1149 resultaten.
De architectuur van de scheiding
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
140 Soms is de grens een reddingsboei.
Soms is de grens een mes.
Pas als we durven te raken waar het schuurt,
wist de lijn zichzelf uit
en worden wij weer vloeiend.…
De Blinde Man en het Laatste Licht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
110 De waanzin raast, de grens tussen goed en kwaad vervaagt,
terwijl de echo van het verleden door de lege straten jaagt.
Je wacht op de klap van het noodlot, de kogel in de vlucht,
en de rook van het gevecht vult de trillende lucht.…
Namen
gedicht
3.2 met 63 stemmen
27.420 Mijn stofnaam mens
Een mager woord, een woeker,
Een overschrijden van de grens.
Mijn eigen naam, die niemand kent
De som van al mijn trilling
Van mijn lot equivalent
Tegelijk mijn warmte en verkilling.
Plaatsnamen, zaaknamen. Liefdesnamen
Die nooit voorbij zouden gaan,
Waarvan sommige al vergeten zijn
Terwijl wij andere beramen.…
Vrijheid
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.903 Is ruimte voor bezinning
de dag ervóór
of op 5 mei alleen
of zijn er nog meer dagen
om de wereld om mij heen
in vrede te verdragen
stapje terug
neem ik wat afstand
om die vrede te bezien
vanuit een andere hoek
kop in de wind
die als een bries
als storm misschien
mij brengt
waar ‘t vrije zijn begint
aan de grens van elk ander…
Temperament
hartenkreet
3.7 met 27 stemmen
2.279 Onschuld straalt uit je ogen,
soms ontzettend eigenwijs,
dapper zoek je de grens,
alles is onwijs!
Je duikt volop in het leven,
gaat er helemaal voor...
Waar anderen twijfelen,
ga jij vastbesloten door!
Met vallen en opstaan
ren jij iedereen voorbij.
Niemand kan jou evenaren,
zo vol vuur en energie ben jij!…
Elke dag blauw
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.976 Elke dag blauw
Dat zul je beamen
Elke dag blauw
Om je rot voor te schamen
Elke dag blauw
Je leven getekend
Elke dag blauw
Je conditie weersprekend
Elke dag blauw
Ik kan er echt niet meer tegen
Elke dag blauw
Ik moet afscheid overwegen
Elke dag blauw
Ik stel m’n grens, ik durf
Elke dag blauw
Vaarwel m’n lieve smurf
Getekend…
Verlangen blijft...
netgedicht
4.6 met 40 stemmen
1.789 Verlangen roept en draagt ons wachten,
verlangen slaat en zalft elk mens,
tot ver voorbij het diepst betrachten,
doorbreekt het zelfs de laatste grens.…
Vriend of Minnaar ?
hartenkreet
3.9 met 54 stemmen
5.892 Vriend of minnaar
waar ligt toch de grens ...
je liefste vriend als minnaar
is dat niet stiekem ieders wens?…
Jaar
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.805 Onzichtbaar, hard
Stil stralend en gericht
De kanker plots verstard
In de herfst een gouden blad
Blij met wat ik had
Ontlook ik weer
Opnieuw, een tweede keer
De winter, niet somber of koud
Maar helder, transparant
Brengt waar ik zo van houd
Een liefdevolle hand
Een jaar voorbij
Een nieuwe lente komt er aan
De herinnering voor mij
Aan de grens…
Gesink kreeg 't Spaans benauwd
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.308 moest ooit uit de kast
Het knopje ging er desnoods voor om
Je leeft maar kort soms lig je krom
Wie geen ideaal heeft die past
Men sprak krachten aan hoog boven
met ruggen gerecht om niet te zwichten
voor alle gaten die vielen te dichten
tussen diep gapende kloven
Niets staat stil dat is gegeven
Men ziet dat terug in het overleven
De grens…
"De zon schiet gaten... ",
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
652 Licht zichtbaar in leegte
op de grens van het duister,
door onzichtbaarheid.
Ziener met één oog
tovert blinde tekst omhoog
bloem van gedichten…
Zaaien
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
624 Langzaam loopt de dag leeg
op de vage grens tussen vloeibaar
en de zoom van het begaanbare
nog eenmaal vul ik mijn hoofd
met het jongste van de schemering
De schakeringen van de hemel
etsen markeringen in mijn hart
een schaduw verdrinkt in duisternis
de ongepolijste ijle waterdampen
hangen stil in stervend blauw
Het slapende water raakt…
Thuiskomen
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
1.073 ik verpoosde een wijle
over de grens
van mijn moedertaal
de ziel geleek even
als een opengaande lotus
het was gelijk andermaal
wanneer ik mijn liefde
in den vreemden sus
zelfs klanken kwamen
in overvloed naar buiten
waar een hobo mijn stem
vertederd liet horen
mijn handen gebruikten
met een trage vingerbeweging
het verborgen koor…
Zwart is de dag
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
941 wat ik zie
Weet niet wat ik voel
Weet niet of ik leef
Of ik doodga met een doel
Zwart,
Maar vaak ook grijs
Of wit
Ik weet niet waar ik ben
Wel, waar ik wil zijn
Maar weet niet of ik wil
Waar de regen en de pijn
In mijn hoofd
Maar nooit daar buiten
Zijn wij,
Of allemaal
Wie we zijn
Of willen worden
Of nog gaan,
Tot een grens…
Verdriet
hartenkreet
4.7 met 21 stemmen
1.384 Gruwelijke pijn
als een naald in mijn vlees
onverdoofd
Er op aanspreken kan ik niemand
Niemand van toen leeft meer
Soms raakt het de grens
van mijn hart als ik met mijn blote voeten
in mijn badkamer sta
of als ik mijn zoon zie
die ongekend zoveel
op hem lijkt
Ik wil op zoek,
maar durf niet…
Oplichtend wit
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
520 heb je gezien
over de grens
een donker gezicht
ontsnapte voor even
in oplichtend wit
hoorde je spreken
in oudere talen
kon je verstaan
in ogen verhalen
jij liet me niet gaan
greep mijn hand
ik voelde slechts kou
door tocht van
de andere kant
in vochtig passeren
ik wilde terug
voelde in raken
hoe zij probeerden
zich meester…
Palet dat beslist
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
655 Bijna op de grens van zomer en herfst
waarbij gesloten- dan weer open
schoeisel, alleen een zucht, gaat vervangen
slechts om kou te verdrijven
Opgebouwde warmte in ons lichaam
nestelt zich alvast:
de deur van onze huizen
inmiddels alweer vaker dicht
Een zacht briesje wordt alweer wat steviger
Ze lachen nog, de bomen grijnzen zich kaal…
Horizon
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
540 Je bent er al
achter schaduw van verleden
verander je van aandacht
op plaatsen van bestemming
er staan geen hekken
wegversperringen of deuren
niets markeert de grens naar het niets
maar je geeft niets om de leegte
dit is ons liefdeshuis om in te leven
als omhulsel gebouwd voor ons bestaan
dit is onze danszaal onder een heldere hemel…
Verhalenstorm en Poëzieregen
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
543 schikt
bij sfeerlichtjes dromen
in letters die tot leven komen
elkaar treffen rond een plek
in een verhalenstorm
dagvlinders, nachtvlinders
meanderend levensecht
met en langs de Vecht
geraken in een poëzieregen
helder als glasbellen
het binnenste naar buiten
in verzen vertellen
puur uit de natuur geboren
zonder schroom, zonder grens…
Zonder besef
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
520 Wat als de grens die Adam trok vervloog
En daarmee alle innerlijke strijd
Verging, de mens geen weet meer had van tijd
Van dag en nacht, zaken als laag en hoog
Hij samenviel, weer één met de natuur
Zonder bewustzijn was, blanco en puur
Niet bang voor sterven was, omdat de dood
Niet wakker worden was meer uit de rust
Door zonlicht tot beweeglijkheid…
Wel holle ogen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
555 meden elkaar
in persoonlijk contact
alleen de spiegel
zag wie zij in alle
stilte voor zich had
weg waren de
zekerheden van
projecties in beeld
geen fixaties
door afgunst of
jaloezie op de meet
wel holle ogen
in trainingsachterstand
twijfels als vogels in de hand
een ziek hoopje
mens passeerde met een
duizendste seconde de grens…
In essentie ongeneselijk?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
481 Wij als lijdend wezen
een gekneveld beest
achtervolgt door plagen
die het lichaam of
de ziel belagen, kan
niet terugvallen wat is
geweest, de kam van
selectie die waart rond
de stap in mutatie
van onszelf waarin
de grens al werd bereikt
maar de rek eruit die
knapt, uit het gewin
gestapt, geen steen om
onder te schuilen en uit…
Droomvaardig
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
478 je mist
als je steeds maar denkt
dat je je vergist
als je niet kiezen kunt
wat is dan leven
het is zo voorbij
je kunt niet geven
als je stilstaat
als tijd je inhaalt
wat is je leven
als je niet zelf bepaalt
wat goed voor je is
droom dan je dromen
in stilte
maar als je leven wil
laat het komen
laat het stromen
je grens…
even stilstaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 je mist
als je steeds maar denkt
dat je je vergist
als je niet kiezen kunt
wat is dan leven
het is zo voorbij
je kunt niet geven
als je stilstaat
als tijd je inhaalt
wat is je leven
als je niet zelf bepaalt
wat goed voor je is
droom dan je dromen
in stilte
maar als je leven wil
laat het komen
laat het stromen
je grens…
Horror vacui
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
531 De diepe angst van homo
sapiens
is vrees voor 't grote zinloze
luchtledige
het zwarte gat het niets
zinledige
dat is de angst er niet te
zijn als mens
Kan hij zich wapenen,
verdedigen
existentieel poserend voor
de lens
z'n grijns of glimlach heeft
iets van dat snedige
hij lacht zijn doodsangst weg -
er is een grens
Zijn leven…
A.Hitler
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
592 De zon in de Oriënt opgekomen
Aan Japans-Chinese overkant
Ging bij ons ten onder in het Avondland
na Egypte, Griekenland en Rome
Waar presiderend Nietzsche's Übermensch
Zich een roekeloze roeping aanmetend
Met ons stilzwijgend medeweten
Elke wettelijkheid overschreed en grens
En in ruil voor een kansloos toekomstplan
Van totalitaire Teutoonse…
Spermalie
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
721 Hier, mijn thuis
waar ik mag dromen zonder grens,
met liefde als mijn grootste wens.
Spermalie,
daar groei ik wijzer
door jou vanbinnen rijker,
met gidsen als wegwijzer.
Leiden zij ons in de goede richting,
naar een betere toekomst,
een betere zelf.
Leerlingen zesde jaar 'Restaurant en Keuken'
Begeleiding: Dietmar van Ysse…
Bijna aanraakbaar / Terras bij de Liefdesfontein
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
367 Omdat jij graag toekijkt
bind ik jou vast
aan je verlangen
We zijn niet thuis
anderen gluren mee
langs de pilaren
Ik weet het ongezien
blind door de handdoek
waarmee ik mijn haren droog
op het terras voor mooie mensen
midden in de stad, waar schoonheid
samenkomt in de theaters voor alles
waartoe mensen in staat zijn
op de grens…
Het voorbijgaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
336 Ik draai me om in de branding
en kijk terug de wereld in
Op de grens spelen kinderen
Achter de duinen draait een kraan
temidden van waaiende plannen
door straten vol verkeer
van goed- en kwaad-
schikse resultaten, en ondergronds
voert het riool de emoties af
De kinderen joelen regen
hun bui spat mij nat en slaat
luchtbellen uit het water…
gemakshalve
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
298 gloedvol licht, geel gevangen
boven weilanden en bossen
argeloze mist als adem en
klamme aarde zonder begrip
dit licht rust dun op gras en takken
nergens ‘n einde om aan te beginnen
zodra het oog geen grens meer vindt
wordt kijken een vorm van zoeken
dan vergeten we richting
en noemen dat rust
daarom, dit is geen plek
maar een toestand…