7279 resultaten.
WEERZIEN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
634 Liever steeds voortkruipen
over die begroeide rotsen aan de zee,
waar spattend schuim halm en struik doet druipen.
Aan takken snuiven, als een speurende ree.
Het boompje siddert van reisgrage stuipen;
bruisend water bezingt echter vaste stee.…
Observatie
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
540 Desnoods loop ik dagenlang
langs de zee.…
Kind in mij
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
460 Ik mag dan veel hebben gelezen,
veel meegemaakt en uitgeschakeld,
als een engel in de zee gezwommen,
de duisterste uithoeken van de hel
hebben gezien, de zon ingeslikt,
er nu uit zien als een dikke beer,
die met een ademzucht kan weren,
met een grijze haardos, die bol
staat van de vlooien en het roet,
ik zal hem nooit van mij afslaan
het…
Op de oceaan.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.080 De zee jacht òp een heir van vlugge kuiven,
Waar zilte zoomen van smaragd in schijnen;
Zij rimplen, rijzen, wentlen en verdwijnen,
In wisslend spel van schittren en verstuiven -
En in de branding van dat stage schuiven,
Laat golf na golf haar donkre diepte deinen, -
Tot indigo en brons in grijs verdwijnen,
Om zilvren kuiven weer omhoog…
Wolkenbede
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
477 handen uit jouw grijze olieverf
verplaats mijn blanke blik naar zwarte horizonnen
mijn sombere blos opent geen lentewegen
ik knip geen lintjes van de volmondige maan:
In vragen blijf ik wonen, zonder antwoord of postzegel
voor de onzichtbare brief die ik je nooit heb gezonden;
Wolkenbede neem mijn handen
uit droeve zachtheid van jouw hemelse zee…
Aan het bed van de dichter
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
536 Dwalen, en niet verdwalen
zo spreekt zijn stem, zachtjes
een beetje bedeesd, in korte zinnen
klinken zijn woorden, en ik luister
aandachtig
naar wat hij te vertellen heeft
hij vraagt me naar de zee
ik vertel hem over golven
meeuwen boven de einder
en spelende gedachten
ik laat hem foto’s zien
hij pakt mijn hand
in de zijne
die uit…
Kustdorp
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
635 het schuimen van de golven
zand dat waaide, spelende kinderen
vliegers op drift, zwevende meeuwen
schreeuwende vogels, springende vissen
droomde over de duinen, de zon en boten
vol adem in leven, verlangde vakantie
nooit meer voorbij, eindeloos vakantie
droomde een behaaglijk leven:
aan de kust onder helderblauwe hemel
maar er lag geen zee…
Mijn vluchtige vrijheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
537 lege plekken
in onze toch rijke geest
ooit was er
een intens contact
met alles wat leven
materie en verschijnen had
maar onze werkelijkheid
is zintuiglijk verschraald
in onze hersenen zijn die
talenten nog niet verdwenen
voel hoe de eerste
stromen door de neuronen
van onze vingers glijden in
elkaar tintelend begroeten
ik zie zee…
Wachters
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
508 tuimelen
in de mond van dolle hond met
schuimkoppen
rond de mond dan
verlangen we naar wachters op de muren
om te schuilen
tegen hun kloppend hart
als buiten licht en duisternis
elkaar bestrijden
angst zweet dat uitbreekt
in het wanhopige lichaam
uitgeblust komt tot rust
aan de zoete kust met haar oneindige vrije
horizon waar zee…
ROEMERSWALE
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.171 Daar ligt, zo klinkt een sage van weleer,
Een rijke, trotse stad in zee verdronken.
En waar de gouden torenspitsen blonken,
Daar kabbelt rustig thans het blauwe meer.
Des avonds zit de visser mijm'rend neer.
't Is als werd van het goud, daar lang verzonken,
In golf op golf een scheem'ring hem geschonken...…
Vlinder
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
668 Ooit, zei de rups
Dan zwem ik de wereld rond
Ik zal duiken, ik zal plonzen
Geen nood meer hebben aan een grond
Ik zal spetteren en drijven
Me met de eb mee laten gaan
Langzaam zal ik dan verdwijnen
Aan de horizon vol maan
Maar toen de rups, gehuld in zijde
Almaar droomde van de zee
En zijn lichaam transformeerde
Nam zijn cocon zijn dromen…
GESPREK
poëzie
4.0 met 2 stemmen
952 En alle zorg en alle wee
Verzonk in uwer liefde zee.
Gij had geen woorden en gebaren,
Het licht, dat fonkelde in uw haren,
De glans die in uw ogen lag,
Uw klaarheid wàs: de nieuwe dag,
De milde zon, de frisse winden,
't Onwrikbaar aan elkaar verbinden
Van morgenkalmte en avondvreê,
Van stervens- en geboortesteê.…
schijn
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
545 Dood, met mantel
en hoed getooid
je zit ons te dicht
op de huid
je snijdt recht door zee
in harten en illusies
je zet ons met twee
voeten op de grond
Dood, dagelijks marcheer
je in maskerades voorbij
in doorwaakte nachten
fileer je onze zielen
tot op het bot
als een speelbal
kantelen we in
de tollende wind
Dood!…
De negende
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
602 achter de haag,
en de struik zit de man
bij een raam, dit laatste
nog enkelvoudig van laag
gevolgd door het voorhang
de rookrijke vitrage, te lang
vallend op het tapijt,
die de vloer mogelijk behaagt
hij is in zijn donker theater
van de eeuwigheid in spe,
wachtend daarop ruist iets
gelijk aan tonen uit een zee
dieper in de kamer…
Beesten en mensen.
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.093 Het water geve uit het slibberige vee,
Het moet toch t’ zijner tijd vervuilen in de zee.
De lucht belaste ik met vogelen te krielen,
Want in de brede lucht verdwijnen hunne zielen.
Maar ‘t hoofdstuk schort er nog, de mense, die dit al
Als koning onder ons alleen beheersen zal.…
De boom huilt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 Als de boom huilt
Omdat de aarde wordt vervuild
Tranen
Om dat wat uitsterft
Omdat de mens de aarde bederft
Consuminderen
Voor onze kinderen
Zodat zij later
In een schone zee kunnen zwemmen
We moeten
Het vernietigen van de natuur
Afremmen
Hand in hand
Iedereen
Geen uitzonderingen
Geen een
Samen moet een nieuwe betekenis krijgen
Samen…
mis je elke dag een beetje meer…
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
785 stuk voor stuk
het is pas
wanneer ik me eenzaam voel
dat denken aan jou
me compleet verrast
alsof al het water
van de zee
opnieuw in één keer
terug naar mij vloeit…
weet je
ik mis je…
elke dag een beetje meer!…
Een vage vrouw.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
748 Ze was een vage vrouw
en niemand die wist wat ze nou eigenlijk echt wou
ze hield altijd alles voor zich
ze was nooit eens heel erg duidelijk, nooit open
altijd omgaf ze zich met mist
ze was een vage vrouw
toen er iemand kwam die zei ik hou van jou
vond zij dit eerst wel prachtig
en genoten zij zeer godallemachtig
van zon en zee en strand…
Vermogensrecht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
396 Vluchtig vlieden ongekooide gedachten
mee vanuit een zee. Flarden om te zeven,
over leven prevelden zij een en ander.
De dag is helaas niet om te kopen
om de nabije toekomst anders te dopen.
Leg de minuten maar op het hoofdkussen.
Het liefst leg ook ik alles in de kelder weg
uit het zicht in weckflessen met elastiek.…
Stille uitbarsting
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
483 Beeld van heldere nachten aan de kustlijn
met geluid van deining door de zee
en water dat in haar voetafdruk stroomt.
Met wapperende haren tegen de wind in
zie ik haar tranende ogen van geluk
liefdevol veegt mijn duim de druppel weg.…
Zoals de dichter zijn zwarte letters grift in poëzie
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
481 grift in poëzie
iets van zijn geest voor de mensheid tracht te behouden
in liefde vertolkt
Eenzaam maar niet alleen
als allerlei drukte nabijheid verhinderen
ondanks het lichamelijk van elkander gescheiden zijn
bewust van ' t gevoel verbondenheid
Als hij allerlei herinneringen in zich levend voel worden
de aardse dampen, de woeste zee…
De toekomst is nu
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
551 Was er veel wat leefde zonder geluid dat sprak
alsof ik de zee betrad zonder zeewaardig fregat.
Ja zelfs gedachten die mij niet toebehoren
vloeien vaker dan eens, al wens ik echt niets
te horen, vaker dan eens zacht in ook mijn oren.…
RIVIER "LEVEN"
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
394 Tenslotte treft het drukke water de zee,
wordt moeizaam opgetild, weer hard neergegooid,
verstilt spoedig, vloeiend golvend en gedwee.
De Hemel vorst: Jezus' zonneschijn strooit
genade rond, neemt Diens geliefden mee;
brandend is Satan van zijn macht berooid.…
Ouder worden
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
612 Je hebt heel wat water naar de zee zien stromen,
een journalist kent talloze sneue en blije verhalen.
Ook van jou heeft het water dromen meegenomen,
maar toch koester je nog immer een handvol idealen.
Al laat je lichaam het soms lelijk afweten,
bovenin als in een vuurtoren straalt toch je geest.…
Dolen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
614 Te voet door berg en dal gekomen
beladen met ons toebehoren, bereikten
wij vermoeid als op, de oever van de zee
die vredig glad door zilver maanlicht
werd beschenen en wenkte, dat vanavond
lopen over water ons werd toegestaan
zó uitgenodigd verbleven wij een volle tijd
en hielden ons voldoende staande met vissen
die in ons gespannen net…
Luister lief
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
485 Zoals ooit in oktober ons samenzijn bij zee,
we brachten samen mooie herinneringen
schelpen, oud eikenhout en een zeester
blootvoets al juttend naar huis weer mee.
Durf om je heen te kijken, nog even niet te wijken.…
Herfst
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
530 Herfst
Je hing al even in de lucht
Een frisse bries bij het openen van de tuindeur
Het gele blad op de vlucht
Eerst 1 en dan
Als een gele zee golvend in de lucht
Hoe mooi die geheimzinnige mist
In het ochtendgloren op de fiets
Het vocht hangt aan mijn wimpers
En ik geniet
Hunkerend naar een avond kaarslicht
Geen jonge herten dartelend…
We blijven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
486 We blijven onverstoorbaar
naamloos omdat we zwijgen
geringe afstand van de kust
zee in alles wat hoorbaar is
rust dichterlijk bij mijn hart
gaat weer terug om aan te zwellen
in mijn nachten bij haar volmaakte duinen
tussen haar billen in het holst van de nacht
wanneer we samen zijn met de maan
naamloos omdat we zonder bezitten
zand…
wolken van de Noordzee
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
794 De zee ligt altijd te schuimbekken,
achter een paar buildings
lelijke bouwkranen, maar
er zal nooit een kokosnoot op je
kop vallen, want je bent niet in Bali.
Ergens tussen de grijstinten
lagen de zeeklassen van toen,
de vakanties van ooit,
de zalige dagen met felgekleurde
windmolentjes.…
Laat de mensen slapen.
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
638 In Marioepol en Odessa, dicht bij de Zwarte Zee
leven mensen in vertwijfeling, ach we hebben geen idee
van hun donkere gedachten als ze ’s avonds slapen gaan
Of ze ’s morgens als de stad ontwaakt nog überhaupt bestaan.
In Moskou woont een slachter,
die geen kritiek verdragen kan.…