103 resultaten.
Troostmeisjes
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
528 Afgedwongen
brandt de liefde minder boeiend;
gloeit die na in een litteken,
dat nimmer meer echt genezen kon.
Troostmeisjes voor Nippon,
verloren meer dan een leven
met visie op zicht. Verloren
hun eer na de oorlogsschaamte,
verloren hun menselijke ziel
voor een troostende oorlogsplicht.…
eelt op je ziel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
573 je krijgt eelt op je ziel
als verdriet gewenning wordt
door leren hoe je pijn bekort
want vaker ondervonden
ben je minder te verwonden
omdat litteken een pantser wordt
je krijgt eelt op je ziel
als je vol vuur je verweert
maar een ongelijke strijd je leert
dat je nooit zult overwinnen
en langzaamaan van binnen
een kille kou je vlam verteert…
Ergens
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
904 het me beroert
Ooit toverden onze ogen
hetzelfde paradijs, lang vergaan
speelden elkaars lippen als één vertogen
naar het enig heilig woord gebogen
van liefde en bestaan
Zo lang geleden
de plaats vergeten
waar wij zoenend
het geheim overschreden
Als de wind plots opsteekt
of een druilerige avond valt
ontsteekt telkens nog het litteken…
Mamma
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.027 Ik zie in mijn gezicht het jouwe
Ik loop op de benen die jij me gaf
Ik voel elke steen, elke scherf met mijn voeten
En elk litteken blijft gegrift in mijn hart
Ik zie jouw gezicht soms in de spiegel
Je kijkt me dan indringend aan
En ik stel jou de vraag soms
Wat heb ik ooit fout gedaan ?…
Voorbij
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
729 het is gedaan
het is voorbij
zo jong bij ons vandaan
Wij moeten afscheid van jou nemen
niet van wie je was en wat je deed
altijd zullen we aan je denken
in ons lief en leed
De tranen die ik nu heb
zijn mijn tranen van verdriet
ik laat mijn tranen gaan mijn vriend
tranen omdat ik je niet meer ziet
Tijd zal wonden helen
maar het litteken…
Een jaar later...
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
2.848 Een jaar later,
nog steeds een wond,nog lang geen litteken…
Boven klif op pad
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
623 Samen vlieg ik nu met jou
de kustlijn als scheids
tussen gevangen en vrij
De kamers onzer harten
samengesmolten
tot de absoluut grootste
Het litteken op mijn ziel
fluctueert grootte
in verweesde omschakeling
van hebben, naar houden van
Goed genoeg nu, ken ik jou
beslist de mooiste blootste
Hoog en karakteristiek
boven klif op pad…
Littekens
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.167 Een litteken op een hagelwitte huid
Schrammen nog zichtbaar
Pijn, zo duidelijk aanwezig
Over het sprankelend blauw
Een grauwe grijze dauw
Zwart, ook in jouw bezit
Zo contrasterend met het vuur,
Het felle rood van passie
Weerkaatst
Weerspiegelt niet in sprankelend blauw
Slechts een paarse stip vaag zichtbaar in de mist
De vuurzee raakt het…
Bloedrood
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
990 Het bloed droogt langzaam op
Een donkerrode streep
Niet meer diep, nog steeds even pijnlijk
Weer een litteken erbij
Rood genezend vlees
Littekenweefsel, maar daaronder
Rood bloed
Wat als....…
De doodstrompet
gedicht
4.0 met 1 stemmen
339 Mijn lippen waren een litteken.
Met mijn voeten bloot de trap afgelopen,
mijn ogen volgden niet. Mijn rug keerde zich
naar duisternis en water. Kraakbeen, zenuwcellen
en haarvaten vulden zich, los van elkaar.
Alles voor het eerst, alles voor het laatst.
Daar liep iemand voor mij uit die ik mij
herinneren kon.…
katarsis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
460 meertakkig
als een bliksemstorm
wijl uit de snede
braakselbloed en etter
opfonteinen
proeft mijn tong
het koperzoete bloed
van stukgebeten lippen,
een ongewilde traan
valt op de tafel
gezuiverd van het slijm
der rotting en ingekapseld sterven
is er nu plaats en tijd om te genezen
en vind ik boeddha en mezelf
en word ik vis
het litteken…
Koester, koester mij
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
489 Van binnenuit onthaard
geopend en gesloten rondom
mijn navel, de kern
van de schoonheid van het lichaam
en de parel in mijn litteken
Koester mij, koester mij
laat mij voelen en voelen
dat jij er bent, jij er bent
Het is niet mijn huid die ik week
in bad, het zijn mijn spieren
en mijn ziel, warm en soepel
moeten ze zijn om mijzelf
mijzelf…
Thee
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
519 wij hebben een liefde
een liefde met littekens
soms scheld je heel mijn huid vol als
het heethoofd dat je bent
dan was ik toch nog zo op mijn hoede
voor het moment dat je woede
wordt aangewend
maar je kookt er bijna van
mijn arm en hand verbrand…
gevangenis van verdriet
hartenkreet
3.9 met 28 stemmen
2.000 Ik zit vast in een gevangenis van pijn
een plaats gevoed door angst en verdriet
waar het goede verdreven is, een braakliggend terrein
alleen in mijn hoofd heerst de stilte nog niet
Onhoorbare kreten galmen eindeloos na
de zon vervaagt, kleuren verbleken
rondom is de diepte, overal waar ik ga
de herinnering is mijn eeuwig litteken
Gezocht en…
11 Weken Tevroeg
hartenkreet
3.5 met 42 stemmen
4.131 ."
Ik durfde niet te kijken
naar dat kindeke van mij
maar voor het raam, nog in mijn bed
keek hij met kraaloogjes naar mij
door zijn schedeltje werd hij gevoed
met moedermelk van mij
hij kreeg infectie van die naald
een gat in zijn hoofd er bij
Het litteken wat hij overhield
herinnert mij er aan
dat dit kind een wonder is
Ik ben nog…
De krant
gedicht
2.4 met 90 stemmen
34.055 Nog steeds
dat litteken tussen de kaken, niets dat geneest.
Nog steeds geen krakende trap naar beneden.
De vrouw slaapt, de man ontleedt het weerbericht.
Hij vindt haar, boven een plas, ijs op het gezicht.
----------------------------
uit: 'Zwijghout', 2000.…
Traumatisch
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
323 Dit litteken
dat zich voordoet als karakter.
Ik leef niet met herinneringen.
Ik leef met naschokken.
Met een lichaam
dat nooit leerde
dat gevaar
ook eindigt.
Niet kapot.
Niet heel.
Maar aangepast
aan een wereld
die brak
en niets teruggaf.…
Stoffelijk Overschot
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.773 schuimkraag op de lippen
Zijn jeukende hand is de zweep ontwend
Wringt in zijn broekzak
De voering door ringen gescheurd
Een duifgrijze mist zwelt
Omzwachteld me in wijde slierten
Schuift over prikkeldraad
Ik blijf, sidderend, wenend
In de aardkorst geschroefd
De beul toont zijn striemen
Bewijzen van een oud gevecht
Ik zie het litteken…
Weerzien
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
541 Ze zullen komen -
en op die dag
zal een oude zweer,
een litteken dat nooit is geheeld,
weer opengaan.
Op die dag
zullen de tranen
over onze wangen stromen
als we hen omarmen:
onze broeders en zusters.
En eindelijk herenigd
zullen we als vanouds
als Gods kinderen
weer wandelen en spelen,
omstraald door hemels Licht.…
geschilderde lach
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.447 het is niet dat je niet eerlijk tegen me was,
je hebt me gewaarschuwd,
maar ik voelde de afstand in je zoen zopas
je lach lijkt wel geschilderd op je gezicht
zichtbaar voor iedereen
geef me mijn hart terug, misschien kan het nog helen
mogelijk kom ik ooit terug om je het litteken te tonen
ik hield van je, van je ijdelheid en je gracieuze…
Life goes on
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
426 Een nieuwe wond, een nieuw litteken.
Ik ben je niet vergeten.
Niet in de plekken waar ik je bij mij draag.
Niet in de keuzes die ik maak.
Niet in de stiltes waarin ik soms nog naar je zoek.
Niet in de strijd die altijd in mijn hoofd zal blijven woeden.
Ik mis je.
En meer dan wat dan ook
Hoop ik dat je ziet wie ik geworden ben.…
mijn ex..
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.347 Ik ga je laten gaan
Ik ga mijn liefde voor jouw verbannen
Je hebt mij een litteken gegeven
Maar is het litteken voor jou of mij groter?
Ik ga weer verder met mijn toekomst plannen.
Waag niet weer een zelfmoordpoging
Stop met mij te chanteren en manipuleren
Het zal mij niet meer raken
Ik wil niet meer gevoelig zijn voor jouw acteren.…
Venus (niet die van Botticelli)
gedicht
3.6 met 13 stemmen
8.610 Toch schijnt de wenkbrauw
niet meer dan een litteken, de slapen in hun weekdierenbestaan:
één duimafdruk volstaat. Ik, de met spinrag bedekte?
Kleefdraad, een web van ijzertaal, wij beminnen in woorden van glas.
Het gas is zand plus hitte. En jij noemt je Vulcanus?
Een huidschil dekt de oogbal toe, alles verliest zijn vorm.…
De ziel van een boom
netgedicht
2.5 met 27 stemmen
391 De seizoenen schrijven
hun letters in zijn bast; elk litteken draagt
het gewicht van voorbijgaande winden. In zijn schaduw
rust het onuitgesproken — de wereld die even ophoudt met haasten.…
vaarwel zegt mijn gevoel
hartenkreet
4.7 met 7 stemmen
1.269 pijn
als er een hemel is
wil ik daar dan nu zijn
want het leek of jij je leven leed
als een kaars in harde wind
ook brandend in de regen
maar iedereen was blind
ik zal je dragen door die droom heen
langs heuvels met groener gras
met het licht dat warmer schijnt
dan je hart ooit was
allemaal voorbij
ik mis jouw bluesy lach
het litteken…
de ziekte van het zeepaard
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
519 wat kan het je schelen
dat hij gepromoveerd is op oorsmeer
een detail om in een pubquiz punten mee te scoren
alsof die vraag ooit zou worden gesteld
waarom zou je willen weten
dat hij in een koets met zwarte paarden
en een witte koningspoedel naast zich
naar huis reed- het litteken van een duel
over de hele lengte van zijn gelaat
laten…
Wat is geluk?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
321 Misschien slechts dit:
liefhebben ondanks de duisternis,
gezond genoeg zijn om het licht te voelen,
en barmhartigheid dragen alsof het een litteken is.
Dát, fluistert iets in mij,
is eerlijk en waarlijk geluk.…
Bittere fles
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
256 Jouw glimlach blijft hangen
als een litteken dat niets meer herinnert
van de wond waaruit het kwam.
Mijn leven is een stapel kaarten
die overeind blijft
omdat niemand nog blaast.
Ik heb zo vaak geoefend in verdwijnen
dat het een vaardigheid werd.
Ik vraag niet meer om vergeving.
Ik heb geleerd niet te storen
wat mij vervangt.…
Afdichter worden
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
767 Afdichters maken korte metten.
Met knagende herinneringen.
Uit een onvoltooid verleden.
Vol schuldgevoel en spijt.
Opgelucht opnieuw beginnen.
Met een schone lei.
Bevrijd en onbelast.
Onze ware ziel beminnen.
Een afdicht heelt een open wond.
Afdichten schrijven is zeer gezond.…
genadesteek
netgedicht
3.4 met 47 stemmen
17.954 walm van ranzig zweet
zuilen stutten de gevels
met een krullend blad bekroond
gieren staan vleugel aan vleugel
te reikhalzen naar het aas dat nog wemelt
als wormen in de gasbel
in de blaas van een karkas
2
de slaaf glipt uit de schaduw
uit een kooi in de onderaardse gang
zijn kromzwaard flonkert in de schemer
het gekarteld litteken…