959 resultaten.
Lekker luchten
netgedicht
3.9 met 32 stemmen
2.429 speel even mee
langs snaren
van onze blauwe wind
we dansen dan
totdat jij je in het ronde
tollen bevindt en ik
touw laat vieren
of laten wij dollen in
een genoeglijk rijmende
ritmiek die jij
van nature zo bemint
draai, draai toch
terwijl je haar,
in vlechten geknoopt,
zwiert langs de duinen
van mijn verlangen
waar mijn handen…
Zomeravond
hartenkreet
3.5 met 28 stemmen
2.015 We ademde de zilte geuren,
van zeelucht, zittend tegen ‘t duin,
en keken naar het zacht verkleuren,
van ’t avondrood, een stil fortuin.
En in de zwoele avondlucht, wij beide,
kijkend naar de opkomende maan,
kwam er een wolkje voor het maanlicht glijden,
en ‘k dacht, zo is het ook in ons leven gegaan.…
O land van zee en duinen, vee en weiden
poëzie
2.9 met 10 stemmen
2.352 O land van zee en duinen, vee en weiden,
Aan u blijf ik verknocht tot aan mijn dood.
En dagelijks ga ik voort mij te verblijden,
Dat ik van geen land als van u genoot.…
Behouden
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
540 verjaart jouw naam
als ik buiten kijk en vogels beven in hun vleugels dan weet ik
dat de kou slechts winters baart, maar nu
verlang ik naar de schelpen die de zee doen ademen
en zomers
waar het licht haar achterkant laat zien
zal ik dan de zon ontmoeten, witter dan goud, roder
dan de dag waarop de lente stierf
dan klimmen duinen…
en zo wil ik zijn
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
739 Ik wil de voeten in het zand steken
het warme zoute water van de zee
in golven over me heen laten spoelen
fietsen wil ik door de duinen
met de neus in de wind
of in een bootje dobberen
en dan dronken zijn van Liefde
en alles vergeten behalve nu.…
in kalligrafie
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
936 en als de nacht sluit
onafwendbaar
ramen overbodig maakt
waarop ik duinen had getekend
een wonderlijke mooie dag
in blauw en bruin
telkens een weinig later en zacht opgewreven
om jouw droom waar te maken
slaap je dan in mij
of schrijf je met een meeuwenveer
dat het duister een wereld nalaat, verder
dan tekens van leven, verborgen…
Tentoongesteld: gigantische graseter
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
483 Zijn slurf in het gras gedrukt,
tot velden duinen werden.
Zijn poten in de diepe klei gedrukt.
Zijn tanden aan het werk gezet,
bij het bergen van een stalen huis
dat ondanks storm en ijzige koude
toch behouden bleef.
De vaart ging uit zijn gang.
Zo toont ons de geschiedenis.…
Strandfoto's, Schiermonnikoog, 1976
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
559 Vanaf de duinen zag ik
tegen terugwijkende verten
in het wit van de branding
jouw vertrouwde gestalte staan
en ik bevroor de tijd in celluloid
met een knipoog van mijn polaroid.
Nu waart de nagedachtenis rond
om oude foto's, lege spiegels,
gevangen in bundels oud, gebroken licht.…
neem me mee
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
781 stuurt me
naar de werkelijkheid
iedere werkelijkheid
stuurt me naar een droom”
neem me mee
de klok luidt nog meer dag
ik blijf achter, luister naar de herinnering
van mijn naaktheid waar echte vogels
de nacht wegvlogen, onbevreesd om uren
uit nieuw geluid te winnen
ik verwacht de zee, wil de doofheid
uit mezelf wegduwen naar de duinen…
Ik mis mezelf
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
930 Ik mis mezelf, de rust de
ruimte en zilte dromen,
in glooiende duinen, oude
bossen en prachtige bomen.
Ver non sem`per vi`ret
niet steeds is de lente groen,
langzaam werd gisteren vandaag.…
PEINZEND PAPIER
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
511 Langs kale nevelakkers
strompelt een oude man
gebogen maar opgewekt
naar de duinen vol lentegeur
de grijsaard wil
de frisse wind vergezellen
tot vrije golven en einder
blijft echter zitten
op een blij glanzende helling
jonge sterke bloei
nog half in tere sluimer
vraagt hier lang te toeven
hij ziet een nietig plekje
dat heel de wereld…
Niets dan lieve woorden (II)
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
3.016 Je hebt het over rozen, maneschijn,
de duinen, Chanel, het drinken van wijn
en dat er eeuwige liefde bestaat.
Vind het amusant: jouw verliefde brein
dat de fantasie de vrije loop laat,
zegt dat onze band nooit verloren gaat
en je zo graag "intiem" met mij wilt zijn.…
Rijwielplezier
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
531 (Versvorm: Sonnet Synoniem)
Hoe fijn is het te gaan door duin en bos
Gezeten op je stoere stalen ros
Al trappend tot je aankomt bij de zee
Wie doet je wat op de velocipee.
Het geurt in de natuur naar den en spar
En jij voelt je Wout Wagtmans op die kar
Of anders wel een beetje Pietje Pelle
Al rij je ook een Fongers, geen Gazelle.…
Over-vloed
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
525 De zee bedekte zowat het hele strand
lopen kon alleen op de mulle rand
langs het duin,
de paal van de golfbreker zichtbaar nog,
welig het sop
als een dikke laag room, ruim,
klodders en flodders die vlogen als vlinders.…
De geliefden
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
598 Jij bent de zee, sprak zij
nee, zei hij, ik ben het zoete water
dat de aarde bevrucht
de druivenranken doet groeien
zowel rozen als gardenia's doet bloeien
de mensen de drank geeft
om te leven
nee, zei ze weer, jij bent de zee
jij golft, spoelt aan
trekt je terug alsof het een spel is
kijk maar, duinen verwachten je ieder moment
zoals…
Verband
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
616 Waartoe is het al eens gebruikt
een poging tot reanimatie
of liefdeszucht, u weet wat ik bedoel
een vissersvrouw, nog wachtend bij de duinen.
Het kan ook van een werker zijn geweest
dat lichte zuur, te laat gewassen
een baby op een ochtenduur, die huilt
om moedersmelk en ook, verschoning.…
Covid 19
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
494 prevelende lippen, och hoe gênant
Eenzaam in 't heengaan geslagen
Door de Covid negentien plagen
De dode ogen 't grijze haar, onze dierbare kwetsbare
Holland in quarantaine met ontelbare vragen
Ik kijk naar de zon, en boven de afgrond de ijl
Blauwe lucht met de hoop en de bloeiende tuinen
De kracht van de golven en de Hollandse duinen…
Moed
poëzie
5.0 met 1 stemmen
8.827 O, laat mij gaan, waar gindse duinen rusten,
waar koele westenwind nauw ademhaalt
en matte herfstzon zilvertintig straalt
en vrede murmelt aan de kalme kusten!
Hoe laaft mijn lijf, o eeuwig onbewuste,
zich aan de wind, die van uw kruinen daalt,
en vallend lover lispelt en herhaalt,
dat eenmaal rusten mag, die nooit mocht rusten.…
Stille prioriteiten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
433 Vanaf het duin genietend van glinstering
over de rustige deining van de zee
wachtend, ja waarop, misschien herinnering
aan vervlogen tijden en hun wel en wee
dromerig starend naar overgang tussen lucht
en water waar mysteries zo talloos zijn
voorbij een horizon verder dan vogelvlucht
door avondrood in dalende zonneschijn
wakend dromen…
Texel
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
693 Denkend aan Texel
zie ik de vuurtoren weer
met zijn felle lichtstraal
wel duizend keer
in de heldere maneschijn
met ontelbaar veel sterren
en reuze veel gein
zonder de rust te versperren
al zittend in de duinen
met overscherende meeuwen
de zon die ons doet bruinen
maar ook laat geeuwen
komen we langzaam tot rust
op het Noord-Hollandse…
Lenteprikkels
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
591 Voorjaar drijft mij tot het schrijven ener sonnet
loflied over zonnestralen te bazuinen
over vlakke land en vanaf blanke duinen
reeds des morgens door vogelkoren in gezet
liederen beschreven in poëtische woorden
zoals het in het brein des dichters leeft
hij het met zijn ziel en hart te kennen geeft
dat hij bestaat uit enkel lofakkoorden…
Madame Cliché (II)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
649 Haar romantiek werd doorgeprikt:
het regent en hagelt in de duinen.
Wat reageren mijn fans toch warm!
Aan hun zal het nimmer nooit liggen
dat mijn regels niet genoeg knallen.
Poëtica is waanzinnig kieskeurig.
Tja, bij kiespijn heb je geen trek
in mijn gekonfijte toverballen.
Allá, ik keuvel wel verder in Parijs.…
Lenteprikkels
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
523 Voorjaar drijft mij tot het schrijven ener sonnet
loflied over zonnestralen te bazuinen
over vlakke land en vanaf blanke duinen
reeds des morgens door vogelkoren in gezet
liederen beschreven in poëtische woorden
zoals het in het brein des dichters leeft
hij het met zijn ziel en hart te kennen geeft
dat hij bestaat uit enkel lofakkoorden…
Schuilhut van de tempelzee
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
438 Kom laten we van liefde genieten
in de schuilhut van de tempelzee
waar kabouters het gereedschap dragen
de duinen gevoelig voor zoveel zand
ver weg van alle vaccinaties
enge ziekten en menselijk leed
om ons te louteren in naaktheid
wulps en welig als de liefde dat wilt
we hebben er niet voor gekozen
ons als wollige schapen te gedragen…
woelen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
471 water, wier en algen spoelen diep de duinen in.
het is goed om na het vrijen d’ ogen toe te doen:
“bedek de lijven met het wolkenstof en zwijg.
droefenis komt later, hou de leegte nu maar vast”.…
Proberen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
338 dagdroomde
op een bank in het park bij de zee
vanochtend verzon je er een donkere nacht
achter het sombere silhouet van een dode boom
je schreef gedichten over oorlogen en armoede
en ik slechts gekleed in dunne onderbroek
dronk uit de macht van mijn gewoonte
een glas koude melk bij een boterkoek
op een terras met uitzicht over de duinen…
Machteloosheid
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
209 Maar water drijft niet af
Naar de duinen.
Ouders, en generaties daarvoor.
als eb en vloed die niemand ooit besloot.
Ze zeggen niets meer,
maar bewegen alles.
Het zand onder ons
is gemaakt van wat ooit wat was
Herinneringen toen het strand nog onschuldig was.
Zand wat transformeert in glas.…
Piggelmee...
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.445 Ik was verknocht als kind
aan het boekje Piggelmee
Je kreeg het op " Van-Nelle" punten
En ging over "Het Visje In De Zee"
Langs het strand en langs de duinen
Liep het ventje Piggelmee
Om het visje weer te roepen
Het visje, visje in de zee
Klossend op zijn kleine klompjes
Door zijn vrouw weer weggejaagd
Moest het ventje méér steeds…
Een wens
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
4.290 De duinen glijden langzaam
in de vloed van onze harten.
Een branding vol verlangen,
in dagdromen gevangen.
Een veilige plek wordt geboren
in een verlaten hutje aan zee.
Hand in hand zoeken we
naar antwoorden, wij met z’n twee.
Nooit komt er een einde
aan deze stille wens.
Onze vingers glijden
over de horizon, heel intens.…
Het mannenrecht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
364 zij hebben
alles al gehad
kale rotsen
uit het rif langs
wiens uitlopers
duinen wandelen
gedragen door een
verschroeiende wind
onder een heldere
maan uit de duizend
en een nachten
in het emotie volle
verwachten van
de fata morganes
in de groene rust van
de koele binnenplaats
waar het
geroezemoes van
de bazaar niet meer
te horen…