1000 resultaten.
die ik zo mis
hartenkreet
2.8 met 10 stemmen
1.591 kus mijn voeten maar
kus mijn voeten, zee
neem me desnoods mee
mijn dromen doen me pijn
verdwalen kan niet
langs jouw waterlijn
dat sta jij niet toe
maar 'k ben m'n dromen moe
ik droom dat ZIJ mij kust
golvend, zo jij mij doet
het liefst wil ik verdrinken
in jouw eb, in jouw vloed
kus mijn voeten nog eens zee
zodat ik denk... aan…
Dichtdanseres
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
1.291 Ik las, eenzaam verwilderd
verliefd de mooiste woorden
van de huwbare dichtdanseres
verbleef een kille nacht
in droeve eigen stilte
tikte de tijd terug
in mei
mijn hand reikte
naar de dunne horizon
maar werd in drastisch tasten
afgehakt en meegenomen
in eb en vloed door zielsverwanten
ik kon kiezen
tussen de dood
en gezelschap…
Ik draag het naakt
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.433 jaren vergeelde
in bochten die naar wij dachten
nimmer meer zouden rechten
Ondoordacht en onwetend
door de tijd gedwaald - al was jouw
lichaam het boek dat ik mocht lezen –
toch kwam ik aan en overgrensde
illusies en bakens die slechts
fonteinen aan de horizon waren
Onze polder met haar vele nissen
waar gedachten struinden tussen eb en vloed…
Eiland op eiland
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.169 kinderlijke ogen
opnieuw bouw ik kastelen van zand aan het water
hoor gegiechel geschater meeuwengeschetter regengekletter plonsen en plenzen gekeuvel van mensen
maar ik voel me eiland op eiland alleen met elementen
herzie bewust mijn kinderogen naar huidige tijd
in mijn volwassenheid mag ik door haren woelen
liefdes aan laten spoelen bij vloed…
Het geredde kind
poëzie
2.7 met 11 stemmen
2.650 'Gij kunt niet raden met wat liefde wonderbaar
De grote diepe zee ik minnen moet,
Sinds, vader, gij met eigen lijfsgevaar
Mij opbracht uit haar vloed.
En dagen lag ik, niet, zo stil alsof ik sliep
Achter gordijngedonkerd raam
En hoorde niet of moeder riep
Mij bij mijn eigen naam?…
alfa voor omega
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
1.182 door wat oprecht geweld
tussen gewillige dijen
is nog nooit een vrouw geveld
hij neemt haar zonder vragen
antwoordloos te laten sterven
in zijn eeuwige roes tot behagen
tot alles in staat haar te verwerven
ze maalt er nooit lang om
geeft steeds weer schokkend terug
zonder ooit de vraag naar waarom
immer langzaam noch te vlug
eb en vloed…
WATERSPIEGEL
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
552 Boven de voordeur lost de scheve goot
tiktakdruppels die mijn voorhoofd raken
met een tok als volgde de dood
terwijl zij mij juist naar leven smaken
van vallen en vast en damp en vloed
van stil en wild en veel en sparen.
Dat heeft de waterspiegel van mij tegoed:
respect, steeds stijgend met de jaren.…
Mmma
hartenkreet
2.7 met 10 stemmen
3.361 Helende tranen trekken banen,
met een minderende vloed.
Langzaam kom ik weer tot rust,
deze tranen doen hun werk goed.
Verdwenen en voor jou, mama, onzichtbaar
Maar één blik naar beneden en ik zie ze,
ze zijn voor mij niet onuitwisbaar.
Ik wil dit niet meer,
ik heb er geen zin meer in,
kon ik er maar wat aan doen.…
De schuiten hebben de dag volbracht.
poëzie
3.3 met 7 stemmen
1.924 Wind is er haast niet, maar de sterke vloed
draagt ze vriendelijk, alle gelijk, naar binnen,
de wijde, veilige mond tegemoet,
waar de hoofden hun wachtende omarming beginnen.
Zo glijden zij voor de avondlucht,
de hoge, slapende zeilen geheven.
Het lijkt een betoverde vogelvlucht,
in laatste, dromende wiekslag gebleven.…
De zee torst haar golven
hartenkreet
4.5 met 35 stemmen
993 verzoend
met de zomertoeristen
Bepakt met zwemaccesoires
zonneschermen, picknickmanden
en huilende kinderen
jagen ze het ruisende zeegezang
naar de achtergrond
Des avonds hangt de geur
van aangekoekt frituurvet
baby- en hondeplas
als een oorlogslucht
boven het verachtte zandlichaam
De zee ontfermt zich over haar
spoelt haar vloed…
NÉÈRE
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.982 Néère, naakt en blank, moet schateren en rillen,
Aan de oever, telkenkeer dat zij met sneeuwen voet
breekt door het broos kristal van de vertrouwde vloed,
Terwijl, niet ver van daar, Satyr haar jeugd bespiedt.…
Zonder tussenkomst (2)
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
536 Tussen eb en vloed,
geen onderscheid inwendig ,
de huiskleur is bepaald.
Instinctief gevecht
de groene overkant te halen,
ontheemding als geschenk.
Cultuur luider slaat,
z'n zinnen te herhalen,
smeltkroes van de macht.
Waar hoop nog huilen mag,
schoonheid naar ontvreemding,
brak de lente uit.…
Wat rest van 't brede haar en bittere gouden ogen
poëzie
4.3 met 3 stemmen
4.194 En soms, in 't bleke bliksemen na de vlagen:
De kering van het licht, de eb en vloed
Van oeverloze wateren en een dagen,
Een kim. een eiland door één ster behoed:
Stilte, en als de ziel haar verre tocht mag wagen
Bleef daar al wat verdween en eeuwig leven moet.…
ZEVEN TRANEN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
851 zeven op de hand
Iedere smoes bleek onzin
uit alles sprak weerstand
even sterk als de weerzin
Zeven tranen uit een hart
plus nog zeven uit de ziel
Is je innerlijk dan zo hard
dat je voor een ander viel
doe ‘t dan voor mijn part
Zeven tranen in het zand
en nog zeven aan de zee
Tranend zit ik op ’t strand
en ik wacht..vol heimwee
op de vloed…
ik zie de zee
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
710 ik zie het beven van de zee
in de branding van eb en vloed
krachtig afgescheiden
pijnlijk verlangen
in stilte weggevloeid
ik zie het nemen van de zee
in een onstuimige stroom
het strand is weer klem gezet
piekeren in slapeloosheid
een machteloos verzet
ik zie het geven van de zee
als zandloper langs het water
de jutter zwerft nog rond…
knarsende tanden
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
594 Het lukt me niet
Wie niet ziet
Geen mooie dood
maar een rijnvis
Observeerde m'n bron en
Meanderende lang voordat
Woorden überhaupt kropen
Meeuwen brengen eb en vloed
Zodat het ruis en licht zo niet
Prijs geeft zo zoet
En het Andreas kruisingedicht
Maakt alles zo spannend en smoel
Vergeef me dit versje zonder doel
Het ruis schuimt…
Water als taal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
589 dat water niet beheerst
grillige wanden en massieve randen
omarmen zeeën en oceanen
die meedogenloos stranden
duinen en dijken testen
elke golf opwellend uit diepe
troggen is een woord op de lippen
van de branding
daar schuimt het spuwsel
van zeegeesten tot
onleesbare ruige verhalen
vloeibare bladzijden
geschreven door de vloed…
Wilgum
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 gaan
op de dijk
tot ver in de kwelder
zie ik helder
mijn omtrek uitgerekt staan
aan de overkant
ligt Emden fel
in het avondlicht
en meer naar rechts
Borssum
daar tegenover
aan deze kant
van de Eems
niet ver van Torum
lag Wilgum
waar in 1277
de Eems door haar oever brak
het kwam niet meer goed
door het Wilgumergadt
sleten eb en vloed…
De schuiten hebben de dag volbracht.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
826 Wind is er haast niet, maar de sterke vloed
draagt ze vriendelijk, alle gelijk, naar binnen,
de wijde, veilige mond tegemoet,
waar de hoofden hun wachtende omarming beginnen.
Zo glijden zij voor de avondlucht,
de hoge, slapende zeilen geheven.
Het lijkt een betoverde vogelvlucht,
in laatste, dromende wiekslag gebleven.…
Vaarwel
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.289 Bij 't ruisen van de zilten vloed,
Breng ik aan u mijn afscheidsgroet.
Lief Vaderland, lief Vaderland, vaarwel!
Vaarwel! Vaarwel, vaarwel!
Aan u, aan u blijft steeds mijn trouw verpand;
Mijn Nederland, vaarwel!
Ik wijd aan u, aan u mijn hart en hand,
Mijn Nederland, vaarwel!…
Het geredde kind
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.179 ‘Gij kunt niet raden met wat liefde wonderbaar
De grote diepe zee ik minnen moet,
Sinds, vader, gij met eigen lijfsgevaar
Mij opbracht uit haar vloed.
En dagen lag ik, niet, zo stil alsof ik sliep
Achter gordijngedonkerd raam
En hoorde niet of moeder riep
Mij bij mijn eigen naam?…
de zon ontspande
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.086 je duim te strelen
toen er tranen kwamen
spontaan en opgaand
in de branding van de zee
je nam me mee
in golven van verdriet
zwemmen was krampachtig
de slagen net niet machtig
drijven ging nog niet met twee
de zon ontspande
in koesterende handen
de snaar die kwetsbaar
maakt wordt onbewust
nog altijd aangeraakt
dan spoelt de
vloed…
Raven op mijn schouders
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 Raven op mijn schouders
om me de weg te wijzen en mensen
te roepen om hen te ontmoeten
De jongen die op het strand tekent
met kleurige keien, tweemaal daags
en ze natelt voor hij weggaat
wetend dat
de vloed komt met golven
die langer zullen leven dan hij
De man in de kamers vol tafels
met kwartsen uit de landen waar hij zocht
naar heiligheid…
Echo van een zomerdag
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
479 zeldzame bloem
ontwaakt uit een droom
in een zinderende zomer
meeldraden trillen
stuifmeel poedert
om ons te louteren in naaktheid
is er nu vrede in het mensenhart
Getuige van een passioneel verlangen
om in de liefde van die bloem te zijn
bloembladeren verkleuren
rood wordt langzaam roze
Je probeert het in het ritme
eb en vloed…
Uittreden
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
892 ik hoorde muziek
iets in de sfeer
van vallend water
kreeg daar spirituele
gedachten bij
van hogere orde
de zon scheen
kleine dartelende
regenbogen
in de vloed van
deze muziekaal
gekleurde parels
die met hun
bedwelmend
geestveruimend
vermogen alle
emoties op een
hoger plan brachten
achteraf ben ik
meer dan een uur de
hele…
Getijde van de leegte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
171 Het water herinnert jouw eigen begin,
jij bent de bedding, de eb en de vloed.…
De eindeloze zee
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
8 Mijn oren horen slechts ’t ruisen
Van d’eeuwig komend
En weer gaande branding,
Verschuivend met eb en vloed.
Als de zeewind
Wolken meevoert in’t firmament
Verdwijnen zon, maan en sterren,
Verliest de zee
Diens golvende groene pracht.…
Als die mensen groot en klein gedenken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
527 Hier welt slechts empathie, 'n heuse vloed aan vredige zinnen
waar ik gevraagd en ongevraagd de dagen mee ga beginnen.…
Engel van de zee
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
852 ik neem jouw hand
en volg het spoor
laat golven rollen
proef het zout
van het verleden
tel de zandkorrels
van de toekomst
het kasteel gebouwd
door kleine kinderhanden
opent gedachten,
ontsluit de poort, stroomt
water naar open zee
een vloed van woorden
laat het zand wegebben
zoute tranen stromen
langs kinderwangen…
Vallen zal
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.853 Je schrijft op het gedroomde meer
waar zand je diepste waarheid leest
Verwijten spoelen monddood aan
verdronken in je
vloed van woorden
Je telt van nul tot éénmiljard
Maar welke nullen tel je dan?
Zet mij, als nul,
daar maar eens naast
Denk je dat ik voor je val?…