112 resultaten.
Fatale massa
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
599 Een wittig rif van gevaar
tekent zich kraakhelder af
in de verte flitst een
schel licht meedogenloos
spookachtig schijnsel
röntgennegatieven
van rimpelende vellen
in donker fatale massa
van een staartloze komeet
schiet lood in lichtjaren
prognose in maanden
minder exact
galactische heupen
haardunne breuken
gestage monotonie…
G-golven
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
505 luchtrimpelingen
in de ruimtetijd
komen en gaan
als vorm zonder inhoud
bewegende tekens
van leven als
quarks en microben
en plankton in diepzee
doch wat is de reden
van hun bestaan
in de oneindigheid
van ruimtetijd
miljoenen melkwegen
stelsels van sterren
op lichtjaren afstand
komen en gaan
materie verdwijnt
en verspilt…
Doornroosje ontwaakt
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.038 De avondschemering weeft schaduw
over jou, mijn oude huis;
de bomen zorgzaam om je heen
als trouwe vrienden
Verstolen sta ik even stil
vaste burcht uit vroeger tijd
schuilplaats, centrum van 't heelal,
bakermat en brandhaard van verderf
Gestolde dromen van een
andere tijd, lichtjaren ver;
geuren van vervlogen hoop
hangen als verschaald…
LIEFDESDROOM
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
759 Je bent lichtjaren weg, uit het zicht
jouw eeuwigheid is in het zonnelicht
je vertelt mij fluisterend verhalen
door jouw stem laat ik mij stralen
je spreekt van een onbekende wereld zo mooi zo teer
steeds herhaal je één woord, iedere keer weer
je schildert in kleuren jouw wijsheid van het leven
het is veel meer dan een aards mens mij kan geven…
Zonder om te kijken
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
579 je de weg over,
Baan jij je een weg
Tussen vrachtwagens
En langsdenderende
Trekkers door -
Jij moet ergens heen,
Al weet je zelf niet
Waar naar toe -
Ik groet je,
Omdat ik je zo goed ken,
Dag vrouw Aukema, hoor je
Me zeggen, je kijkt me aan
En je twijfelt of jij dat bent,
Want tussen jouw ogen en de mijne
Zitten lichtjaren…
vergankelijkheid
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
2.136 als de nacht nog stil is en een enkele ster
nèt door het zachte wolkendek ontbloot
in schittergloed zijn licht verspreidt van vèr
onaantastbaar schijnend voor verval en dood
zie ik een glans, die ons na lichtjaren bereikt
wellicht gebroken in het tijdsgewricht
eeuwigdurend, zoals het hier op aarde lijkt
een vast punt van duurzaam schijnend licht…
ruimte
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
812 donkere mooie nachten
toveren waanzinnige beelden
met fel gekleurde zilveren tinten
de maan heel diep aan de hemel
straalt als een hoeder over het heelal
met haar mantel in goudgele kleuren
dirigeert zij… de sterren bovenal
onbeschrijfbaar in tijd, is de ruimte
of toch misschien niet helemaal
maar dan spreekt men al vlug
in termen van lichtjaren…
entiteit
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
490 een getal, een daad, een liefde
iets dat zichzelf kent zonder noodzaak tot notie
iets dat een buitenwacht uitzondert en
lichtjaren overbrugt zonder benul
mijn steen ontbeert een stem
gelijkend op tederheid, trilling
eerder nog dan adem bevat stilte afwezigheid
is afbraak ook niet meer wat het geweest is
een breukvlak, een zeurende pijn…
tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.124 is een wervelend
kleurenspel van regenbogen
bundels zonnestralen
doorbrekend in een
koel en donker dennenbos
omgeven door gouden zonlicht
paarsviolette heuvels
geheven door
mistige velden
vogels in formatie
als miniaturen
tegen het blauw
boven een stille diepte
wegwijzers naar de kosmos
naar onze oorsprong
sterrennevels lichtjaren…
eindeloos
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
816 ‘t kind mijmerend over vage verten
daar achter de rode zonsondergang
het einde van zijn eigen wereld
die draait in een beperkt heelal
kennis maakt de einder onbereikbaar
lichtjaren reizen door ’t universum
door sterrenstelsels zwarte gaten
oneindigheid door ons geschapen
ik droomde over mijn geliefde doden
visioenen in hemels licht en…
Fractie
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
522 gestapeld
ik dicht er mortel tussen: het is een muur
schrijf ik “deur, raam, dak”, het wordt een huis
ik laat de zon erop schijnen
aan de overkant poot ik een paal neer
niet zomaar één
er hangt een bordje aan: Bus
niets laat vermoeden welk drama
er in dit tafereel besloten ligt
maar als ik zeg dat de afstand
tussen halte en huis
een lichtjaar…
beloftes van de andere zijde
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
487 als je dood wordt word je achteraf
je woont dan aan de achterkant
van het leven met de deur op een kier
uitgepuurd van deze tot gene zijde
de terugkeer met een miljard lichtjaar
de schriele hoop ligt op zijn keerzijde
het zicht benepen tot tussenruimte
als een gespleten atoom de gestaltes
ternauwernood als krassen in het licht
de ogen…
Latent tot de lente
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
618 Latent tot de lente
Verschuilen zich wezens
Als entiteiten zonder id-
Verbreken niet langer
Te dimmen hun ketens
Ongrijpbare zwevende geesten
Ontsnapt uit de fles
Doorkruisen de schimmen
Lichtjaren ruimte
Spottend met wetten
Van ratio en tijd
Onverhoeds kruipend
Bij nacht en bij ontij
In aders van duivelsgebroed
Maar tonen op…
Universeel
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
39 Elk vergieten ooit begaan
In schuwheid van schaduw
Aan het zicht onttrokken
Blijft voor altijd bestaan
Alle adem ooit geblazen
Door ontelbare kelen gegaan
En dat lucht zo helder is
Blijft verbazen
Alle liefde ooit bezongen
Zo waarachtig en diep
Is na lichtjaren van hier
Door vele doden verdrongen
Oogsten na ‘t zaaien
Vogels, vlinders…
L'adieu,
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
579 Een gewaagde
reis, waarbij de huid, mond en
de schouder lijken niet van
deze tijd en lichtjaren ouder,
het frame gelaagd tot rond skelet,
de ziel in tijd gewet,zal buiten
het willen tot voortbestaan,
in hardheid ingeboet, als ik
door die zandstorm raas, wast
mildheid, het been tot op het merg,
als ik de vertraagde aftocht afblaas,…
Kosmonaut
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
597 Ontelbare lichtjaren ver weg van de aarde
omringd door manen, sterren en meteoren
wist de kosmonaut zich verdwaald en verloren
toen hij de patrijspoort door, het heelal in staarde.…
schoolpoorten
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
688 van ’t geduld word ik zienderogen
ouder van andere ouders die me staan
ouder worden uit aanblik 'krijg
ik de gnuivende knipogen
ze doet alsof ze mijn zon is
draait me een paar miljard
lichtjaar om haar vinger
ze zet een dansje in draallalaa
draallalaa, draal en draalt
tot het zadel van mijn bakfiets afzakt
lankmoedig bekneld in mijn schoenen…
Smidse
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
153 Het schuurt, vonkt en vliegt
in een grot te groot en te donker
om te zien, te diep om te peilen
Signalen
....schieten rond
........in een paradoxaal evenwicht
Lichtjaren suizen voorbij
In de witte ruis slaat een hamer
Het knettert
....nieuwe stelsels
........oneindigheid
Sterren borrelen op, diep uit de pan
fonkelen ze naar een plaats…
Spagaat van de tijd
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
613 Mijn lief, we zijn lichtjaren zo ver
van elkaar, als polen van de morgenster,
dichtbij als het oude en het nieuwe jaar,
op helderheid gericht, als twee
profielen van een gezicht, tezamen
smelten kleine smarten tot simpel
doel, in beide harten te drinken
van een zeldzame wijn, een volmaakte
dronk, gegist in een rijp festijn.…
DICHTER OP TERRA
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
560 Eenmaal geland trainen ze, sterken
Aan en voelen zich al snel weer net zo
Zwartgeblakerd als de hitteschilden van
Hun Sojoez
Hun schoenen vullen zich langzaam
Met lood, ze krijgen eksterogen, hun
Pennen willen brandstof en zien uit
Naar lancering en platform
Weg van het aardse, hopen sommigen
Uit hun baan te raken en zich lichtjaren…
Ad mortem festinamus
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.402 Verdien de stilte, die als de nacht
- als een zwart zijden mantel -
schrijdend en schreiend over het eigen graf
neerstrijkt
De doden hebben ogen in lichtjaren
met de halo van een hangende hemel
in een zwevende hel
Verjaag er ongenode gasten
die de einder zoeken
en daar hun polsen leegschudden
verveeld de kelk des doods half leeg…
In bloei
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
555 gladde, nieuwe benen
in plaats van een vissenstaart
Ik mocht je leren goed te lopen
van Lotje in de lange Lindenlaan
In de schaduw dichtbij een vijver
schuilden we onder een treurwilg
vanwege de prikkende zonnestralen
In de avond lagen wij
op de nog warme stenen
uit te rusten, liefkoosden
in het licht van sterrenstelsels
miljarden lichtjaren…
Bommenregen
netgedicht
3.0 met 13 stemmen
1.449 Lichtjaren later, nu we schijnbaar bedaren.
Eivolle magen en glitterkleedjes horen bij de straat.
Verveling zuigt kleur uit onze dromen
Wat gist daar in de onderbuik?
Een haat die de lauwe vrede overwoekert?
Een stem van het volk verheft zich:
We jagen die bloedzuigers naar hun moskee!…
Sterlicht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
628 versteend
en wordt zwart als de nacht lacht
in een spierwitte melkweg
waar miljarden fakkels helder schitteren
omlijnd met figuren van vroegere tijden
kleurrijk verschuilen objecten zich
als onvoltooide schilderwerken
ze wiegen in blauwe sluiers naast
verstoten materie van wat ooit was
de tijdgolf van het verleden door
talloze lichtjaren…
Spaarzaamheid en het kieren
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
725 Het liefst
zou men doodgaan
aan een paar
opgelopen verwondingen
maar dat doet de deur dicht
voor een paar lichtjaar
en een mens wil altijd wel
nog eens kunnen checken
of de lichten wel gedoofd zijn
en zo gaat men verder
op een kieren in dit leven
deuren en sleutels passen
de hond of de kat
nog even buiten laten
en het vervloeken
dat…
Mate van verschil
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
838 Gelukkig bestaan er van ons twee
geen foto's, voorzover ik weet
wel de beelden in mijn hoofd
de koude die we deelden
hartstocht en opnieuw de kou
van sterren en planeten
Tussen ons loste de afstand op
Jij wilde niet met mijn voeten spelen
verwachtte hetzelfde van mij
Achteraf had jij het gelijk aan je zijde
groeide de afstand lichtjaren…
DEKENS VAN VERDRIET
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.520 Nu nog zo pril, jouw dood nog zo vers
maar jij zo gevangen op mijn netvlies
zodat ik jou pas lichtjaren later zal loslaten!
Dan zal ik verrijkend en vooral 'uitverdriet' opstaan
om dagdromend van jou verder met 'ons' leven te gaan!…
Latent tot de lente
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
482 zonder ID,
verbreken de ketens
als fabelwezens
zwevende virale schimmen
Voor ieder ongrijpbaar,
ontsnapt uit de fles,
tonen de geesten
in wazige mist
hun valse karakter
op klaarlichte dag,
onstuitbaar, niet
langer te dimmen
Kruipen bij voorkeur
bij nacht en ontij
in aders van duivelsgebroed,
doorkruisen in oogwenken
lichtjaren…
Stijlfiguren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
439 ik vraag me af
of er verschil is tussen
droom en belofte
aanraakbaar met de hand
op roerloos bezit, volstrekt
en zonder eindig weten
de adem van nu
gulpt met sluimerbesef
aan lichtjaren voorbij
sporen van naamlozen
beklijven met wildkrassen
aan steile wanden
toch, hemelgewelven
krimpen tot kleine boeken,
zijn in oogwenken gewist…
Heilig vuur
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
433 vrouw van 't heilig hart
voor 't grote plein der eendracht
in de lichtstad
Dan viert de Unie in 't atomium
zijn feest in 't papapandemonium
der regelgekte die hen zelf
verwart
verstrikt, bedwelmt, men raakt eraan gewend
een sterke man zet straks de boel
op zwart
in 't Grand Hotel van 't oude continent
Dan blijken er plots lichtjaren…