7174 resultaten.
Mijn Sharia ?
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
588 Daarbuiten in een dal van straten
tussen zwarte gevels en spitse daken,
steken minaret en kerk de vingers
gezamenlijk op, om als hun God het wil,
als enige, ( maar mijn God toch ook? )
in de hemel te geraken. Ze schrijven de
toekomst in een stil gebed, maar blijven
uit het licht van een ongeboren horizon..…
Vlucht
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
769 Ergens is er een dood punt
tussen in- en uitademen, op en neer
of heen en terug
Dat is de schuilplaats van bijvoorbeeld
reizigers boven een wolkenlandschap
die de tijd najagen
maar ondertussen tijdloos in zwart geronk
naar een tv-scherm turen
want de ovalen ruitjes bieden
slechts dat naargeestig uitzicht
op de eigen uitzinnige drift…
Verlaten
poëzie
3.1 met 14 stemmen
4.171 De wolke zwart daarboven drijft;
Het licht verdwijnt, de hemel blijft
Gesloten.
Alleen, alleen, zo gans alleen!
Hier helpt geen klagen noch geween
Noch smeken!...
Welnu! het nijdig lot getard!
Al moest, in mijne boezem, 't hart
Nog breken.…
Brief van een korte dode ruwe bolster
netgedicht
3.0 met 13 stemmen
1.238 heb je ‘t mis
wel voel ik vreemde trekken op mijn smoel
maar ben heel tevreden weggevlogen
een mooier slot kon ik niet wensen
was goed uitgerust en had geen pijn
in tegenstelling met veel andere mensen
was mijn vertrek bijzonder fijn
ik wil alvast iedereen bedanken
via een sterk bak koffie en wat weke cake
sta alsjeblieft niet in het zwart…
Pijnbomen Pijn
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
717 dak
van het pijnbomen bos achter de duinen
schreien bottige takken
hoekig omhoog tot in
kokende
broccoli kruinen
ze rouwen om al de gevallen naalden
alsof ze gemeenschappelijk
faalden
maar de hoog daar verborgen cigalen
herhalen
en herhalen
hun verhalen
van 't echte, verdróngen leed
hectaren
en hectaren
dakloze zwarte…
Dode dag
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.018 De bronzen bomen krommen, nors geschaard,
Hun donkre wortels diep in donkere aard,
En kronklen zwart hun takken, ijzer-kaal,
Langs loden hemel. Broos als brokklig staal
Slaan ze elkaar stuk, waar kil de wind er vaart.
Uit vijver, gepolijst, rood koper, staart
De bodem op, door rimpling zilver-vaal.…
Kauwtje II
gedicht
3.3 met 3 stemmen
10.463 Hij is alleen, zwart, vreemd
zoals de Griek, met zijn gebroken been,
die ook de warme kamer met stapelbedden
uit zou willen, de lucht in, meisjes zien,
nu op het draagbare radiootje naast zijn bed
ondraaglijk verre muziek heeft aangezet
even meeslepend en kleinerend als het kauw! kauw!…
Bijna op Tijd
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
3.022 Ik kan er niets aan doen, mijnheer
ik vond echt maar één schoen, mijnheer
die bleek toen van mijn broer, mijnheer
mijn been begon te zwellen
en toen moest ik naar een arts, mijnheer
mijn been zag half zwart, mijnheer
het moest er bijna af, mijnheer
ik moest het er mee stellen
En m'n fiets bleek toen gejat, mijnheer
m'n brommerband stond plat…
Een serie van...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Tegen en voor als zwart en wit.
Wet van de grote getallen.
Door en door nat of anders...
Voel en geniet of niet de smaak van...
Kan een brief de juiste boodschap brengen?
Zon kan zengen, verzengen naar gelang
haar warmte of beter hitte.
Dit en datgene wat je was vergeten,
nuchter of zat.…
Boerenzwaluwen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
510 Nu rusten de uitgesloofde lakeien als zwarte stipjes
op een overvolle notenbalk.
Nog één keer tonen ze hun rosse strikjes
en steken dan trots hun V-staart omhoog,
klaar voor de start naar het verre Zuiden.
Hun laatste tweet aan de toog
met 'twit- twit-twiet-geluiden'.…
HERFST
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.688 Elk doet voor ons haar zwart een tempel schijnen,
Waarin een godheid onze aanbidding wacht.
Zó, tintend 't Voor en 't Na met wondre verven,
Wijdt Tijd geheimnisvol 't ons naadrend sterven.…
Het dorp.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
580 Het is een niemandsland,
een zwarte vlek, vervaagd.
De naam, 't heeft geen plaats.
De mensen zijn er weggejaagd.
Het is een niemandsland,
zonder ziel en zonder hart,
tochtig, kil en levenloos.
Zelfs de dood die er niet wacht.…
0 AARDE.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.121 hun staag ontvlood,
Boven 't dra welkend lip- en wangen-rood;
Die op uw vlak, van zon dóór wolk beschenen,
Als ogen lachen door hun tranen henen,
Wel liefst hun leden luchte dans-plaats bood, --
Waartoe ontdolf aan uw zwart ingewand
De mens het erts en 't fonkelend juweel
En 't goud, dat meer soms lokt dan liefst oog-licht,
En gunt…
DE BEZITTING
poëzie
2.7 met 3 stemmen
1.213 De vijver ligt begroeid, het water is doorweven
met slierten groen en bruin, een voetstuk puilt,
waarop geen beeld, grauw cement, zwart bevuild.
Hoe lang heeft men de tuinman hier geen loon gegeven?
Er moet een tuinman zijn, want er is leven
nog in het park, een verre klop, die spade schuilt
maar half in 't hoge gras ...…
Turijn - Milaan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
589 vanuit een half glazen geleide bolide kijk ik naar de koude kant
betonnen wormen kruipen over zwarte paden - met witte streepjes
ze zijn al gevuld met stromen heersbeestjes
doorhangende lijnen spannen van paal naar paal
naar paal, de grond is bevroren wit
laagjes water plaveien hun pad naar de Po
altijd vooruit altijd lager
van glinst’rend…
Doorkomst dodendorp
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
645 De weg loopt nu, als zwarte stroop zo zwaar,
tergend traag onder mijn arme Presto door
het sidderende dodendorp weer uit. Maar hoor!
Als afscheid toch nog een vormelijk gebaar?
Daar is uiteindelijk zowaar een levend teken.
Ginds hoor ik dan nog een kerkklok slaan.…
intricated spheres
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
480 Minuscule mossen rond een dwergeik
in zwart- en goudgelakte schaal:
kalligrafisch concentraat van leven,
gespeend van elke overvloed
behalve tijd.
In het schemerdonker,
op het lage ligbed in haar kamertje
ligt de oude vrouw op haar zij,
het gezicht naar de muur.
Het leven is geleefd, de plicht vervuld,
maar sterven duurt eindeloos.…
In de waan van deze tijd...
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
515 Onder een zwart hemeldak voelen we
ons op ons gemak.
Met een gemoedsrust die zich overdag
nauwelijks laat zien.
Maar ons dit moment ons beiden als
geen ander kent.
Nog maar even slapen tot de morgen komt,
het ontastbare verstomt en ook dit weer went.
Wij van alles weer waarborgen, want we moeten
toch ergens voor zorgen.…
Gesprek met de dood
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
860 Moet ik dan moe, begrijpen dood,
dat je geen boze vijand bent,
niet zwart je kleed noch zwaar als lood,
geen noodlot dat jou zendt?
Bij 't leven wil je horen, zoals 't groeien,
zoals de bries in 't voorjaar geurt,
de kruidentuinen bloeien,
zo speel jij mee als herfststorm,
en geeft bladeren
aan de zwang're aarde.…
Wie weet mag 't zeggen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
488 Hoe vertaal je verdriet
het gemis in alle kleuren
het regent doorzichtige tranen
evenals de mijne
de dood heeft huisgehouden
het raakt, het raakt diep
het zet me
met mijn beide benen
op de grond
het confronteert me
met mijn eigen sterfelijkheid
met het achterlaten van
met het grote onbekende
is 't 'n groot zwart gat
waar ik vanaf kinds…
Nudiste op de duikplank
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
536 Ik dobber ver beneden haar een beetje rond,
ik volg de geschoren lijnen van haar geheimenis
en ik zoek de sterrenhemel in haar zwarte vacht.
Ze lijkt bovenaards, maar ik kijk naar Francien,
die zichzelf vaker van de onderkant beschildert
en het effect is dan ook verbijsterend schoon.
Nog even en ze springt naar me toe.…
Geschiedenis herhaalt zich
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
676 Kleindochter van vijf jaar, komt uit school
heeft een geverfd exemplaar
van Zwarte Piet in haar hand,
" hij is helemaal niet mooi mamma"
zegt ze,
wanneer ze naar andere brouwsels kijkt
en ineens, gaat Oma, terug in de tijd,
want ook IK kon niet tekenen,
ook verven was me vreemd,
het enige wat te doen was,
waren die mooie voorgedrukte…
De Blinde Ziende
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
477 Ik toon hem het witte leven naast het zwarte.
Ik toon hem de sterren, de zon en de maan.
Ik toon hem de daden uit vriendschap gedaan.
Ik toon hem de blijheid en de hartelijkheid.
Maar toch raakt hij de twijfel niet kwijt.
Hij kan niet geloven wat hij ziet,
Want zijn ziel is blind en ziet het niet.…
Avondrood
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
703 heuvel, koningspaar van een magisch vergeten rijk
onze schatkist het goud van de avond
ons volk de vroege nachtegaal
Zo zitten we stil
alle schoonheid in te drinken
doen alsof dat alles is wat we nodig hebben
en het is zo
tot de maan besluit het licht te laten vallen als schaduw
En we zachtjes huiswaarts keren
als alles vervalt tot zwart…
Natuurlijk schilderij
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
502 Iets verderop een groot en zwaarder beeld:
De somber zwarte bomen steken
als verticalen recht omhoog.
Diezelfde zachte rode avond streep
fluistert er nog net door heen,
en volgt die wazig blauwe bergen.…
pacemaker
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
699 Angst speelt mij nog wel eens parten,
Angst voor pijn en angst voor smarten,
huiver in het duister, vrees voor het onbekende
luister, het zwarte paard zonder ruiter
dat steeds verder rende, hoor je zuiver
door de nacht met vonkende hoeven over de kasseien
is het in mijn bonkende hart gaan vertoeven
dat al loopt op batterijen
Bang om te mislukken…
EEN HEK VOOR HET HART
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
621 Heel eventjes aarzelde de duisternis
edoch gaf zich daarna maar verloren
Aan ‘t ochtendlicht die als hindernis
het duister al dikwijls had bezworen
Heel eventjes draalde de stormwind
edoch begon daarna hevig te waaien
Door de zwarte krullen van het kind
dat naar haar vader stond te zwaaien
Heel eventjes talmde ’t diep stil nog
edoch gleed…
Verhangen
poëzie
4.6 met 7 stemmen
1.642 Diepe, met de randen vóór zijn
ogen, zit een vette hoed,
en er leken uit zijn neuze-
gaten zwarte druppels bloed.
Over ’t veld, in wilde snakken,
loopt de scherpe wind en vaart,
huilend lijk een brakke, door de
stoppels van zijn roste baard.…
Muziek in een lied
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
621 Je alleen maar zwarte
dromen droomt. Je geluk nog slechts
bij de buren woont, wil ik muziek
zijn voor jou.
Muziek zoekt zijn weg in duistere
tijden. Muziek klinkt in vele kleuren
in een menselijk bestaan. Muziek kent
vele oren. Voor twee oren zal mijn
muziek stereo staan.
In mijn geest gist het muzikaal gebaar.…
ZONDAG
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.188 Ik weet: het bord van Nelle’s tee
Ligt halverwege;
Voor fietsers is slechts tegenwond,
De zwarte stoet, die wegen vindt,
Om kwart voor negen.
De gloeipeer bungelt aan een touw,
Is ’t vandaag, is ’t morgen?…