8894 resultaten.
Heb elkaar lief
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
479 (Uit Joh.15 vers 12)…
anomalie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
659 tot daar is het leven
twee meeuwen vinken de horizon af
het velijn van het zijn
zout' 't water tot een zilte lijn
de golven klauwen aan de dijken
het zand geeft zich over
bergen naamloos zonder getal
alles verstrijkt zover je kan kijken
de lijken reikhalzen onder 't zand
het gedruis wuift iedere inbreng weg
erosie strijkt een vers…
Zomers oogstmoment
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
569 lucht
in de oude havenstad blijven hangen
het is nog warm, de dromen zijn nat
maar droevig sluit de minnaar zijn ogen
de liefde is zoek, de aarde lijkt plat
nergens vindt hij platonische zinnen
hij moet nu in stilte het duister beminnen
geen zomerse flair, of stedelijk vermaak
mensen zien hem niet, steken liever de draak
die enkeling ver…
God zorgt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
576 (Woorden uit Petrus 5 vers 7)…
rode baret
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
576 rechte neus
mijn vingers bekeken voorzichtig
haar geschilderde lichaamsdelen
haar wangen, wenkbrauwen en hals
en dan die mond,hartstochtelijk
gevormd om grenzeloos te kussen
ellipsen en half geschreven cirkels
blijven ronddraaien in mijn hoofd
dat koele strakke omkijken verwart
het werkelijke met fraaie fantasieën
weg ben ik van haar, ver…
De oppervlakte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
684 Europa
Onze cultuur
Schept bewondering
Maar er is een muur
Naar andere culturen
Die
Verwoestingen
oorlog
En armoede hebben te verduren
Wat we niet willen weten
Is buiten onze grenzen
ver van ons af
Europa wil weer
Blinken, schitteren
Maar ten koste van hoeveel
Als medespeler
Op het wereldse toneel
Europa
Het continent
zijn burgers…
Taal de verbindende kracht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
577 Vraagt het om betere theaterteksten
vers te verspreiden onder de mensheid
voorbeelden aan ze geven waarop die
mooiere leefomgeving als circus
ontwapend in beeld wordt gebracht
met uitdagingen voor de samenleving.…
Doodstil bij jouw graf
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
758 Het was doodstil rond jouw graf
er hing een donkere schemering
In mij kwam jij die trap weer af
met in jouw ogen die glinstering
Het was doodstil op je kerkhof
geluiden klonken flauw, van ver
Samen bereisden we dit doolhof
en nu bewoon jij een verre ster
Het was doodstil op je rustplek
een enkele uil kraste in het bos
Ik leun maar even…
groter groeien - tweede jeugd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
606 de mens
immers
je ontdekte
met of zonder
groter word je
van kind groei je puber
was je tot adolescent
en heet je
op enig moment
volwassen
en dan
opeens ervaar je
groter groeien is
vooral zoeken
naar het nieuwe
verkennen en ontdekken
experimenteren ook
vallen en opstaan
grenzen verleggen
nieuwe wegen inslaan
eenmaal zo ver…
Odysseus bij Calypso
hartenkreet
2.3 met 7 stemmen
557 gonsden aldoor in mijn oor,
stromend als een warme douche
en in mijn lijf een tinteling
die daags erna nog dieper ging
mijn haar, waar zoete geur in hing
van jouw parfum, betovering
door jou bezeten, in jouw macht
ben ik bedwelmd door jouw demonen,
nevelwaas beneemt mij kracht
om overgave in te tomen
is het jouw bijzijn of je stem
van ver…
een ordinaire morgen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
461 geur van verse koffie ruiken,
twee muggen spelen op het behang.
een boterham komt uit de kast
zacht eitje met gerookt spek,
ontbijt dat telkenmale wat verrast
mijn maag grolt, ik heb zo'n trek.
nu klaar om te vertrekken,
te voet naar het station.
ik kan geen tijd meer rekken,
de trein komt aan op het perron.…
Verlangen,
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
476 Windvlagen ruisen door de bomen
Ver van je liefrijk hart,
Als tranen van verloren dromen
terug naar zorgen en smart.…
In de kantlijn?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
367 Waan ik mij in de groeve
van belegen mijmeringen,
begeef ik mij uiteindelijk
op glad ijs, labyrint van
goed ogende bedoelingen
alle moed te plaveien,
verstild het zwijgen in tumult
van middelmatigheid, ben als doel
het beloofde dichtersparadijs
alweer ver voorbijgeschoten
alles vermeden met het krijt
van schone schijn, als dicht-lakei…
Zeven vogels zwart
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 langzaam verlies ik mijn veren,
worden mijn vleugels armen en handen,
geef ik mezelf voeten om mee te lopen
in de richting
van jouw stem
Ik ben blij
dat we hier zijn, nu…
Daarvan chocola te maken?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
520 niet meer
als ik niets over beider
achtergrond heb geleerd,
maar als ik overstap
naar een alternatieve
zaligheid door een ander
alfabet van andere smaken
blijkt het dezelfde kleur
als zoetste smaak ingebed
wanneer men klopt
op de glazen deur van
een cultuur of taal,
als het kijken door de
oude kijkdoos naar
het verleden ver…
Ondeelbare tijd?
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
485 Berusting zucht
uit de geur van
vers gedolven aarde,
houdt het verstilde hart
omhoog, onophoudelijk
stroomt bloed door
de navelstreng
van onze kindertijd,
gedragen door een
fakkel van verdriet
als lopend vuur in
een kinderhand ontstak,
blijft gloeien in de as,
wind en regen, daar
zijn schuilplaats vindt,
pijnlijk lang verzwegen…
Cemetery blues
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
685 De klokken luiden, afscheid wordt genomen
Een korte plechtigheid, een vers, een lied
De gang naar ‘t kerkhof, nee, die is er niet
Ik zie de stoet vertrekken langs de bomen
De oude zerken staan hier schots en scheef
En ook de houten kruizen, half vergaan
Waarop al lang de namen niet meer staan
Daar weer en wind ze langzaamaan verdreef…
Tussentijd voorbij De Poortloze Poort
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 Voorbij de Poortloze Poort
gaf ik mijn spullen weg –
thuisloos zwierf ik onder de Vissen
aan de hemel, hun tijd is een lange
tijd op de klok van de aarde
De steden waren snel gesticht
in het korte uur van de Ram –
maar Waterman, jouw eeuwen
liggen nog ver in de toekomst
na de sterke mannen
Jij en ik wachten niet meer
we lopen voor, in…
Afscheid
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
717 Je zit in elke vezel van mijn lijf
En ik weet niet hoe ik je weg moet krijgen
Hoe laat men mooie blauwe vlinders zwijgen
Waar laat men grote tranenkralen rijgen
Tot kettingen een metertje of vijf
Mijn dromen stop ik ver onder de grond
De tijd is daar elkaar nu los te laten
Om te voorkomen dat wij ons gaan haten
Dat valt niet recht en…
Gestolen schat
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
477 De god van luxe macht en weelde
ver van het Heilig Woord de afgod die
de mensheid eigenmachtig beelden
die met de behoeftige niet deelden
De god van luxe macht en weelde
waaraan de dag van misdaad ontsteeg
het verdorven vlees dat de Waarheid haat
o, onnatuurlijke lust dat de kinderen schaadt
Met Waarheid verhullende vrome handen
en gestolen…
klein en daarom bekoorlijk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
586 Werelds
maar toch behoorlijk bepaalt de gemeenschap
zijn eigen identiteit, die zich ver verwijdert
voelt van de stedelijke realiteit.
Met een bakker, een slager, een kroeg
en een eerwaarde is het leven er compact
in zijn notendop op aarde. Een verbeelding
zoals het dorp lachend naar de wereld staart
vanaf een foto op een ansichtkaart.…
Bij het nachtelijk vuur van de volle maan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 Een man, een roofdier ver van huis.
Bij het nachtelijk uur bij een romantisch vuur
voelen wolven zich thuis.
Een man alleen, een wolvenman.
Een man die de weg van de eenzaamheid kent.
Bij het nachtelijk uur, bij streken wild en puur
wordt een hart niet voor de ochtend getemd.
Bij het nachtelijk uur
komen de wolven uit hun holen.…
dagritme
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 nagelaten brood is voelbaar
aan een blinde muur bloeden de wijzers
die klokloos het paradijs weten
vandaag is de dag met cijfers
van levensverwachting en dagwaarde
niemand doet buiten mededinging mee
voor opnieuw het duister valt
naast het slapen ligt een zee van ruimte
om in de sterren te schrijven
avonden zijn voor droomtijd te ver…
Oehoe
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
927 na heen en weer te zijn geslopen
Om er een knijpkat bij te halen
Blijft zijn tronie in de lichtbundel
Geruisloos zwenkend prijken
Met de verstarde hondenblikken
Loerend op de Oehoe gericht
Die plots een stille zweefduik neemt
Laag wiekend over het gras
In de gaten gelopen
Krijgen we de volgende dag
Bericht van het wegvallen
Van een ver…
Vriendschap sluiten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
424 ik sluit vriendschap
met mijn
veer glanzend room witte
crème met een roos als weleer op
mokka bruin papier
de periode van
het zonnige zuiden met
de pijn van de zeis
die door tarwe maait
onder de stekende zon
van het zuiden
en wat de ene mens
de ander onnodig
aan kan doen
herinner je mij ?…
verre vloedlijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 En toch ben ik gebonden aan mijn schip,
voel ik, ver achter de horizon,
jouw baken branden, roepen
en verlang ik ook naar de thuishaven,
noeste arbeid voor de volgende reis –
ik kan nergens blijven, ik
wil nergens blijven,
niet in een lichaam, niet buiten
dat lichaam...…
De natuur ontspruit
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
450 Katjes zilverglanzend in de zon tegen ’t hemelsblauw
en ook madeliefjes komen nu al ras in het verse gras
vele zeilende witte wolken volgen dan ook al gauw
al zijn ook de hyacinten en narcissen er nog maar pas.…
ZE DOEN WAT ZE DOEN
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
373 de geur van een bloem
de vlucht van een vogel
de warmte van de zon
de mens met z’n eeuwige
woordengegoochel
een spin die in een boek
zijn eigen web ontspon
ze doen wat ze doen
omdat ze het altijd zo deden
zij zijn het die het langst
zullen overleven
ver voorbij de dagen van heden
omdat ze altijd dichtbij
wat ze zijn zijn gebleven…
afstand
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
502 al belemmert ons de afstand
de ruimte die wij laten moeten
elkaar de wang of rug te strelen
ver weg houden wij elkaar dichtbij
omdat juist de afstand ons sterkt
voor de toekomst die komen gaat
nu klein voor ons de wereld wordt
bouwen wij een brug naar elkaar
met een boeket kleurrijk geurend
van samen gemaakte herinneringen
uit de tuin van…
Mijn donzen bed?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
433 Nachten lag ik stil te luisteren
hoorde mijn hart en de
klokken niet meer slaan, de
dood had mij dus uitverkoren,
ik heb mijn goed maar ook de pijn
en streken onderweg verloren
in een fluweelzwarte kamer, ik wilde
dat ik op kon staan uit een veren bed.
Maar waarom mijn vrienden storen over
risico’s waarop ik met hen had ingezet?…