Netgedichten

netgedicht (nr. 88.963):

Machteloosheid

We staan aan dezelfde zee,
jij iets verder het water in,
ik met zand onder mijn gedachten.
De wind draagt stemmen
die niet van ons zijn.

Terwijl jij verdwijnt in de golven.
Graaf ik geulen.
Maar water drijft niet af
Naar de duinen.

Ouders, en generaties daarvoor.
als eb en vloed die niemand ooit besloot.
Ze zeggen niets meer,
maar bewegen alles.

Het zand onder ons
is gemaakt van wat ooit wat was
Herinneringen toen het strand nog onschuldig was.
Zand wat transformeert in glas.

Pak het op, neem het tot je,
Om te zien,
Dat peureuzheid schittert in de zon
Maar breekt in je handen

Ik bouwde daar iets op,
even,
tot het weer oplost.

En de zee nam het terug