijn'...…
Vannacht
netgedicht
1.4 met 8 stemmen
965 Als in de herfst de laatste roos
de fletse blaadjes af voelt breken
die krullend opgaan in de wind,
weet zo het lichaam, smal en broos
zijn geest al grotendeels geweken
dat nu zijn laatste tocht begint?…
De fijnste kamermuziek
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
545 ik heb de bloemen
van lente en zomer geplukt
alle kleuren verzameld
maar wit bracht geen geluk
de vruchten van herfst geraapt
een sprankelende drank gemaakt
maar door de gist
deelden wij kater en vlagende mist
harde noten gekraakt
tot de fijnste kamermuziek
maar in de wind verwaaide
de melodie slechts tot flarden
heb in mijn leven…
from me to you
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
786 op de vrije loop
een warme kern maakt blij
in de handdruk van nu
gebruikt de tijd
de maalstroom van Valentijn
de waakvlam van affectie
die gloed heeft flair
op het levenspad van waarde
doordringt alles
het blozen verbergt zich
op het bladerdeeg van windstromen
omdat er (vrij)wel altijd wind is
heeft gevarieerd een eigen taal
ook als…
kolkenklank
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
677 k voel mezelf meestromen
met de schaduw die rond mijn hart waart
hoe hij klotst, onderweg, tegen een leger wordende horizon
nimmer thuisgeraakt door de wreedheid van de wind,
in de avond gebaard
jij beweegt naar rotsvaste gestaltes, waarin mijn lichaam vervaagt;
zich niet vertonen kan omdat verdriet om ziltig vertrouwen vraagt
wij verliezen…
SPIJZIGING
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 Stil en afgelegen het dorp
Oud en scheef de huizen
De wind is beiaardier
Bespeelt sneeuwklokjes
Vroege vogels trekken alle
Registers open
In het midden van de plas-
Een rubberbootje, een man
Hopend op een wonderbare
Visvangst
De mist is dun, het is ijskoud
Paarsblauw de krokus
Ik voel me verzadigd, houd
Eindelijk eens korven…
Ezelsporen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
728 Mijn zintuigen verkillen in de wind
het is lente, maar de zon
laat zich niet verraden.
Stuur ik mijn gedachten
of word ik bestuurd?
Ik zoek mijn weg door ezelsporen
en als we stoppen, luistert de stilte stiekem mee.
Wie kan mij zien, kan mij horen?
Ik ben er niet,
heb onderweg mijn ziel verloren.…
Liefhebwilg
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.152 heb mijzelf
afgelopen dagen gestalkt
hoeveel takken ik tel
die niet te benoemen zijn
de straling is niet altijd
verlangen naar fysiek genot
dat stapsgewijs stijgt
naar hoogtepunten
platonische liefde
verloren dreigt te gaan
kan evenzo slapeloos breken
redding is de enige optie
laat mij dan als de wind zijn
waar mijn naam een deel…
Natuur
hartenkreet
3.0 met 9 stemmen
565 Spinnen met tekens
Een vlinder vol kleuren
Bloemen in elke vorm
vol gevoel en geuren
Voor ieder een lust
De zee een zoute traan
De nacht de zon en maan
Een zwoele wind of een orkaan
De natuur geeft alles aan
de liefde de moed
Ze doet kwaad ze doet goed
De mens die de natuur ruimt
en haar niet ziet
Is de natuur vol van geduld
Zij die…