1070 resultaten.
Blijven verlangen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
202 Omvallen als ik wil
hurken bij een poes
Dan maar liggen
een warm bed voor haar
Aan alles zo'n draai geven
en maatregelen treffen
handgrepen in de badkamer
mijn wensen verkleinen
het toeval omarmen
denken: ik heb geluk gehad
met mijn lichaam, met de vrede
van vrienden, straat en school
en blijven verlangen
naar huid en zon
blijven…
diversiteit zie je niet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
748 niet in de kleur van iemands huid
niet in een naam die anders luidt
niet in de taal die iemand spreekt
niet hoe een stem door stilte breekt
diversiteit zit in de geest en ziel
in hoe je voelt, hoe jij beweegt
in dromen die je laten vliegen
in wat je liefhebt, wat je ziet
inclusie is de hand die reikt
die ieder welkom heet en wijkt
voor…
PENTHESILEIA
poëzie
4.6 met 9 stemmen
3.863 zij voeren in de boot van mijn omarmen
voorbij de dood. zij zijn bedwelmd
van zaligheid, vervoerd –
ik echter rijs, als riet
uit strelingen van wind en water, machtiger.
ik breek de dood die zij mij schenken willen,
die ik zelf verbeid, achteloos schier.…
Een Huis Een Thuis
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
621 wat stenen
een dak
een ruimte
een huis
je bewaarde mijn boeken
deelde m’n muziek
gedachten stille geheimen
je was mijn kluis
nu ik je ga verlaten
heb ik pas in de gaten
hoe belangrijk je
voor me was
hier kon ik in stilte huilen
en schaamteloos lachen
in jouw kon ik mij verschuilen
jij bood geborgenheid en warmte
jij die…
Mijn oude fauteuil
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
905 In de warmte van je schoot
omarm je mij
ontkleedt mijn verdriet
zo bloot als ik schrei.
In jou wonen echo’s
van mijn ziel
je draagt mijn kruis
in gebed als ik kniel.
Je laat me mijmeren
hunkeren en dromen
leunend op je gestel
liefde tot je komen.…
Heerlijk de lente...
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
991 De lente ontwaakt in frisse kleuren
Het prille groen laat zich omarmen
Langzaam zal de lente gaan geuren
Weldra zal de zon de aarde verwarmen
De lente ontwaakt in alle rust
Krokus en narcis laten de aarde bloeien
Langzaam is het de lente die de aarde wakker kust
De eerste voorjaarsregen laat de bloemen groeien
De lente ontwaakt in een voorjaarslied…
Te diep geraakt
hartenkreet
4.5 met 21 stemmen
2.141 verdrietig
Maar moet wel verder gaan
Verdwaalde telkens weer
Door verwachtingen misleid
Verloren in jouw liefde
Raakte mezelf volledig kwijt
Het leven lijkt soms zo oneerlijk
Vertrouwen stuk gemaakt
Geloofde zo onvoorwaardelijk in jou
Jij hebt me te diep geraakt……
Wil weer in mijzelf geloven
Sprankelen en stralen
Ware vriendschap omarmen…
Saya anak Indonesia
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.027 helder voor de geest
maar is toch voor de tijd bevreesd
waarin mijn laatste adem vloeit
och sayang, mijn wens verdwaalt
in nevelsluiers van de nacht
zoekend naar een stille kracht
die hem uit zijn begeerte haalt
ja sayang, ik droom erbarmen
van alle voorouders en goden
dat mij een rustplaats wordt geboden
waar Bali’s grond mij kan omarmen…
tot vervelens toe
hartenkreet
2.7 met 19 stemmen
1.493 ontvang ook weer vandaag mijn verzen
en laat mijn blik rusten op je billen
omarmen je taille
en me bijten in je borsten, lippen
tot vervelens toe
altijd wil ik mij jasmijn
in bloeiende hand herinneren
en aan het zachte zingen van een stem
warm klinkend in mijn oor
van liefde, lust sprekend
als voelbaar evenbeeld van mij
waar verzen…
bezinning
hartenkreet
1.5 met 4 stemmen
1.160 rust
in de hecktiek
van het bestaan
ons vaak niet
van stilte bewust
doe dan de ogen dicht
laat alles gaan
laat alles los
wat wit is en zwart
en daal eens diep in je hart
loop in gedachten
door een sprookjesachtig bos
ga met jezelf in dialoog
ontdek de kleuren van je
eigen regenboog
die een glimlach zullen
ontlokken op je gezicht
omarm…
Overvol
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.914 Ademloos luister ik
naar je lieve woordjes
Warm geluk
Je ogen
soms donkerblauw
in hartstocht
Dan weer
doorschijnend porcelein
vol tederheid
Tijd bestaat alleen
als we niet bij elkaar
kunnen zijn
en het leven
een wachten wordt
van eindeloze seconden
Tot het moment
- dat heerlijke moment -
wanneer we elkaar
weer mogen omarmen…
Vier seizoenen
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
952 in vreugdedronken van zacht fluweel
doorwoel, omarm ik de natuur
stapvoorwaarts wat mijn oog bekoort
waaien de geuren van het voorjaar
als nimfenelfen die met gesluierde tred van nevelzachtheid
in teder gedruis over het plantenleven waken
en laten het zaad ontkiemen tot volle overgave
onder invloed van kosmische krachten
schenkt het verzadiging…
Kerstmis, missen
hartenkreet
3.2 met 11 stemmen
1.834 Langzaam ziet hij haar verwelken,
haar ogen zoeken zijn liefde,
waarin ze helemaal zichzelf kan zijn,
ook de vlinder wil zich warmen,
en haar heel lieflijk en teder,
met zijn pootjes omarmen.…
Ontsomberen
netgedicht
4.9 met 8 stemmen
631 warmen
op weg naar de eindeloze zomer
Somberheid verlucht zich
en gaat ontluikend over
in jubelende versies
die haar oorsprong
zonovergoten verdund
Maar de zomer kan ook
verkillend zijn
Ontsomberen geeft
de zomer een zetje
De onthulde warmte
maakt plaats voor zachtheid
Bruine kleuren bedekken
gebronsde lichamen
in innige omarming…
De boom die tussenbeide kwam
gedicht
3.1 met 27 stemmen
18.140 Spraakzaam was de zaag niet
en ook kon de man het niet opbrengen
de zaag te omarmen.
Toch was er tussen hen
het zachte zingen van de gordijnen
een wolk die aan het raam voorbijtrekt
en een vogel op de vensterbank,
door beide waargenomen.
Onverminderd
het geringe dat van dag tot dag voldoende was.…
Groene ogen
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.317 Groene ogen vol verlangen,
De toekomst lonkt, omarm hem, krachtig,
Ogen stralen, branden!
Groene ogen sterk en machtig,
Het leven terug in eigen handen,
Sterk, bewust, háár groene ogen, prachtig!…
Diepe stilte
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
776 Hier heb jij
het roer terug in diepe stilte
draai met de wind
achter de horizon
die niet meer beweegt
rond de rimpels van jouw lach
toe omarm nu de stilte
geef mijn hart nog een kans
en gun mij de benen van een antilope
wij zullen in dit stilteland
een nieuwe zon gebaren
naar diepere wortels
rauw en ongekookt
voor diepere lagen…
Ik wou
hartenkreet
4.4 met 25 stemmen
1.294 van de stromende beek
de witte wolken drijvend in de blauwe lucht
het edelhert, met zijn trotse blik in d’ogen
het mos liggend aan de voet van de eik
muis knabbelend aan een beukenoot
wuivend riet, de wortels kletsnat
en jij met je warme ogengroen
oh… ik wou
ik wou…… dat ik kilometers lange armen had
zodat ik alles in één keer stijf omarmen…
De tijd staat open
gedicht
3.0 met 24 stemmen
12.790 De tijd staat open, het hijgt aan weerszijden
of avond en donker elkander omarmen, het slaapt
dat het kraakt in de stokoude boomgaard, zwanger
van wanvruchten galappels wormen
in het huis het gemor van adem, van data
dat de nachtschade hangt aan zijn leven
dat de zaaier ontkiemt in zijn veldbed
dat de groene woorden als kersen bederven
bij…
Zonneklaar
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
554 Ik zal mijn ogen richten
naar de binnenkomende zon
de nazomer omarmen
met de late rozen slapen
ontwaken in liefdevolheid
ziende een heldere levensbron
ik blijf riedeltjes, klanken zingen
als de leeuwerik in het roggeveld
dansen met de wilgentakken
windwuivend in het vijverpark
lezen, hoe een dichter in woorden
de schoonheid van liefde…
Dierlijk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
433 verlangens
Ongewild en afgestraft
Onnodig maar zo sterk
Het wilde water
Gaat waar het kan
Niet te temmen
Onbesuisd
Zonder ieder woord
Ingehouden woestenijen
Duistere kant
Hoe ontmoet ik jou
Mijn duistere kant
Zonder oordelen
Met open geest
Angst is groot
Leer mezelf kennen
Ieder deel
Laat mij zijn
Als mens
Met dierlijke drift
Omarm…
Liefde
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
999 Vredig licht dat opbloeit
Vergeten is de storm van haat
Opgevangen zijn de verloren zielen
Genezing die wacht, er is
De liefde warm vol mededogen
Vertrouwend op de warmte van de zon
Mijn hart opent zich vanzelf
Op het moment van liefde
Kom, vertrouw het licht van liefde
Omarm de vrede die gevonden is
Geen mens op deze wereld kan ontkennen…
mistig spinsel...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
503 kom zon
kom mij verwarmen
koester mij met jouw
stralen
en blijf mij omarmen.
om zo de rest
van deze dag
niet te laten verworden
tot een immens
groot
spinrag.…
De boom die tussenbeide kwam
gedicht
1.0 met 1 stemmen
6.821 Spraakzaam was de zaag niet
en ook kon de man het niet opbrengen
de zaag te omarmen.
Toch was er tussen hen
het zachte zingen van de gordijnen
een wolk die aan het raam voorbijtrekt
en een vogel op de vensterbank,
door beide waargenomen.
Onverminderd
het geringe dat van dag tot dag voldoende was.…
hartslag
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
644 ik kijk naar de datum van vandaag
24 september 2016
de wind laat nog geen schaduw achter
en een enkele duif verzendt de ochtend
door het raam als een mare
het dringt nog niet door
ik staar dromend naar buiten
lijkt het alleen maar zo of omarmen
de takken zich boven het vijvertje
waarin twee eenden liefdespoëzie schrijven
zal ik mijn…
ketting
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
551 verbonden door een las
onmogelijk meer los
zelfs niet in de war
met tussenschakel
oneindige reeks
ovaal rond
overal omarmend
veel vrienden
het midden
eind en begin
zandloper
D – sluiting
schroef en oog
blad en steen
gespannen kracht
sprekende letter
niet strak staand
schots en scheef
losjes liggend
stevig staal
roestig…
Verse eerste sneeuw
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
580 uit
de kou die zie je niet
als een witte angoravacht
vult ze je nog slaperige blik
en je geniet
haar pure schoonheid bedekt de
rommelige nasleep van de herfst
een nieuw begin lijkt geboren
de wereld wordt ververst
je waant je even in verre oorden
wordt het eindelijk weer
een ouderwetse witte kerst
met een laatste ochtendlijke geeuw
omarm…
Joel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
453 Doof de vuren, omarm het duister,
hoor het voorouderlijk gefluister,
luister naar hun wijze raad:
Hoe zwart ook het heden,
hef de hoorn en deel de mede,
drink, op de zon die komen gaat.
Wassail!…
Armen hoog
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
463 ik ken
koren die in
hun hartstochtelijk
vervoeren het publiek
vol verbazing de
mond lijken te snoeren
waar de dirigent
in theatrale omarming
zijn stemmen de weg
wijst in het doolhof
van de uiterst subtiele
close harmony
onderscheidend
behandelt hij sopranen
omdat hun geluid niet
verloren mag gaan door
donkerte bij de bassen die…
Osmotische oases
netgedicht
3.9 met 201 stemmen
412 ik lag
in het gras
aan de voet
van de boom
te luisteren toen
jij in tedere
omarming zacht
tegen haar fluisterde
je vingers haar
groeven in de
bast volgden
smaller naar hoog
breder naar beneden
waar zij het warm
pulseren van
leven voelden
in de cryptische
communicatie
kon ik jouw taal
nog verstaan maar
voor antwoorden
zou…