35704 resultaten.
Vakantie in eigen dorp
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
719 beter dan gedacht
De eerste dag, lekker fit
naar de Waterbus voor de eerste rit
eerst Dordt en ook nog Rotterdam
de fiets mee, de spieren niet stram
voldaan kom je richting huis
geniet van koffie aan ’t water
bij Paviljoen Struis
dat is dan uren later
De Poëzieroute
de rest van de week
per fiets cultuur in het groen
geen geld om ver…
Lake District
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
582 Als vroege ademtochten
komen zij
uit ochtendnevel
toegeslopen:
De schapen van hem
die iedere avond
zijn poëzie en dagboekbladen
verbrandt in het kookvuur
voor zijn koffie,
in steeds een vers te grazen dal.
Immers: alles slaapt.…
Trots ben ik op de pauw.
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
561 Men kent het beest aan zijn
mooie veren. In alle variaties
blauw heeft deze veel in huis;
naast het ook zo gevarieerde
groen met zwarte stippen,
waarin hij zo feestelijk welbewust
gaarne over de dierenweide al
zijn charme wenst te manifesteren.
Met zijn wijd uitstaande vederbos.
Iedere vederpen nog mooier dan iedere
andere.…
geluidloos
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
566 liggen
of leg ik het verleden af
tegen het grenzeloze deurgat
geluidloos de tocht in mezelf
zonder woorden geen reden
de lege flessen doen me denken
aan het gieren van de wind
ik lig stil op een kier het wieken
van de molen 't rad voor d'ogen
zal ik een beek aanleggen in de tuin
kabbelend komend van hogerop
een gestage aanvoer van vers…
ontkomen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
508 wildernis
licht en ruimte kunnen
slechts ademen
in de geplaveide
dromen van een man
die met trage tred
de schaduw zoekt
onder een eeuwenoude
mashatu boom
stampende snuivende
gnoes trekken in
stofwolken een
eindeloos lint door
het adembenemende
landschap
niets houdt de kudde
tegen op die
onontkoombare weg
naar het verse…
Nachtchat
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
585 Ik weet wel hoe de eenzaamheid jou verstikt
en hoe de vers gekochte bloemen in jouw huis
direct ineen zakken. Het is zo grof onterend
hoe je door kwaadsprekers wordt verklikt,
waardoor je slaapt in een stalen kluis.…
epos en de terugkeer
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
486 als je leest moet je beuken de puikste
gedichten zijn van gehard staal
het ultieme vers binnenbreken
als je geluk hebt val je in duigen
spijt en ongezegde dingen bars
als droge riemen op de keelkroppen
bloot en baarvoets sta je dan
daar waar de mens niet gaan kan
het snijdt er de wind als metaal
de velden van ‘t gemoed onmeetbaar
bar…
Mijn Allerliefste Allemaal
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
547 Huil niet, want ik ben niet ver.
Geloof me, ik zit hier op een ster.
Geloof me, ik bewaak jullie leven.
Zal jullie geluk ook hier beleven
Ik ga nu het onbekende betreden.
Waar lijden hoort, tot 't verleden.
Waar bloemen altijd bloeien.
En vlinders in de zon stoeien.
Ga, mijn liefsten en treur niet.…
Nevelrijk
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
681 Ik volg, intuïtief, steeds raker, juister
Mijn geest hanteert mijn handen als een kwast
't Is of een ver geruis mijn oren wast:
een kabbelende beek, een licht gefluister
bevrijdt me van een eeuwenoude last..…
Kliniek
poëzie
3.2 met 21 stemmen
2.092 Roffelt fluwelig-ver een spook-cadans?
Wat wekt opnieuw de afgestreden troep?
Verzet en aanval weten niet van wijken
Nog krampt de hoop zich aan de laatste kans:
Een ijle grens tussen twee koninkrijken.…
In de schaduw van een dag
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
559 ik zag haar in de morgenstond
neen, niet oog in oog,
slechts in de marge
de afstand was in velerlei opzichten
onoverbrugbaar of zomaar te ver
om het kompas op te richten
niet dat ik maar een letter verstond
vermoeid legde zij wat woorden
in haar mond die op slapen duidden;
het was opnieuw de nacht inluiden
de dag aansluitend heb ik maar…
Zeeroep
poëzie
3.5 met 8 stemmen
1.291 Ik woon zo ver van zee, zo dicht bij haar;
't Storten der branding kan mij hier niet treffen.
Hoe kan ik zo wanhopig klaar beseffen
Dat ik weer scheep zal gaan, voor 't eind van 't jaar.…
ieder mens een lichtend verhaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
571 ieder mens is een eigen verhaal
dat groter is dan alle woorden
die wij bedenken willen kunnen
om hem of haar te schetsen
juist als tijd hen heeft genomen
naar de eeuwig overkanten tijd
als sterren ver en toch dichtbij
zij ons tot leidend licht daar stralen
laat niet hun dood of het gemis
ons steeds de ogen tranen doen
waar juist haar bron…
De Dageraad
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
500 Water
die als een warme bruisende stroom
de wintergrond open woelt
en uit 't gekiemde zaad rijst een groene scheut
dit wordt de nieuwe aarde
waar duisternis, pijn en lijden
verdrongen worden
door het nieuwe licht
de olijfgaard baadt in een zee van bloesems
en ergens op een tak
zingt een witte merel
hij zingt en zingt
zijn lied klinkt ver…
Dooie mus
gedicht
4.0 met 9 stemmen
4.520 Een mus is niets, een bolletje van veren.
Een mussenbeetje lef, een scharrelaar.
Een fluitje aan de voorkant en een paar
futiele vlerkjes om te manoeuvreren.
Een vlegel om op kruimels te trakteren
en zeker geen recordverbeteraar
Een hagellading lood is even zwaar.
Maar wie zou ooit zo'n beestje liquideren?…
Zusters en witte jassen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
758 zusters en witte jassen
die elkaar beglimlachten
op een professionele manier
maar waarom was ik hier
later bleek alles toch
opgelost te zijn
ik was niet met de auto
of per trein maar met
de lift naar de 12e etage
natuurlijk was ik
in de war ook chaos
volgde de sporen die ik
kruiste maar verhuizen was
zelfs voor mij een brug te ver…
73 jaar Olympus
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
474 De oorlog was begonnen
door ruzie die klein begint
maar van geen ophouden weet
en eerzucht, koppigheid, wrok
de vernielzucht van mannen
Ver van het strijdgewoel
vergaderen de grote landen
op de ronde top van de Olympus
ze drinken nectar en kijken weg
in de verte hoe het verder moet
De rijke steden doen zielig…
Vroeg Amsterdam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
576 Ver gedruis van ontwakend verkeer,
een vroege tram die de remise verlaat,
donkere huizen in nog stille straten,
gevels die zich in de verte verliezen
in de ochtendnevel die daar nog hangt.…
Voor Willem
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
577 Nooit dacht ik over Enschede te schrijven
die saaie stad ver in het oosten van het land
nu mocht ik er een paar dagen blijven
en zag er ineens de kleurrijke kant.
De stad waar eens de fabrieken sloten
de plek waar het vuur uit spoot
juist in die woestijn groeiden nieuwe loten
het leven bleek er sterker dan de dood.…
Winterwarmte
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.080 na Driekoningen worden de kerstbomen opgehaald
aan huis, voor wie bereidwillig een paar euro' s betaald
daarna wordt op een verlaten terrein een vuur gemaakt
waarrond iedere bezoeker een drankje of hapje smaakt
aan de eet en drank kraampjes is veel lekkers te koop
verse oliebollen, glühwein, bier ,tot een worstenbrood
kinderen verkleed en geschminkt…
Een wereld ster
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
734 rechtstreeks
in contact
met anderen
wordt ze afgespiegeld als een feeks
Als één
de wereld vrede
in de gaten houdt
is zij dat met haar
stem
die is van goud
Zwart of wit
zij wordt geaccepteerd
en het is aan ons
of iemand van haar leert
Muziek
kan ons allen in stemming brengen
ons emotioneren
zij is niet op zoek
naar media veren…
Op gelijke rede?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
478 Dat Hooglied dient
te worden herschreven
in een nieuw refrein,
wat bindt en niet tot
afstand dwingt, waar hoofd
en hart van verschillende
ideologieën niet op het
zelfde kussen rusten, maar
ver van alles en zonder venijn.
laat het zijn, laat het zijn.…
Roze en voldaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
385 ..........motten rond de zaklamp
..........de geuren van buiten
..........met een laag geloei
...............Op vrije dagen zonder tijd
...............uren kletsen met een vriendin
...............en een feestje organiseren
...............voor onszelf en de buurt
...............Geel en groen een kleed
...............gedekt met vis en vers…
Winterstille maan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 De maan gaat ongezien
voorbij het sterrenlicht
zacht, maar zo ver weg
warmte geeft hij niet
ik voel me weer een nacht
weer een nacht
een nacht
ik voel me weer een nacht
alleen, een zwarte maan
een zwarte maan
zwarte maan
waar niemands licht op schijnt
Ik adem ja en nee
of morgenvroeg de zon
zal schijnen in mijn tuin
of er iemand…
Aquarellen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
452 Als kinderen kransen strooien in de
augustus-zon, getooid met universele
linten, geschetst in aquarellen van
lavendel, in onbelaste onschuld
zullen dragen als de kleinste
danseressen op de spitzen, stelen
dansend madelieven uit het vers
gemaaide gras, speelsheid met
libellen delen op een geaard gazon,
gedragen op kristallen vleugels…
Alternatieve dimensies
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
454 projecteren
van gedachtenplaatjes
vond ik kleine gaatjes
die focusten op
alternatieve dimensies
het schijnbaar
gedachteloos en
onverhoeds bekijken
leverden niet alleen
mutaties op in tijd
maar ook in bewegen
tekens van leven die
horen bij het beeld
dat wij negeren als het
meerdere wereldenprobleem
wij moeten daarvoor
uit de kast ver…
Zo vlak na de Eindstreep
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
667 samen
met het verleden
en als je denkt O God
het was me wat
wat een tocht en wat mooi
die prachtige bos bloemen tot slot
dan mag ik je verklappen dat
zoals gezegd het heden
weer wordt verenigd met het verleden:
we gaan allemaal naar het tuinfeest
dat na afloop wordt gegeven
van waar we zijn gekomen
waar we ooit eerder zijn geweest
ver…
de zwanen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
471 rimpelingen
van grijs water
rank en licht
buigen ze
het verdriet
de grote zijden
vleugels ruisen
als een weerslag
van wat was
voorgoed
geborgen
in het water
evenwijdig de
stille zwaarden
onbeweegbaar
zonder gewicht
toch voornaam
peilloos roerend
en wiegen op
de donkere spiegel
zo gelijkmatig leven
het verlies tussen
de veren…
Nieuwe adem?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
459 Gedachten fladderen af en
aan likken verse wonden
in het licht van een bleke maan,
verkeer jengelt in de straat,
blikken dromen verpakt in
monotone regelmaat, maant
ongewassen licht tot nog
groter spoed, ontneemt de
eerste stap de prille moed,
wordt energie vermorst,
voorbij de dagelijkse kost,
wanneer de nachtdraak zich
met irreële…
Ik steek een storm op
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
369 Het fort: ik rol mijn mat uit
in de stilte van slapende cicaden
De wind is warm, de tijd kruipt
met de zon naar Napels
Het zit allemaal in mijn hoofd
hoog boven het leven
van volle straten en winkels
waar het geld nooit ver rolt
blikken beducht, kussen vluchtig
en handen handtastelijk zijn
Dat is niet goed
Ik steek een storm op
blaas…