9414 resultaten.
Getijde IV*)
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.968 Ik heb het allemaal zelf bedacht:
de dansen, het water,
de auto, het ijs.
Alleen jou, jou heb ik niet bedacht.
Jij was uit de doorzichtige tijd gekomen
misschien zoals ik, misschien anders.
Jij had een miljoen jaar wereld
als een eierschaal achtergelaten
en daar sta je
boven op het bestaande
een vlinder in de winter.…
sensueel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
683 zo snarig dat ze zong
in de muil van de nacht
het was haar heldere stem
die me lokte naar de oever
van die kant waar de zon
zich baadt in het water
van erbarmen
ze was rijper dan menig vrucht
die ooit in mijn handen bloeide
groener dan twee lentes op een dag
maagdelijker dan wat een man zich
kan wensen en lieflijker dan het
ontwaken…
aalscholver
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
496 zompig waren de hectaren
zomers groen en winters kaal
waar stads de mensen lonkend
rij aan rij nu huizen staan
ooit daar lag zijn kolonie
waar in bronsgroen vederpak
kruiend op de wind gericht
hij zijn gedachten droogde
kronend zilverig zijn manen
kon hij genieten van zijn vangst
die uit rijk toen het water nog
zijn gehaakte snavel viste…
bevlogen acryl op papier
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
540 Een lijn uitgesmeerd
de zon brandt strepen geel
in de plasjes tussen het gras
een lijn in figuur ijle zwaan
getrokken er bovenop
met vegen van Pruisisch blauw
het vermoeden van diep water
in een grote cirkel eromheen
v- vinkjes in omber met paletmes
een sperwer duikt plots mijn blad binnen
veegt het omber door het groen van ’t gras
een…
Doorweekt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
474 de aarde is al weken verzopen
er rijdt geen boer over het land
het enige wat je ziet is water
verrotte gewassen en een krant
soms zijn er kinderen die spelen
of ploetert een hond in het zand
het weer oogt zeer mistroostig
zoals het huisje aan de waterkant
ik wil er wel door blijven lopen
maar het is modder die mij plaagt
die blijft zuigen…
Bergen op Zoom, anno 2018
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
776 stuwt verlangen en drift
aan het langste eind te branden
beiden wakkeren de hoop aan,
echter het water noch het vuur
komen tot aan hun droge lippen,
schone lucht en een niet verloren wal
zorgen voor verademing
langs haar boszoom,
De Peperbus overziet, is standvastig,
blaast niet hoog van de toren,
strooit op tijd.. om te weten
dat…
Ankerplaatsen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
471 zacht kabbelen
de woorden voort
warmen zich
in belangstelling
alsof ze nog
nooit zo expliciet
zijn gehoord
de toon verbindt
onderliggende
gevoelens die
langzaam aan
komen drijven
uit ankerplaatsen
in stilstaand water
ver van de geul
waar gisteren en
vandaag nog kolken
met de vaart van
het wereldnieuws
en de regio’s
nog op…
de nevelbrug
hartenkreet
3.8 met 15 stemmen
760 het klare water zo zacht kabbelend,
zocht kronkelend zijn weg naar zee.
zelfs mijn schaduw onderwater nam gedwee,
de vele hindernissen, moeiteloos en zonder struikelen.…
Zal helledood zijn
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
541 nu
de grove korrel
het fijne zand
is verdwenen in
duinen die al de
benen hebben genomen
hier brokkelt
alles af dat
zachter is dan rots
tot ruïnes van muren
die eens de
winden keerden
bescherming boden
aan de kleine oase
nog vegeteren de
laatste bomen tussen
overlevend struikgewas
rond de plas die er was
er komt geen water…
Uit het niets ontstaan?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
390 Onvoldoende water,
om harten te voeden,
onmacht strijdt in mij.
Gedachten zijn klei,
uit het niets geschapen,
het model blijft vrij.
Dorst naar klare wijn
kippenvel in ware taal,
de fontein ben jij.…
De gezanten van Athene
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
441 De gezanten van Athene
in hun comfortabele rijtuigen
demokratisch ontdaan van opsmuk
zijn voornaam van onvermogen
om een besluit te nemen, verdeeld
door al de nuances van het verstand
Ze zullen moeten wachten
want we hebben nog geen nieuws
van onze informanten
We besprenkelen de geit
met lauw water, ze bibbert niet
dus de god zal niet…
Wachters op geluk
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
453 Geluk is als water dat rustig stroomt.
Geluk verschijnt na zware storm.
Bestel geluk en niemand levert.
Geluk is teer en zacht als dons.
We kunnen geduldige wachters worden.
We kunnen doen door niets te doen,
zoals buigend riet dat doet.
Riet dat buigen kan laat zien
dat buigen wijzer is dan barsten.
Dat storm ruimte maakt voor zon.…
Mijn ziel zoekt het zoete leven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
521 We zijn ons eigen publiek
van ons is de stad, de fontein
speelt mijn toneel, het mag niet
maar de nacht is warm
en ik heb er zin in
Marcello komt de trappen af
hij kijkt liever, maar toch
bukt hij zich, zet zijn schoenen
naast het glas melk
en stapt het water in
Strelend vouwt hij zijn handen
om mijn hoofd, nog zonder
me aan te raken…
Gebarentaal
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
670 Er kwam een schip voorbij gevaren
het grootzeil bollend in de wind
doorkliefde moeiteloos het water
als maaksel van een spelend kind
toen twee matrozen op het dek voor even
oogcontacten met mij deelden,
zag ik een vrouw aan 't roer
zij hief haar hand, dat zwaaiende bewoog
ik groette haar terug, zij wist dat
dit gebaar een vorm van zegen…
passie
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
478 hoe zijn handen het
orkest meenemen
naar bergen ravijnen
wolken en water
gesloten ogen
de plooien in zijn
gezicht de diepste
lagen voelbaar maken
hoe hij de smalle
handen op het hart legt
het koor smeekt om
elk woord te bezielen
de lange armen langs
het schrale lijf hangen
terwijl zijn hoofd zachtjes
wiegt heen en weer
hoe…
Vriend zonder vader
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
594 De ziekte van jouw vader
schilderde heimwee aan zee
papieren schepen op golven
van een onzichtbare wereld
de aftakeling, zijn dementie
het verliezen van zijn geest
toen de planeet verkoos
te zwijgen, ademde jij
onzekerheid, zocht naar
veiligheid,
maar de dichtgetimmerde waarheid
had geen spijkers op laag water, slechts
onbeminde…
In het lichtend ochtendgloren
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
651 In het lichtend ochtendgloren
als de zon zich vleiend zacht laat zien
en onzichtbare wind
rimpelingen maakt op het water
waarop het zonlicht sterren strooit
en je de eendjes al hoort met hun vrolijk gesnater
de takken van de bomen geknopt
maar nog niet in vol ornaat getooid
steken ze af als afgedankte penselen
tegen het blauw van de hemel…
Verbonden met elkaar
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
482 het water slaat schuimig
de glimmende puntige keien
van de rotsen, hongerige
meeuwen vliegen voorbij
boven de onwankelbare bergen
de rode stekende en de
barmhartige
liefdevolle witte zon
tot de einder de zilveren golfjes
verlicht het hoopvol vergezicht
met 't hemelicht op blauwe zeeën
opgenomen in de zuivere lucht
met balsem van de
genezende…
Even iets en dan zwijgen
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
695 Echo van stille schaduw van de zomerdag
nu in de luwte jouw stem weer herinnert
aan de heimwee van jaren in de wildernis
toen ik je zag, schaars gekleed in lendendoek
bij de boom, die treurde aan de waterkant
waar de dode vis lag vol met vliegenlarven
probeer ik in dit schrijven niets te weerleggen
omdat ik een zwaan zie landen op het water…
Zeebloem
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
513 landschap kantelt een beetje
in weemoedige dromen uit het verleden
aan lager wal, tussen het schip en de kade
er bloeit een eenzame zeebloem die nadenkt
over vrede, genezing en uiteindelijke genade
wat hebben we in onze zielen dat spreekt en glanst
meer dan inhoud is het vaak de vorm die danst
wat golft, schuimt en nadert is nog meer water…
Een Paasbericht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
387 Het groen
dat nu nog teer en jong zich kleurt
wordt sterker, water stroomt
vanuit de tempel en zal allen laven.
Geen dorst, geen rouw of zelfs geschrei
zal ergens nog te vinden zijn,
maar enkel vrede, dieper dan de zee.…
DE DAHLIA'S
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
608 nog voor mijn lippen
woorden konden vormen
'niet hier spelen' riep jij alleen maar
als een getalenteerde bloemist
gaf je voedsel en water
je wist precies hoeveel
en je won keer op keer
terwijl ik steeds weer
stierf in mijn bloei
ik weet niet eens meer
wat voor kleuren jouw bloemen hadden…
Waterkuil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 vertrekken tezamen
Ze schrijden met slepende benen
manmoedig maar moeizaam
Ze hebben de hoeden
van hoger gezag op
Hun sleepbenen reiken
naar achteren, langer en dunner
Hun schouders zakken
steeds schuiner naar voren
Ze vallen, de hoge pijphoeden
kruipen vooruit met armen
zwaaiend en maaiend
door slap wordend zand dat
vermoddert tot water…
simpel geluk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 uitdagend, speels en wijs
brutaal soms en toch lief
overdag stoeien we wat
beleven een simpel geluk
hij loopt weg, keert terug
met onschuld in zijn ogen
zijn lichaam is in de nacht
een warm, beschermend schild
ik streel zijn zachte vacht
waarin mijn tranen drogen
‘s ochtends wekt hij me
duwt zacht tegen mij aan
vraagt voedsel, water…
Een Paasbericht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
383 Het groen
dat nu nog teer en jong zich kleurt
wordt sterker, water stroomt
vanuit de tempel en zal allen laven.
Geen dorst, geen rouw of zelfs geschrei
zal ergens nog te vinden zijn,
maar enkel vrede, dieper dan de zee.…
Liefdesspel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
503 Al een poos zonder lucide dromen
was ik mijn lichaam met warm water
schoner dan voorheen, het vuil spoelt weg
een trein uit het verre Noorden
brengt ons verse dromen
het is de tijd voor zoete pret
ik wil puur zijn voor wat komen gaat
nu mijn dromenland ons samenbrengt
in het mysterieuze spel van de liefde
al lang geen fantasie meer
doop…
IJskappen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 Groepen mensen trekken leiders aan
geven hen macht, en die macht
trekt mensen aan
In nieuwe tijden smelt de macht
Aanhangers haken af
Het peil daalt weer
Zo stuwen en duwen de massa's
de wateren der welvaart op en neer
alsof het hen overkomt
Ver weg beweegt de zee mee
brengt daar droogte of vloed
en kwelt de mensen tot ze zich verenigen…
een andere wereld
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
603 poëzie tast naar die ene dode
dat verwaarloosde kerkhof
de vergeten oorlog die jij niet vergat
zij mijmert bij de muur van
gestapelde stenen waaraan
de wijnstruik zich vastklemt
poëzie gaat over haar woekeren
overal heen de liefde van planten
voor het wachten op water en licht
zij vraagt om toegang
zoekt woorden om te kneden
te…
Een reis
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
571 Ga met me mee
Naar die verre woestijn
We begraven je verdriet
Als we daar zijn
Ga met me mee
Met je zorgen voor later
We gaan naar een meer
En smijten ze in ‘t water
Ga met me mee
naar dat verre oord
Pak al je angsten
We gooien ze daar overboord
Ga met me mee
We reizen almaar door
Naar het begin van je wereld
Waar je de paniek…
voorheen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
445 elke dag is het een beetje warmer in de kamer
die geurt in besloten kring
de planten krijgen water bij elke aanwezigheid
geen lucht, daarvan is niet genoeg
zweet staat op de muur gemaakt van
stof en stiksels
op verstomde kasten staan snuisterijen uit
zelfgemaakte landen
dieper dan een boom wortelen kan
klinkt hier schuld en twijfel…