1749 resultaten.
Vaders woorden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
545 mijn vader is zo juist vertrokken
op zijn pak lag een beetje stof
in zijn borstzak zat een schrijfblokje
waarin hij al veel geschreven had
hij leek gelukkig en zeer tevreden
was zich nergens meer van bewust
zelfs de storm over het strand
plooide niet zijn verweerd gezicht
ik bevond mij dikwijls in zijn kamer
keek door het raam naar de…
Geen krassen in het goud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
398 Roest van vergane rozen
in vuile vazen, stof
op de tafel, ooit met liefde
gemaakt van de botten
van een beukenreus
naast de oude brieven
handgeschreven schetsen
van twee zielen, eeuwig
jong zonder beslommeringen
geen krassen in het goud
van de beloofde trouw
geen onbestemde vragen
of dubbele twijfel
die wroet en woelt
tussen…
Macbeth revisited
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
626 het is bedrieglijk kalm
als de ademtocht
van de goden bevriest
bloedig verraad sijpelt uit
de muren het kwaad
knaagt aan de poorten
inktzwarte kraaien
vliegen verward door
de opstijgende mist
stof daalt neer op
rokende puinhopen
duisternis verzwelgt
het licht en de gehavende
mens die zichzelf in
koortsdromen verliest
de…
hondbek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
9 bek sleept me over asfalt
pissporen aan het hek
karton nat ik kruip erin
flank open de straat steekt
stad knarst ijzer open
nagels krassen beton tot stof
goot spuugt biestwater
ik drink de dorst braakt terug
schim verderop blaft alleen
mond open op de tocht…
Big City Blues (Sarah en de oude man 2)
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
912 Stof tot stof, as tot as,
zo zal het altijd blijven.
Niemand weet wie je was,
of zal je grafschrift schrijven.
Sarah en de oude man, ik heb ze gekend,
ik zag ze beiden slenteren door de stad.
Waar de straten lang zijn en jij onbekend,
waar een junk nooit genoeg heeft gehad.…
Ode an de Leegte IV - Epiloog
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
470 O, de profundis, waar het stof zich hergroepeert
in glorierijke weergeboorte van ’t heelal.
Het afval stroomt doorheen de hel van ’t universum,
waar tot op heden oude Chaos werd beleden.
Na reconstructie van het ruimte-tijd-continuum;
het losse stof tot de planeten omgesmeden.…
Ik ben niet, ik was
netgedicht
4.6 met 27 stemmen
2.683 Liggend in de molm van mijn bestaan
knaagt de botworm aan mijn ziel
Zwijgend sijpelt het slijk
Poeder verpulvert tot stof
Donker de ontaarde aarde
Een stempel uit het verleden
Vingerafdrukken vervagen
Nagelklanken, harensnaren
Traan slijt naam in graniet
holt bergen uit tot dalen
Het leven stampt als een olifant
langs de rand van…
Stoel
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.005 De versleten rand
waartegen jouw benen
schuurden
bij het verzitten
De kale plekken
op de leuning
waar jouw hand
de bediening omklemde
De losse stof
op de zitting
van het draaien
in je slaap
Ik haatte die stoel
waarin jij zelfs je laatste adem
richting de tv zuchtte
Tussen de kussens
vind ik een paar muntjes
en ik glimlach…
vlam
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
755 hoeveel boeken moet je lezen
voor je begrijpt
hoe leven de zwangere ziel
vervormt en deukt
hoe vaak moet je beminnen
voor je weet
dat zuiver wit alleen maar
grijzer wordt
verlangen doet je dromen
van die ene
die het duffe stof wegblaast
en kleur bekent
je ingeslapen dagen verft
in tere lentetinten
je plots met vurig vermiljoen…
de weg die ik ga
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.030 in dwingende voortduring
zoek ik mijn verleden symbiose
vlucht voor wezenlijke eenzaamheid
ik ben geworpen, heb niet gekozen
mijn gang is vol van schemerige tragiek
val telkens in de smalle fuik
van de alomvattende mistige liefde
waarin ik even aan die veiligheid ruik
al hoop ik op eeuwige zaligheid
is plots weer het stof dat…
Vastendag
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
869 Vandaag zeg ik niets
schrijf wat in het zand
laat de woorden verwaaien
wind blijft als water, als stof
Voor zonsopgang eten
tot zonsondergang vasten
op water, lucht en licht
daarna vruchten en volle rijst
Een lied waar de maag van zingt
de rondheid van verder gaan
wachten totdat de slaap
alle gaten en kieren vult…
wij
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.690 onze smarten wijd ik
aan schurft van eikenbomen; wonden, ongeheeld
aan pijnboomschors; ‘s nachts, weet ik,
kreunen wouden
onze vreugde zweeft met vrije vogels;
zeeadelaars over het water
een zwaluwenvlucht, onberekenbaar
of mussenjongen op een vensterbank
onze liefde is als wilde roos
het stof der aarde, onweerregen
als de gewassen,…
De mantel der euro's
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.668 In de zonnige tijd van nu
is ’t kledingstuk,
omhulsel wat men beoogt
’t mag wat kosten maar dan toch het
liefst met zo min mogelijk stof,
want bedekken doet men niet het lijf,
echter alles met de mantel der euro’s.…
ik haat de werkman
hartenkreet
0.6 met 8 stemmen
4.582 ik haat de werkman
de man die elke ochtend uit werken gaat
zijn eerlijke handen werken laat
met zijn zuurverdiende centjes
zijn aardappelprak en een teevee
die altijd aanstaat
ik haat de werkman
met zijn stof en werkschoen
met zijn “niet lullen maar doen”
ik haat de werkman
met zijn puberzoon en labrador
zijn wijfie en ‘daar doe je…
In Exsilium
netgedicht
5.0 met 15 stemmen
707 Meestal is de lucht hier
gevuld met zinderend stof
behalve wanneer er een
westelijke zeewind waait
dan kan de verte
pijnlijk helder zijn
de zon schijnt hier
van kleur te veranderen
met het wisselen
van de jaargetijden
en de toevallige regen
ruikt naar mos en paddestoelen
ik wandel veel
door het rotsachtige bergland
me verbazend over…
Ze hangt als een lege boodschappentas
gedicht
2.2 met 121 stemmen
30.635 Ze hangt als een lege boodschappentas
aan mijn arm en ik bedenk me
wat er met haar
uit mijn leven verdwijnt: Buisman,
een stoof, de theemuts.
Niets houdt haar trouwens
nog warm.
Bevelend wijst ze naar de supermarkt
en vraagt me wat ik zie: ik noem
een naam.
Nee idioot, dat is de overkant
en hoe komen wij daar?…
Ganzenbord
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
475 ik kriebel mijzelf eens vaker
dan begin ik vast te lachen
al het jaren stof verzamelen
van ernst en dagelijkse plicht
mag echt wel eens verwaaien
de dood speelt met ons mee
ziet ons boompje wisselen
het liefst doe ik het met vreugde
al valt wel hier en daar een traan
pion ben ik op het levensbord
wie rolt toch steeds die dobbelsteen
is…
De S van Sirius
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
586 varaan
Met diep ontzag ontgift zij zich
door zachtheid in herinnering
tot de Dood haar achtervolgt
en de Hemel laat vergaan
Zij fluistert haar verwoesting
-bij dageraad ontbonden-
met kracht in het gelaat
van de man die haar bemint
In tedere vermomming
wil zij zingen met de raven
tot de woorden van haar naasten
verworden zijn tot stof…
Teloorgang van een jong talent
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.057 Voor J. 1967-1995
Jij was nog
in woelige schemering
waarin tijd versmolt met
wat ooit gebroken werd
Ontluikend als subtiel licht
in warme ogen
Op tere huid drogen
tranen zich als fijn stof
der herinnering
Als een vervlogen
zondagskind
in pijn verdronken
Zo een jong
fragiel
weerbarstig talent
Jij was nog
niet aan…
Waterkokerverkeer
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.764 Nu stoof je wolken,
houdt warmte in je vast.
Jij binnenvetter, oppotter!
Struikelen over je eigen tuit,
met je schril gefluit.
We lopen nu heen
en weer, lauw van stress,
dit hok is te klein voor jou,
mij, deze stoomfontein
en dit waterkokerverkeer.…
Veinst gewetensvol
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
512 de zolder ademt
al reeds lang verbruikte lucht
kraakt en kreunt in iedere zucht
door verstoring van zijn rust
en evenwicht schrikt hij op
uit lethargie en jarenlang gepeins
veinst gewetensvol
zijn schatten te bewaken onder stof
en afgedekt met smoezelige lakens
toen later het kale peertje knapte
en licht slechts door het luikje kierde…
het is koud en kansarm
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
709 ‘k zag ganzen die niets weten
van het vergassen ergens verder
een zwaan die wist van zijn eenzaamheid
want zij was tot stof vergaan
en ik, ik verpoos in twijfel
in mijn gehucht van beton en spijt
het leven kent de schreeuwers, propaganda
van de rechtse kant - het links is de hoek
van de schreiers, de weters van het heelal –
mijn god…
Nog is er niets verloren
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
517 ik was
weer even thuis
hoorde het subtiele kraken
dat mijn gang naar boven maakte
rook de geuren
die in kamers woonden
zag gezichten van passanten
in hun vroeger gaan en komen
raakte aan herinneringen
in het stof op zolder
werd bedolven door
mysteries uit mijn jeugd
angst en vreugde kwamen
terug in koude rilling op de rug
nog…
Heimwee naar een tijd voor mij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
452 Door schimmen van optimisme omringd
en de triestheid van gele tegels
ik mis de schijn van nieuw en fris
en de rust van duidelijke regels
weer even beleef ik
de schoonheid van de na-oorlog
nog voor het dromen werd bedrogen
eerst een plaat, dan klak naar beneden
de naald danst er zachtjes op
en de muziek kraakt door het stof van de radio-versterker…
Ria
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
483 ik had een ster voor je geplukt
ze straalde als kristal en vond haar
vorm in jouw hart
nu ben ik al mijn woorden kwijt
ik zoek ze onder tafel
tussen hopeloosheid en verdriet
het stof vervilt tot kleine beelden
die als je achterom ziet
zachtjes sterven
ze zwerven door de echo’s van vandaag
ik zoek ze en ik ren er middenin
maar ja
daar…
Ook as kan gelezen worden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
539 Het was je vurigste wens
In rook op te gaan
Als het eenmaal zover was,
Onder de grond was
Ook maar niks,
Grond, daar had
Je een leven lang
Niets mee gehad -
Dan maar de louterende
Vlammenzee, een vlammend
Protest tegen alles
Dat was misgegaan
In de jaren dat je hier was -
Nu ben je tot as vergaan,
Tot stof ben je weergekeerd…
Pavanne I
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
532 Armen vergroeid en onthand, wild
om zich heen wapenende splijt-
stof, uitgebreid de borst ontkend.
Opdelend het jongste als som
het gesplitste splijten, lede-
maten bestemd voor een grafiek.
De stem van de jeugd in lichaams-
delen geschoold, is koopwaar voor
een lijfonteigenend tarief.…
LAIS CCX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
392 Het broeien in zijn haarden van verzet
werd zij, virus dat in hem haar groei bereikt,
stuwing die doorheen woorden groeit tot wet,
zwart die zij aan de universa eikt,
en stof met haar fataal festijn verrijkt:
een zuchten dat hen mond aan mond ontgaat,
het git dat zich ontplooit tot dageraad.…
Godot in Gaza en Golgota
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
281 Toen de zon, twee jaar
verduisterd schuilgaand
achter wolken stof
vanochtend weer
werd vrijgelaten,
ging schijnen
in de van eerwraak
bloeddoorlopen
ogen en angst
voor de dood
van door nachtmerries
en trauma's
levenslang gegijzelden
zag de wereld
de mondgesnoerde
hoofdrolspelers
dramatis personae
wachtend op godot…
WRANG?
hartenkreet
3.4 met 17 stemmen
7.655 Ze slopen de plavuizen
boekenkast, ooit aangebracht
soppen keuken en het plee'tje
ragen stof van het behang.
Ze gaan als eenzame muizen
nu, met hun allerlaatste vracht
en niemand denkt, ach jeetje
dát is toch wel 'n beetje wrang.…