835 resultaten.
Niet-fragiel fragmentje uit een leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
924 Ik wou echt dat ik met jullie ogen nog kon kijken,
zo vol verwondering: bloemen, huis en eiken.
Mijn aandacht voor jullie zal niet verminderen.
Jullie kijken mij bevestigend en onbevangen aan,
met ogen die glinsteren, zonder oordeel.
Zo te leven heeft wel degelijk zijn voordeel.
Een mens die een kind kan zijn, is liefde en spontaan.…
Splinters uit een houten hoofd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
532 als kermislichten dartelen sterren
door de schiettent van mijn geweten
ergens onder stof en rag
vind ik de gebroken snaar
die het woud trillen laat
ik pluk het gloeiende van de zon
wikkel er ijspegels in
en vlecht er de tango van de lianen door
schoorvoetend veegt de vloer
de broze muziek in mijn
doodstille verwondering
uit het bewegend…
Wolken van beschaving?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
443 gloeit begrip op de bakplaat van het zonnelicht,
de fluisterende stem lijkt van de gene zijne te komen,
en zit veilig opgeborgen in het brein, hier blijkt de
droom van onszelf te zijn vastgelopen en verleerd
die boven een glooiend landschap is bewonderd,
gestuurd in vaste gewoontes door een
blinddoek en doof voor bevrijdende
verwondering…
Tweeling
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.130 Twee tomeloze energie
Twee leergierig
Twee pubers
Twee behulpzame
Twee mooie meiden
Twee vriendinnen
Twee zo verschillend
Twee je hebt altijd elkaar
Twee stimuleren elkaar
Twee onafhankelijk van elkaar
Twee maar toch apart
Een twee-ei-ige tweeling
Geboren op dezelfde dag en hoe
14 jaar zijn ze nu
Waar gaat dat naar toe
Ik verwonder…
Ijskoud de mooiste
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
479 Zinnen komen van verwondering moeizaam
van mijn lippen, het blijft bij; kijk nu toch eens.
De dag is als klavertje vier en honing ineen
Anton Pieck legt in gedachten taferelen vast.
Deze dag heeft een heuse Hollandse vader
een die wandelt met een prachtige wandelstok.…
Cursief?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
383 In deze complexe tijd
keek ik achterom met
een naïeve verwondering,
door de jaren uitgelicht
liefst wel in spiegelschrift,
onomwonden, gestreeld
door onvolkomenheid,
verbaasd over zoveel
wederkerigheid, de drift
gevat in het licht van het
liefdesvuur, een warme mantel
door velen werd gedeeld
het herkent het sterven
zich in de kleine…
Speels cursief ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
434 Afscheid herkent
zich in de kleine dood na
elk moment van minnekozen
lijkt zicht te hechten aan
de schaduw van verloren tijd,
als die zou bestaan
decennia las ik elke
verwondering in spiegelschrift,
onomwonden, deels vermomd
door onvolkomenheid
gesmoord in eigen twijfel
maakt het subjectief,
gegrift in hersencellen, een
weg…
De juiste twist?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
385 Je lachte om mijn verwondering,
ik moest wachten tot die ene dans
van lelies tot die opengingen en de tijd
ui te stellen tot die zou vergaan, je
bleef om daaraan een naam te dopen
een herinnering die je niet mist een
huivering toen ik je bedoeling las.…
waar tijd niet raakt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
370 altijd een kind zijn
niet omdat ik niets geleerd heb
maar omdat verwondering mij niet verliet
ik draag haar als een jas die nooit verslijt
in de wind
danst zacht de droom
geen grote sprongen
eerder wiegen
zoals gras dat weet
wanneer het buigt
en wanneer het blijft staan
ik loop door dagen
die ouder worden dan ik
hun randen rafelen…
De passant
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
253 licht bleef hangen
vruchten die hun kleuren
zonder schroom uitstalden
alles was aanwezig,
alsof de middag zelf
zich had neergelegd
op het witte linnen
toen kwam de passant
zijn schaduw streek
over de rand
een vluchtige aanraking
tussen zien en niet zien
hij liep voorbij
geen hand reikte uit
geen blik bleef rusten
geen verwondering…
Onbekende wateren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
121 wateren maar je zal een bekende schipper nooit om een lift of kaart durven vragen omdat je je dan minder waard voelt
Je wilt
naar onbekende wateren waar ik je als schipper mee naartoe neem omdat ik je niet op een eiland wil zien verrotten als je toch een sprankje hoop in mijn boot hebt gevonden
Je gaat
mee met mij maar je zal je altijd verwonderen…
Aan de avondster
netgedicht
2.2 met 21 stemmen
159 Wanneer het donker
de aarde behoedzaam omarmt,
blijft je licht een stille richting zonder bestemming,
gedragen tussen hemel, verwondering en de rust die in mij achterblijft.…
Ondoenlijk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
492 Begrijpen, doen en loslaten,
wat niet kan worden begrepen.
Ontdoen wat niet kan worden gedaan.
Kunstenaars maken iets uit niets.
Levenskunstenaars genieten.
Spelen het spel dat leven heet,
hetgeen ze onbegrepen doen.
Wat ze goedbegrepen loslaten,
is voldoende welgedaan.
Het leven willen begrijpen
is ondoenlijk.…
Grashalm
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
748 De verwondering in één grimmige golf beledigd.
-----------------------------------------------------
Voor de bezetters van het Lappersfortbos te Brugge…
Sneeuwlandschap
netgedicht
4.0 met 32 stemmen
2.330 En ten slotte:
omkijken in verwondering
naar mijn voetsporen
voor een keer duidelijk zichtbaar
in het land dat ik liefheb.…
Dag droom
netgedicht
1.6 met 13 stemmen
2.696 Wanneer jij overvloeit en ongekende stromen honingsap
mijn begerige mond met liefde vult
kan ik nog slechts in puur genot een stille minnares zijn
door jou opgenomen en ontvangen in een open ruimte
die me thuis en vrijheid brengt verwonder ik me ongeremd
en ongekrenkt over de liefde die ik voel voor jou
ik koester je en zal je zacht begeren…
Wodans wachters
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
2.042 Wereld in verwondering
Werkelijkheid in wording
Waarheid zonder leuze
Woensdag was de keuze
Woedende krijgers in de hemel
Woeste wolven vol gewemel
Wentelend op uw paard
Worstelend met grote vaart
Weerlicht en donder in galop
Wilde jacht met paardenkop
Wodan eenogig met baard
Winteroffer bij de haard
Wuivende bomen overal
Wachten…
Een geniet-moment
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
665 Dit stille beeld van sluimerend wakker wordend landschap
tovert een verwonderlijke glimlach op mijn gelaat.
Een genietmoment
zo maar
door de tijd aangeboden.…
Blij
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
859 Ik kijk en luister…
en voel verwondering opwellen.
Mijn hart stroomt vol van dankbaarheid,
het gaat van vreugde zwellen.…
Kerend getij
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
486 plots word ik mij weer gewaar
van het ruisen van de wind
een gevoel vol van verwondering
dat ik zo vaak als muziek heb bemind
bladeren laten de geliefde zomer achter
als ware het voortaan een vreemdeling
zij moeten zich van haar onthechten
om te vergaan op de bodem van verwachting
waar zij zich met het aardse zullen vervlechten
zelfs mensen…
wensendag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
357 over niet passend genomen afstand
die ons bang maakt en vrezen doet
dagen vol van wederkerig de liefde
die even kleurrijk als lentebloemen
harten en hoofden vult met gejuich
als op wegen ons de paden kruisen
dat doodgewoonste alledaagse dingen
ons weer door de dagen zingen doen
zoals de kinderen die wij eens waren
elke dag zich blij verwonderen…
Lammetjes
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
649 Even buiten Gouda fietsend zag ik lammetjes
in de wei, die al behoorlijk waren aangedikt,
waarbij ik een kreet van verwondering uitte,
als een kind zo blij.
In de vijver achter mijn schrijfpaleis zijn
iets van zes jonge meerkoetjes in de weer,
terwijl een boosaardige reiger aan de kant
van het water staat te dreigen.…
een neus die boog en krulde
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
629 met de mondhoeken
omhoog in lijnen van de lach
geëtst staan de herinneringen
aan de fouten die wij ooit begingen
jij was niet klaar en ik nooit daar
als we probeerden met elkaar te leven
uit een geven diep van binnen
maar nu is alles anders
kom ik bij je in zacht ontmoeten
het tedere begroeten van elkaar
jij verbaasd en ik verwonder…
Heimwee naar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
492 Als jong kind nog onbevangen
de wereld kunnen ontvangen
alles nieuw, spontaan en open
begreep je iets niet, kon je hopen
dat je het later wel zou weten
misschien al na het middageten
nu ik meer van de wereld begrijp
begrijp ik eigenlijk juist minder
verwondering heeft plaatsgemaakt
voor angst, woede en verbijstering
waarom haten mensen…
Verbijstering alom.
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
782 Ingetogen glimlach zo stralend ook uitstralend; wat is alles betovering
Is dit waar een machtige wondere wereld zo boordevol verwondering?
Kras dat houden van zo rijkelijk groots inhoudelijk is
Een grootscheepse ommekeer in mijn wereldje, lekkerder dan de fijnste dis.…
Een nieuwe Mei
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
585 De mezen zijn er ook,
en ik verwonder mij,
de drift in zo’n klein beestje,
zij vliegen af en aan, zo vrolijk en zo blij.
De jongen zijn al uit,
ze kunnen heel wat aan.
Veel wormpjes en veel vliegjes,
hun ouders dragen ze steeds aan.
Het kooitje aan de muur is hun behuizing.…
DE RODE LIJN, GEEN PIJL OP TE TREKKEN!
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
414 We trekken een rode lijn
tot zover en niet verder
terug naar maximale vrede
maar er valt geen pijl op te trekken
of ze zich er iets of wat van aantrekken
niet verwonderlijk mijn inziens
want God zo zegt men schiep de wereld
en wij het Koninkrijk der Nederlanden
onze principes zijn op bagger gebaseerd
en onze intrinsieke democratie getart…
DE TRAAN VAN MIJN VADER
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
649 En toen werd ik weer
die kleine jongen Jantje
naast mijn grote vader Gerrit Jan
in de grote Wilhelminakerk
op Rotterdam-Zuid
aan de Oranjeboomstraat
toen eenvoud
nog heel gewoon was
en emotie zo ongewoon
ondanks de muzikale diepgang
van wijlen organist Feike Asma
of de psalmen van wijlen Piet van Egmond
tot grote verwondering van…
Levensboom - de stilte die mijn gevoelige ziel omarmt
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
100 De levensboom
schepper van leven op aarde
oud als de wereld
Met verwondering zie ik je ontwaken
in het zachte licht van de vroege ochtend.
Je reikt met sterke takken naar de hemel,
terwijl vogels hun eerste lied laten horen.
Je bladeren fluisteren met de wind,
een fijn geritsel dat mijn aandacht raakt.…
Solo (java)
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.020 De poort is een doorgang zonder deur
een boog van haveloos pleisterwerk
waarachter een immense leegte schuilt
het ommuurde paleisterrein
Koetshuizen, galerijen en een enkele toren
relikwieën uit een roemruchte tijd van weleer
wel honderd rijtuigen die er paradeerden
vertrekken verlaten, de ruiten
gebarsten
lange tafels waar Soekarno…