909 resultaten.
Theedoek
hartenkreet
2.4 met 8 stemmen
1.349 Eindelijk had zij het canvas willen zijn
het beroemde landschap of portret
met de eerste blauwe draad
in haar linnen weefsel
zij naam afscheid van haar wensen,
de vier richtingen van deze wereld
in plaats van ogen
gaven vorm aan haar teleurstelling
en zij werd
het kompas van de keuken,
vriendinnetje van ieder,
ideale opportunist en bijdehandje…
blad en bonte spechten
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
831 ga op in groenige luierlucht
de bladerlichte gave languit te liggen
hoe het gerikketik niet
tureluurs, maar in een sappige
beukennoot je vorkjeprik de zinnen
streelt
denk aan alles of niets
tegelijk; aan een oude fiets
de bakker in de buurt...
...aan onbegrensde vensters
en vage randen - aan boterhammen met kaas
op lange tochten langs…
Het Begin.
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.040 En toen die handen elkaar hadden gevonden,
toen gaven ze emoties aan mij door,
die ik in je ogen eerder had gelezen,
maar je vond er toen de woorden nog niet voor.
Jouw handen om mijn handen, zomaar even
een wisselstroom van jou naar mij.
Je was verbaasd, dat dit zo maar gebeurde.
Nooit eerder was je tegenover mij zo vrij.…
Als, bij moe-tanend avond-lichten
poëzie
3.6 met 9 stemmen
3.043 En wij, die uwe gaven eten,
wij rusten in uw blijde haard,
en zien, ons leed bijna vergeten,
uw hand die stil de kruimels gaêrt;
en slapen in uw tere zorgen,
en raden niet hoe, troost-gewijd,
gij, voor u-zelf misschien verborgen,
van lijde' een béetre liefde zijt.…
Geen garantiebewijs
hartenkreet
4.1 met 53 stemmen
10.881 We kregen bij ons huwelijk geen gebruiksaanwijzing
en wisten eigenlijk van toeten nog blazen
de vooroordelers gaven ons op z'n hoogst een jaar
en zullen zich misschien nog steeds verbazen.…
bijzonder?
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
1.213 De rijen dik voor de deur staan
Met mensen die gaven om mij
Ik wilde dat ik kon steunen
Alle mensen waarvan ik houd
Ze kan laten lachen, kan luisteren
Iemand die je zo vertrouwt
Iemand die slimme dingen zegt
De juiste snaar kan raken
Mensen echt kan helpen
Die mensen gelukkig kan maken
Helaas ben ik niet bijzonder
Maar juist heel gewoon…
VERDWAALDE ROTSEN
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
936 Eens schoven ontheemde stenen voort
met reizend poolijs, bleven op vreemde grond,
gaven mensen tehuis, bewaarden doden,
spreken na geheimzinnig bestaan dit woord:
"Onze kalme ouderdom maakt jong leven bont,
't verblijdendste wat alle tijden boden."…
Droge tranen van de dag
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.006 masker..bekende zij kleur
Achter ‘t vrolijke masker van de lach
woonden grauwe wolken, zonder zon
Van het leven betaalde ze er het gelag
haar ingevroren vreugde, in het beton
Onder ‘t enkel lachen voor de schijn
lagen haar bergen verborgen verdriet
Na ’t huilen sloot ze daags het gordijn
tranen drogen doet men..immers niet
Droge tranen gaven…
Stadsgezicht
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.375 De scheve dake' en waggelende muren
Glibbren van gave, glanzende glazuren,
Door fijn, geduldig reegnen neergesproeid.
Dat wou 'k, als in email, dun opgeleid,
Aaneengeschoven uit geheim van kleuren,
Geschilderd zien met veel nauwlettendheid.…
Verzin een list
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
771 Ik wil niet lijden
aan dromen, die de
gaven van de geest
verwart, verbijt de
pijn, ik schenk je een
dubbelleven in een
ander hart, dat jouw
realisme tart, om een
ontrouw te vermijden.…
DE SPIN
gedicht
3.6 met 16 stemmen
11.597 Die zilveren deinende schoot,
mijn liefste, dit maagdelijk gave net,
dit gruwelijk schone huwelijksbed,
dit vangzeil van de dood -
ik heb het gesponnen tussen de bomen
en tussen de zon en de aarde
en al waar ik ontwaarde
je zoet-zoemende dolersdromen.…
Paranoia
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
807 Al mijn geliefden, zij die met
mij vol overgave de liefde bedreven,
zijn van mij weggegaan, sommigen in
tranen, anderen triomfantelijk als
berijdsters met veroveringstrots,
ik verwijt ze niets, stel je voor
zeg, want ze gaven mij hoogtepunten
in het armzalige leven, zo droef,
later doken ze allemaal onder in
de verdediging van permanente…
Publiek geheim
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
558 Toen Simon Vinkenoog Ingrid Jonker
in Amsterdam ontmoette
wist hij natuurlijk ook niet hoe
het met haar af zou lopen
hij keek diep in haar ogen
streelde de schitteringen
hij zag de glimlach op haar gave gezicht
volgde de charmante bewegingen van haar
slanke gestalte, vergat pardoes een joint
te draaien, werd high genoeg van haar
maar tijdens…
De held van Labbertong II
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
552 Je kon het lezen op full colour raambiljetten
'De thuisclub na een gouden wissel stukken beter
Ons dorpje maakt met Roozenwater korte metten
Het slangenmens bewijst zich in de zestien meter'
De hooligans van Labbertong, nou ja, de nette
Trakteerden alle kroegbezoekers op een biertje
Maar gaven aan om heel goed op te blijven letten
Want…
Oriëntatie
gedicht
3.7 met 3 stemmen
3.487 bewust ontweek ik de gebaande wegen
het spoor van hen die me zijn voorgegaan
en toen kwam ik bij deze afgrond aan
ik deinsde terug en trok verschrikt mijn degen
over het dal had eens een brug gelegen
ik wachtte tot de sterren en de maan
me richting gaven, maar ik moest voortaan
langs zelfgeknoopte touwen voortbewegen
ik hakte takken…
Rijsdam
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
460 maten - ik fiets
Achter je, kleine
Jongen die je zijn
Opa noemen mag
Pet scheef op
Het hoofd, rustige
Twinkeling in je
Ogen die mij de
Moed geven die
Ik zelf niet heb,
Samen gaan we
Naar een klus bij
Boeren aan de
Overkant van de
Dijk - na je werk,
Het afnemen van
De monsters uit
De melk die hun
Koeien vandaag gaven…
DE TOEKOMST.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.107 Mijn zoon, riep hij ontroerd en fier,
(Men hoorde in de keuken hem wenen)
Die zal in zich met twintig jaar
Al de gaven des levens verenen!
Met twintig jaar! En hij rekende 't uit,
Wat hij op die tijd kon vergaren,
En zei wat hij niet al zou doen,
Zou doen met twintig jaren.…
De stilte
poëzie
3.9 met 10 stemmen
8.183 Leer u aan de stilte laven:
Waar het leven u geleidt -
Zij is uwe veil'ge haven,
Want zij is de grote gave
Van de Eeuwigheid.
Sluit de stilte in uw gaarde,
Wees in haar gelukkig kind:
Al wie ze aan haar schoot vergaarde -
Alle zaligen op aarde
Hebben haar bemind.…
IK ZAG ZE WEER
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
582 Ze vlogen meteen op de kroppen af
die nog steeds niet in bloei staan
ondank dat ze IJsbergsla heten
de kou heeft ze nog steeds in zijn macht
ook leggen de slavinken opgerold
op hun nest
keurig naast elkaar
in de vitrine en gaven geen kick
hun broertjes noemen ze blinde vinken
die konden het niet aanzien
dat familieleden werden ingepakt…
Extra large
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
594 haven in te slaen
eer 't staetschip deerlik strandde’
drenkelingen op de vloedlijn van voorbijheid
liggen als kadavers klaar voor een feestmaal
zalig verklaard door het schaaldierengilde
met sterren beloond door de microbenbond
bezorgde gezichten (nu wel met mondkapjes bedekt)
naïef
zonder verantwoord leefperspectief op de toekomst
gaven…
Eendenkooi
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.462 De vlerken
gaven toe aan poten en een ongehoord
snel zakken van de bout, het hart bekoord
door 't zachte wiebelen van het wed -Merkte
nou niemand wat? Ja hoor, een kleine hond
kwam blij tevoorschijn hollen, behulpzaam
wees hij hen de weg.…
De stilte
poëzie
3.5 met 8 stemmen
1.151 Leer u aan de stilte laven:
Waar het leven u geleidt -
Zij is uwe veil'ge haven,
Want zij is de grote gave
Van de Eeuwigheid.
Sluit de stilte in uw gaarde,
Wees in haar gelukkig kind:
Al wie ze aan haar schoot vergaarde -
Alle zaligen op aarde
Hebben haar bemind.…
een schrale troost
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
662 weggemaaid
wij waren een beginneling
wind waait stevig
muizenissen weg
zand verstomt de zee
kleuren trekken langs
de lucht mijn vlucht
neemt de gedachten mee
gedachten over jou
niet meer mijn vrouw
maar ver afstandelijk
we praten nog wel met elkaar
herkennen elk gebaar
het onvoorwaardelijk is weg
de schatting was te hoog
niet goed we gaven…
Als, bij moe-tanend avond-lichten...
poëzie
4.0 met 2 stemmen
912 En wij, die uwe gaven eten,
wij rusten in uw blijde haard,
en zien, ons leed bijna vergeten,
uw hand die stil de kruimels gaart;
en slapen in uw tere zorgen,
en raden niet, hoe troost-gewijd,
gij, voor u zelf misschien verborgen,
van lijde' een béetre liefde zijt.…
Over-leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
733 Nu verstaan wij beter wat voor ieder
in zijn tijd, het dagelijks brood betekent
en hoewel bij wet verboden, gaven wij
voor wat zij dagelijks doen.…
Onbegrepen beertjes
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
557 Vergeet nooit wie u liefde gaven.
Bemin al uw Madonna's.
Blijf uw liefdes trouw.
In de hemel woont een wijze Vader.
Onze Vader die liefdevol wenst,
dat mannen kinderen blijven,
van wie Madonna's houden.
Nooit reist een oude dichter,
zonder beertje in zijn tas.
Beer Bommel met tegenzin.
Tom Poes is in zijn sas.…
Stukjes jij
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
354 schenen
want de stoffen
moesten in bewegen
zachtjes vallen
de dure snit
mocht niet
gesloten blijven
ondanks de
magerte binnen
vele neusjes stonden
identiek tussen
ingevallen wangen
blikken keken
ver vooruit
uit kunstig
aangezette
ogen onder
goed gelijnde
wenkbrauwbogen
hun lange vingers
speelden met de
aandacht die wij gaven…
Case b
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
540 ondergrondse hollevatenklinkers
schuilkelder indruipterrarium alom verderf panopticaal besprenkeld
skyhigh rijst in doha kalief sunra
sturm drang in sfinks en gizehpiramiden
soulmate sade staatstralend
aandewieg
vantzoetstelieve wijnentrijn taboe
zingt swingendansend dromerige blik
gitzwart geoogd in hogerstratosferen
zoetzijdezachte gave…
De ander, het ander
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
511 Gelukkig is er nog de ander
het ander,
dat, als ‘k ontevreden
over mijn spiegelbeeld,
wel mooi is, kan bewonderen
liefde op voel wellen
Een bloem haar best wil doen,
een kind, haar gave huid
en lach, zo stralend
de vogels, hun geluid
bananen smoothie die ‘k nog
in de koelkast vond
de verfkwasten die wachten
op mijn hand
en mijn ideeën…
Gesprek in het parkrestaurant
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
231 We gaven handen,
warmte, kort en echt,
een belofte voor later
die hij meenam in de wind.
Thuis lijnde ik de teckel aan,
groette de tuinman,
en droeg de stroom
van herinneringen
als water langs een eend.…