Alle inzendingen

Ze was pas achttien toen ze trouwde De man die haar de zijne maakte - En als de beste haring kaakte - Zag hoe ze in de ander schouwde Hij zag hoe haar dat zeer benauwde En dat ze naar alleen zijn haakte Hoe ze steeds meer gevangen raakte Ze zich als mensenschuw ontvouwde Met op haar sch...

Een standbeeld moet er gaan komen voor de archeoloog. Die weigerde om .IS. juist te informeren. Waar Palmyra’s kunstschatten thans verkeren. Maar daarentegen zijn ontvoerders met woorden bedroog. Gaf niet toe tijdens martelingen en het wreedste verhoor Wist natuurlijk dat hij toch na onderv...

van het ene op het andere moment sta ik hier naakt, nu niets meer is, zoals het was te midden van al die scherven zoek ik krampachtig naar houvast in dat wat leven heet wat eens mijn basis was, is veranderd in onzekerheid cement omgezet in tranen, voelt het als één grote zee waarin ik stu...

Nadat je voor de honderdste keer Een één had gehaald voor Duits Vroeg De Boer weet je wat je in hemelsnaam Wilde worden in de maatschappij - Medewerker van een Sneeuwballenfabriek, meneer, Zei je lachend- Op je vijftiende de school verlaten, Vertrok je naar de emiraten, Ging je...

In steen siert hij de tuin; Slechts een meter tot aan De kruin. Met een rode muts En een grijze baard staat hij Daar bewegingloos kalm en bedaard. Altijd onberispelijk gekleed; een Echte heer zoals het heet. Serieus staat hij daar op het groene veld; Bij weer en wind een echte held. Altij...

zeg nimmer dat ik er niet ben of de indruk geef dat het mij koud laat, al wat is, is van zachte waarde wel is het zo dat ik je niet ieder moment ken als jij zweeft tussen hemel en aarde dat je er bent is onmiskenbaar in mijn hand geschreven maar daarin staat niet elk gevoel dat met jouw ha...

Dat irritante gevoel genaamd jeuk Is echt niet leuk Jeuk op je rug, je kunt er niet bij Dat maakt je niet blij Lieve man, wil je me eens krabben, hou het niet meer vol Wordt van die jeuk helemaal dol Beetje naar links, nu wat meer naar boven Zo'n persoonlijke krabber kun je loven Hela...

waarom moet ik plots denken aan zwarte kooltjes een oranje wortelneus het alpinopetje op de markante kop van een sneeuwpop waarom denk ik juist nu aan het geveegde paadje gele klompen bij de deur de appelen op zolder resten winter ze dwalen in herinneringsverhalen waarom juist d...

Het kan hier op aarde niet bestaan, dat mensen de maat der dingen zijn, terwijl u in een andere wereld leeft. Daar, waar bekend is, hetgeen wij hier niet kunnen weten. Daar, waar geen plaats is, voor sterven, onbegrip en pijn. Leid ons, na ons leven hier, binnen, in die voor ons onbekende ...

ik speel met je schaduw boetseer in donker en licht je gezicht en profiel scherpt lijnen die ik met liefde en geduld zal verzachten rondingen laten ondanks zwart wit hun kleuren verschijnen vlak voor het drogen heb ik wimper en oog lichtelijk aangezet het neusje omhoog li...

Vrijwilligers slaan toch een vreemd figuur Als die vol trots de wereld laten weten Dat onze stranden zijn om van te eten - Wat mij betreft met hulp van de natuur. Wie houdt er nou het strand niet schoon en fris Als tweemaal daags het water wassend is ?

binnen mijn eigen kleine wereldje waar verpozing heerst schilder ik voor mezelf verrassingen creëer zonder de minste terughoudendheid in geel een speelse sfeer waarmee ik liefde uit het leven kan halen en volop het kind in mij beleef

Hoe vluchtig de dag ook strijkt langs pauzes die met bevroren snaren mijn vingers tillen naar de waardigheid die mij dreigend verlaat, hevel ik mijn gemoed in de zakken waarin ik mijn handen draag, leeg is het water van reflectie waar voorheen de wolken breiden en het avontuur begon er...

Ik ben -eerlijk gezegd- een vreemde vogel Ik blaas mezelf niet op ben zelfs niet opgeblazen Ik wil ook niet langs hemelen drijven dan wel razen Ik heb wel wat weg van een felgekleurde kogel Toch heb ik een kop,ogen,snavel kortom:'n gezicht Deze dichter heeft zelfs over mi...

Bezongen zijn ze ooit door Robert Long, De van een bult voorziene homofielen, Alsook de Joden, negers en debielen, Waarbij een minderheid die dans ontsprong. De zanger heeft transgenders genegeerd, Heeft Robert Long toen gediscrimineerd ?

Hij fluistert naar de sterren voor zover zijn stem kan reiken slechts de nacht die naar hem lacht het gevoel wil maar niet wijken hij zit in zijn stoel zonder een doel niet echt op zoek, in zijn handen een boek hij leest voorbij de horizon het verhaal dat in een droom begon.

Stoere mannen, stoere meiden ach die huilen niet sprak men jaren geleden en zo is menig traantje toch vermeden, huilen deed je immers niet, al had je nog zo'n groot en intens verdriet, neen, huilen deed je simpelweg niet. Grote mensen, grote mannen, stoere jongens, laten hun trane...

Hij zei: zag je die kwallen net op het strand van Wassenaar? Zij zei; ach het is het kabinet maar.

De geur van vers gemaaid gras doet me dronken even drinken van een aroma van nieuw, van groen, van hergeboorte en morgen, zomer. Hoe kan je dit vertolken in kreupele zinnen, in een scheef beeld dat maar niet recht geraakt, dat voorbij de woorden ademt. De sprietjes richten zich alweer op...

ik weet niet hoeveel afstand het huis heeft afgelegd tussen toen en nu wanneer ik alles zal achterlaten; de ramen die uit muren vielen het oorverdovend lawaai wanneer de maan balanceerde op vermoeide voeten ik weet niet hoeveel gedachten ik nog zal schrijven de kamers zwijgen nooit ...

Leve de jarige wens ik jou hier vandaan, heb het gezellig, geniet van de taart, in mijn gedachten jou feliciterende schrijf ik je naam op een vlaggetjeskaart.

met in’t verschiet de herfst van jou gegeven tijd is er - onverwacht – met vlinder gelijke pracht de álles veranderende kracht van flirtende wederliefde in alles wat jou bepaalt het voelen en weten het denken, doen en laten en je vraagt - spiegelend - is dit - is dít mogelijk ...

Dag, dagsluiter. Met mager doorgroefd gezicht Voor het voetlicht van de camera Kreeg zijn 'kronkel' enig gewicht. Nadat de tonen van Elvis Presley's 'I am crying in a chappel' hadden Geklonken werd er op een avond aan een Amsterdamse anekdote aandacht geschonken. Dag, dagsluiter. M...

Tijdloos staan jullie hier, Eeuwenoude bomen die nootjes Schonken aan hem Die mijn vader, Mijn opa was - En nu ikzelf vader Ben geworden Raap ik met mijn jongsten De nootjes die sporen In zich dragen van ons Onzichtbaar voorgeslacht

Hoe zal het toch met de burgemeesteres van Rucphen zijn? Die arme Marjolein! Is ze op van de zenuwen en de stress en speelt manlief dagelijks voor harlekijn? In Sint Willebrord zijn ze nogal onder elkaar en de inwoners stammen af van ware boeven, maar met die autobrand zijn de rapen gaar, w...

Een vaak gebruikt symbool, maar zeer zelden gezien. Wat men neemt als vanzelfsprekend, blijkt toch zo speciaal. Als een klavertje, dat zijn wij.

wind ontbladerde zong kale takken tegen een strak blauwe lucht ik huisde niet meer thuis verbleef achter gesloten luiken de wereld buiten ordende zich in verder sluiten gaf mij geen gezicht zelfs het roepen van mijn naam liet ik zeilen strijkend zonder aan te leggen gaan ik ...

“Voor wat in het verleden is gebeurd, Betuig ik hier mijn diepste medeleven, Erkenning van het leed kan ik u geven, Van wat nu door ons allen wordt betreurd. Dat is wat ik kan doen, na zo veel tijd, Maar sorry? Nee, dat kan niet tot mijn spijt.”

Mooie vogel, vaarwel door de storm je nest uit elkaar vlieg je weer weg uit het zicht, ver, geen veer, lichte ruis of bericht. Al eerder voelde ik je gaan, je gehaastheid, geen tijd meer te vertoeven, 'k zag plots een patroon in je houding, in groeven. Maar geen spijt, want al wat we gaven e...

Ik heb niets op deze aarde gezet een ding heb ik gedaan een gedicht van de ondergang gered ze was zo bevrijd geschreven zij moest gewoon blijven leven lankmoedig is zij een voorbeeld niet alleen voor mij maar voor velen zij kan veel verdragen en bovenal weet zij te delen een pracht v...