944 resultaten.
De kathedraal van Syracuse
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
520 Oude steen staat hypostiel in nieuwe wand verzonken, komen
Kwelling en Kwansuis-dat alles was hier altijd al
Verstomd vermomd is nu van alles van
Godsmoeders tot de kaarsvlamschaduwen op palen nog
Fluiten gespolieerde zuilen Hera’s hymnen uit
Het luisterend oor van de nacht
Die nieuw en grootogig
Gelijk aan zichzelf
De schepen langs laat varen…
Vaarwel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
571 lief en leed
voortaan
alleen te moeten dragen
er is niemand meer vooraan
het schip vaart nu op eigen kracht
in 't midden van de oceaan
de dageraad ver achter ons
en ginder lonkt de nacht
angstig zijn we niet
want wij hebben geleerd
dat storm en ontij en verdriet
niet zwak maar sterker maakt
hij die zich heeft geweerd
ahoi
wij varen…
Terug naar huis
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
606 De landverhuizer bouwt in
de binnenlanden van Australië
zijn schip in de tuin: een Lemsteraak
Er valt daar geen water te bekennen
hij is zuinig met woorden deze man
alles gaat voorbij het verleden blijft
Ze is beeldschoon maar
moeilijk in de omgang
varen met een aak is zwaar
Deze dame vecht gewelddadig
met opstandig water
ze duwt…
Quo vadis, nsc
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
630 'k lig net voor de
goede ree
we varen zo weer volle kracht
vooruit
vier kapiteins op een solide
schuit
ik doe met mijn drie zetels
best nog mee!
Ons wacht een schone taak,
niets gaat vanzelf!"...
toch blijft hij tegen beter
weten in
bezweren, dit is pas een
nieuw begin
op land waait een orkaan
met windkracht elf…
Panta rhei voorbij
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
412 De zon schiet diamantjes op de golfjes,
Wolken varen mee naar de zee,
Maan en sterren flonkren in de diepte,
Ook ruisen van ’t water reist mee naar zee.
Als de gletsjers zijn verdwenen,
De regens zijn opgehouden te bestaan,
Verdwijnen ook de rivieren,
Gaan ook de planten en dieren er aan.…
waardige helden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
501 kluizen van eilanden
geroofd op ijkpuntjacht
van eer voor ongepolijste
en veelkleurige piraterijen
met dubloenen en betovering
gevulde galjoenen
door de gaten in de mazen
vooruitstrevende voldoening
op dek ontdekt talent
om scherp op voorbedachte
wind te sturen, kanonnen
vuur en zwaard, donderbus
hij, zij, hen die over de kaperen varen…
5- luik kettinggedicht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
642 De zee ontving het leed van jaren
daarom ook smaakt de zee zo zout
je kunt daar op de tranen varen
het is een poel van jammerhout
Probeer het maar eens droog te houden
wanneer rondom de storm weer woedt
het kucht en drupt, je wordt verkouden
pak je warm in, dan gaat het goed.…
VOORBIJ
hartenkreet
4.2 met 16 stemmen
1.425 Voorbij, ik wens dat het niet zo is,
en dat je je wrok voor mij laat varen.
Je hebt geen idee hoeveel ik je mis,
kon ik je gevoelens maar verklaren.
Voorbij, ik kan wel huilen van verdriet,
had ik me maar niet zo laten gaan.
Had ik mijn gevoelens maar nooit prijsgegeven,
dan had onze vriendschap nu nog bestaan.…
Uithalen vol zilt
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.757 Ik weet dat je liever niet ziet dat ik huil
toch laat ik mij af en toe liever varen
dan da`k mijn steven de storm in wend…
Ik wou ...
hartenkreet
4.4 met 19 stemmen
5.401 en ruimte te overschrijden
Over rode daken en groene tuinen
Over muurtjes van bewoonde landen
Over alle grenzen heen
Ik wou dat ik
Op jouw droom kon klimmen
Om je verlegen ogen aan te kijken
Door witte wolkjes en gekleurde hemelbogen
Door bloesemlicht van zachte klanken
Door alle winden heen
Ik wou dat ik
Over verre zeeën kon varen…
De ontdekker
poëzie
4.5 met 1009 stemmen
4.294 Hem bleef geen raad
Dan voort te varen, doelloos, desolaat
En zonder drift - leeg, over lege zeeën.…
DE ONTDEKKER
poëzie
5.0 met 1 stemmen
4.964 Hem bleef geen raad
Dan voort te varen, doelloos, desolaat
En zonder drift - leeg, over lege zeeën.…
uitvaart
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.161 in deze stad ben ik van huis
geen brug die spant of buigt
alleen het staande water
boten liggen zwaar langszij
de statiegevels als portretten
van berekenende burgerij
alleen de kabels aan de schepen
schuren geur van teer en wier
op nauw bemerkte deining
stroomopwaarts kunnen varen
golven maken die basalt beroeren
hoge bruggen bij een…
Berkenbosje
poëzie
3.6 met 12 stemmen
3.977 Ik liep met blij tevreden zin,
Mijn voeten verdwenen beneden in
En dwergenbos van varen,
Hoogstammige varens en bosbes en mos,
Mijn voeten liepen door dat bos,
Of 't reuzenvoeten waren.
En iedere kleine berkenstam,
Steeg als een reine witte vlam,
Door 't fijne groen naar boven.…
Ter uitnodiging
poëzie
4.5 met 4 stemmen
2.556 De zwanen varen traagzaam langs de kusten,
Loh'ngrins onzeker van der Jonkvrouw' woon,
maar God woont hier met zijn papieren kroon,
en deze rust is een volmaakt berusten.
Ik zend u dit sonnet met een tros druiven,
onze eerste: niet onmooglijk nog wat zuur.…
Licht
poëzie
3.0 met 4 stemmen
4.609 daar over mij de branding slaat,
Bij 't doffe bruisen der ontroerde baren,
Te zien hoe 't Leven om mij heen vergaat, -
Maar Liefde niet, en midden in het staren
Op 't rustig stralen van uw klaar gelaat,
Vereend met u, ter eeuwigheid te varen...…
De zee
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.476 Slenterend loop ik op het strand
mijn gedachten probeer ik te laten varen
Mijn voetstappen laat ik achter in het mulle zand
terwijl de wind waait door mijn haren
Mijn gedachten dwalen toch naar de tijd van toen
het brengt ontroering diep in mijn gemoed
Wat vroeger was kun je nooit meer overdoen
het verdwijnt immers voorgoed
De golven kabbelen…
Rolden waterrimpels in het zand
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
648 wind speelde ermee
maar de golven der tijd spoelde alles weg
ik kwam innerlijk weer tot rust
ver weg van alles
gaf het interessante inkijkjes
die emotie opwekte naar een eigen taal
meeslepend en diepgaand
naargelang de ruimte
laat het een spoor van golven na
heb ik besloten
het roer structureel om te gooien
en een andere koers te varen…
De zee
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.275 Slenterend loop ik op het strand
mijn gedachten probeer ik te laten varen
Mijn voetstappen laat ik achter in het mulle zand
terwijl de wind waait door mijn haren
Mijn gedachten dwalen toch naar de tijd van toen
het brengt ontroering diep in mijn gemoed
Wat vroeger was kun je nooit meer overdoen
het verdwijnt immers voorgoed
De golven kabbelen…
Mens
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
697 zeven sloten lopen
Blijft koppig wedden op ’t verkeerde paard
Laat knollen voor citroenen zich verkopen
Speelt tegenstanders zomaar in de kaart
Loopt in een val met beide ogen open
Denkt: och het loopt waarschijnlijk niet zo’n vaart
Kan tegen beter weten blijven hopen
Is al met al nogal beklagenswaard
Laat desalniettemin die hoop niet varen…
AL BELEEFD
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
542 Steeds is daar weer
die eerste keer
voor duizend jaren
of nog meer
een vissersboot, een dorp
de haven met de vissengeur
steeds meeuwen om me heen
we varen uit
zes in getal
de wind heeft kracht
we vliegen voort
de storm neemt toe
reuze gekraak
de mast knapt af
valt over boord
het roer onbruikbaar
nog eenmaal overstag
de boot…
Mager paardje
poëzie
2.5 met 11 stemmen
3.130 Smal scheepje, vaar maar:
Eindeloos is de zee,
Al trillen je moede masten,
Al heb je te zware lasten,
Toch mag je in geen haven rusten
En aan 't eind van de reis moet je ankren,
Ergens buiten op de ree.…
Lac Pavin
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
1.008 Voor het eerst in lange tijd
horen de wolken haar aan
en varen eerbiedig uiteen.
De aarde zuigt aan onze voeten.
Hoger, op de berg
strekt het maagdelijk witte kleed zich uit.
en staart ons onbewogen aan.
Voorzichtig betreden we zijn domein.
Onmiddellijk boren onze voetstappen
diepe kraters in zijn blanke buik.…
dag acht
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
660 deze zondvloed kent geen verborgen land
waar vogels de zee verkennen om hun
ranke voeten te laten rusten op het afgematte
drijfhout wat zich eens een schip mocht noemen
het is koud varen met een gebroken roer
een doemscenario zonder kunst
herkent het pikhouweel om spaanders
te hakken van het teveel aan rust, een wond
waarvan de hechtdraad…
REÏNCARNATIE
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
714 familieband geeft rust
droombeeld en realiteit
glijbaan van leven naar leven
abrupt een halt een veel te nauwe kraag
snoert mijn adamsappel af
het musket is zwaar heel zwaar
al schietend, de dood tikt op mijn schouder
mijn "IK" vliegt weg met verre winden
zon geselt mijn blote schouders
zwepen knallen, galeien klieven het water
zo varen…
INTERVIEW
poëzie
4.2 met 5 stemmen
1.751 'k Beeld nu al jaren,
— En 't laatst wel 't meest en nooit zo ongestoord -
In rijm, onrijm, met 't uitgezochtste woord
De stemmingen, die door mij henen varen;
En al de beelden grijp ik bij de haren,
Die 'k kan verpraaien van mijn kapersboord,
En ook begint — onlangs heb ik 't gehoord —
Mijn duistre Stijl, goddank!…
Groot slaaplied
gedicht
2.5 met 11 stemmen
5.482 maakte het water
het water is goed
en het draagt je
het wordt weer als vroeger
ik voed je met mijn bloed
ik kleed je met mijn huid
binnen mijn heupen
bouw ik je huis
vanzelfsprekend
heb ik je lief als mezelf
zijn wij naakt voor elkaar
en kennen elkaars binnenkant
mijn naaste naaste
ik wil je sparen
zacht neem ik je mee
vaar…
gebed
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
544 het alternatief, ter helle varen,
brengt geen soelaas, niks gedaan
dat gestook onder je voeten,
en zwaar geboefte staart je aan.
je slaat van angst plots aan het bidden
je moet wel, in je hoge nood:
‘Heer bespaar mij dit vooruitzicht
laat mij dood zijn in mijn dood.’…
Doodgewoon Arie
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.167 Hij vond het fijn om te gaan varen
met zijn lieffie in de boot
op de vliet wat liggen dobberen
of vissen in een grote sloot
Hij had het niet op kou en regen
werd blijer van de zomerzon
van klussen thuis of bij de kinderen
en buiten eten als het kon
Hij vond het niets om stil te zitten
een mens geboren om te doen
geen geluier of niks nuttigs…
LAMPEDUSA
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
593 Ze stapten vol vertrouwen in de boot
Die hen naar het beloofde land zou varen
De moeders brachten kinderen tot bedaren
Tot vrijwel iedereen de ogen sloot
Het aantal vluchtelingen was vrij groot
De boot een speelbal van de woeste baren
De kapitein dacht dat hij het zou klaren
Er wachtte hem immers een zilvervloot
Er rustte niet veel zegen…