1857 resultaten.
Wanen
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
572 In de dierentuin sta ik uren
voor het mensapen-verblijf
en bestudeer de grote apen;
ik leef me in hun wereld in
die wenkt en ik zie wie ik ben
zou m’n beschaving afzakken
Iemand tikt op m’n schouder
ik ontbloot met ‘n apengrijns
m’n tanden en bijt in 'n hand
Volgens mijn vrouw ben ik
te gek om los te lopen en
niet toerekeningsvatbaar…
ceremonie
netgedicht
3.5 met 26 stemmen
687 weggeworpen
stof
alles houdt zich stil
in dit hartbrekend ogenblik
wanneer ik mijn naaktheid
in jouw zwarte handen
afleg
als een kleed van verlangen
om een rivier te worden
naar die oneindigheid
waar vlinders
de waarheid
aan geliefden hangen
leugens slechts een poëtische
haarwrong zijn, afgesneden van de avondwind
op frêle schouders…
Waarom verbergen
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.331 hij verbijt emoties als het kan
maar op een schouder schuilen
is dat verkeerd dan?
waarom een kruis blijven dragen?
geen smart te delen
tot het einde van zijn dagen
zullen nooit wonden helen
is hij te beklagen
oprechte tranen bevrijden
diep geworteld verdriet
verzachten emotioneel lijden
echte mannen huilen niet?
jawel hoor meiden!…
Een vlo
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.177 Oy wat zijn die mensen groot en vreselijk sterk
maar toch bijt en kriebel ik hen het is mijn werk
spring van hun schouder op de nek en weer terug
vervolgens speel ik glijbaan over de gehele rug
ik ben maar klein maar toch heel erg snel
willen ze mij slaan dan grijp ik hen in hun vel
en slaan ze me dood, dat lijkt mij wel heel stug
dan krijg…
Een triomf
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
489 in het duister van een
stille doorwaakte nacht
verloor de straffe winter
zijn laatste beetje kracht
een mens vocht
in een aardse zucht
triomfeert weer, bloost leven
in de morgenlucht
een sterke schouder
draagt wiekjes fijn besnaard
naar een kersenroze
bloesemrijke boomgaard
het licht tekent zijn glans
over het schaduwblad
de…
Pokkenprik
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
701 Zelfs de oude zaagmachine
hapert bij de rauwe aanblik
van jouw bleek gespleten handen
liggend in de doodscabine
met schouders zonder pokkenprik
tonen nagels rauwe randen
ik voel ineens hoe prikkeldraad
onze vlieger uit de lucht sneed
toen we onze klos verloren
je haalt me binnen en geeft raad
bij alles wat ons samen speet;
door jouw…
Schaduw van de schemer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
445 Noem het maar de schaduw van de schemer,
die valt over de schouder,
of het licht van de zon
dat in mildheid smoort.
Het is zinloos het laatste licht
te vangen.
Het wachten op de dageraad
is al begonnen.
Ofschoon de avond valt
voordat de dag zich heeft bezonnen.…
De hoogste diepte
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
615 wie wil niet
in zo iets verblijven
ook al ben ik mens genoeg
om je schouder te raken
ogen kruisen kan volstaan
om juist het echte te bewaken…
het gemarteld vlees
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
551 ontloken is mijn ziel gebroken is mijn hart
het beest getemd tot aan de schouders, door
god verketterd en gestenigd door de in dit
leven bezochte graven – er is niet meer
dan de lengte van mijn adem, het geruis
kermt en kronkelt door het rot van herfst
bruinrood is de stilte terwijl de laatste schemer
krast aan het licht
wie draagt die verzwaart…
En zie dat het goed is
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
482 moet, ben vergeten
Wat ik ook al weer moest doen -
Plannen die regelmatig
In duigen uit elkaar vallen,
Ben bij het bedenken van
De ene taak de andere al
Weer vergeten -
En opeens is daar
Het totaalbeeld, onze
Tuin gevuld met fietsen
Van vrienden en vriendinnen
Van hen die we onze
Kinderen mogen noemen
Ik kijk over mijn
Schouder…
Zacht branden
poëzie
4.3 met 3 stemmen
3.326 - En het diepst bezit
de tweelingster, haar ogen, weergevonden
in de golven en het nachtstruweel
der haren, stromende ontbonden
op deze schouder en haar prille keel.…
Nog minder
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
498 Vanmorgen zei je:
dat kan niemand je meer afnemen
ik liep langs het strand
de wind woei het niet weg
de golven spoelden het niet mee
het zand bedolf het niet
de meeuwen konden het niet overstemmen
integendeel
alles leek het te willen aanzwellen
zodat ik bleef,
bleef zwelgen in de herinnering
van mijn hoofd op je schouder,
hoe dat leek…
Uitzwaaien
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
609 Daar gaat ze dan
een rode sporttas aan haar schouder
terwijl haar rechterhand een
kleine koffer trekt
ze kijkt niet op of om
loopt vastberaden recht vooruit
met voor een lady eigenlijk
net iets te grote passen
nog geen volwassenheid bereikt
wenst ze haar eigen weg te lopen
advies is niet aan haar besteed
zij claimt de wijsheid van haar…
Open mij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
450 Ons dorp is te klein
Ik heb alleen oma
om naar toe te gaan
en mee te praten
Ik masseer haar schouders
en zij strijkt haar vingers
door mijn haar, ik krom
mijn rug voor meer, dieper
Ik span mijn lichaam
tot haar hand mij openbreekt
als vrouw, wie
breekt mij open tot vrouw?…
LAIS CCVII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
389 Het legt haar schouders bloot, haar zucht is zijn
festijn, het likt en drinkt haar lijf als wijn.
’t Moment kan dan tot niets in haar vergaan:
zij worden naakte eenheid zonder pijn,
gespannen snaar, ping, en het lied vangt aan.…
Weggevlogen
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
704 Jij mijn licht steeds in het donker,
ik mis je en jouw troostende schouder.
Waarom vliegen vlinders eigenlijk weg?,
ik heb het nooit begrepen.
Heb voor mijn verloren vlinder een roos neergelegd,
want je kunt het maar nooit zeker weten.…
Oude wijsheid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
117 Het is voorbij, vreemde belangen
herschikken het dagelijkse leven
en ruimen oude wijsheid op
De kinderen passen zich aan
Ze steken geen vinger uit
naar het stof en de lekkages
Ze halen hun schouders op
over de zoute zeewind
en zien de beestjes niet
Ze verbazen zich
wanneer de deur openstaat
en de gangpaden vol
vertrapte papieren…
Zo graag wil ik....
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
3.417 Zo graag wil ik je warmte geven,
een schouder rust, wat vrolijkheid,
maar 't blijft nog duister in je leven
en dit misschien een hele tijd...
En dit verlamt me in mijn pogen
om naast je in die kou te staan -
geen lichtend spoor meer in je ogen,
en alle vriendschap lijkt vergaan.…
Engel
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
2.397 In de duisternis
heb je mij gevonden
en je zachte hand
op mijn schouder gelegd.
Een engel heeft mijn gezicht gestreeld
en mij haar tedere glimlach geschonken.
'k Volg je zonder aarzelen.
Spreid je vleugels en
bedek mijn pijn.
Leid me nu nog maar eventjes verder,
morgen begint een nieuw refrein.…
Bedankt
hartenkreet
4.3 met 37 stemmen
13.264 Bedankt voor jouw arm steeds om mijn schouder
Bedankt voor jouw woorden ze gaven mij kracht.
Jij gaf me vertrouwen jij leerde me vechten
Door jou kreeg mijn leven weer zin.
Bedankt voor al jouw wijze lessen
Bedankt jij bent een echte hartsvriendin.…
de man in de spiegel
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.515 De gladde wangen zijn verdwenen
De lippen ooit vol, warm en vrouwelijk gestift
Zijn nu met mannelijke trekken begift
Gezichtsbeharing is verschenen
Wenkbrauwen vol, de kaaklijn strak
Waar borsten fier naar voren staken
Is nu nauwelijks iets meer om aan te raken
De rechte schouders , volmaakt in dit pak
Een droom is vervuld
Bewondering is…
Nacht
netgedicht
3.0 met 28 stemmen
5.082 De nacht
is een broeierige deken
over blote schouders
lippen verglijden
in een lispelend duister
Vingertoppenfluisterend
wind ik koele doeken
om je krommende wervels
Ik tel
De wind fluit liedjes
want vannacht
komt ze
ook bij jou langs
en dan,
in een vleug
door een kier
Achter het,
voor boze mannen gesloten, raam
zal ze…
Ze is niet bang...
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
1.647 Ze drijft haar ouders tot wanhoop
Ze gaat totaal haar eigen gang
Trekt zich niets aan van regels
En is voor niets en niemand bang
Ze wil de hele wereld kennen
Stapt overal stoer op af
Lonkt vrolijk naar alle mannen
En lacht alleen om straf
Ze wil alles diepgaand onderzoeken
Ziet echt nergens enig gevaar
De ouders halen nog hun schouders…
Afscheid
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
1.837 de getergde hand op je doorgezakte schouder
warmte voelt kouder dan ijs stromend door aderen
leegte doet woorden verstommen tot 't niets
sneller dan licht schiet 't door je gedachten
wanhoop nabij beukend tegen de ruwe kade
gevoelens trekken kolkende massa tegemoet
bergen woest verzet over het gans onmogelijke
storm je onheilspellend…
lichtvlucht
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
706 de spiegel rondom de boom
verandert maagden en minnaressen
wanneer winter geen woorden
meer kent
op schouders van de dichter
die als teken van rouw de aarde
zwart schrijft en
aan elke tak, krom gebogen,
de dag hangt met
droeve
doodgezwegen wind
vreemd en zwaar van stilte
hij kan niet anders
en buigt zich over zijn glazen droom…
Gebaar
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
747 In de wereld waarin wij leven
met vaak slechts oog
voor 't eigen streven
Dit moment van herbeleven:
Na een tijd van zwijgzaamheid
raakt in een gebaar van tederheid
jouw hand, zo zacht en stil,
plots na al die jaren
opnieuw mijn schouder aan.…
Zij branden erfzonden
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
720 engel me maar
de hele schare
duikt in wit op zwart
bewaar me
van mijn schouder
want ik ben alles zat
niets kan me
weerhouden om hel vanuit
de fout te schouwen
naast criminelen
moordenaars en dieven zie
ik anderen die mensen grieven
zij branden erfzonden
zijn abel en de kaïn weer
in alles wat god heeft gezonden
jij hebt…
dodenwake
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
1.435 verrijzen
heb ik me neergezet op de rand
van je bebloemde zerk
de kilte snijdt vooral van binnen
terwijl ik lijdzaam wacht
op het wonder van de dodennacht
en in het spokenuur de witte schimmen
de kreten van een late uil
een droeve dodendans van verlaten zielen
ik wist het wel, hier zal ik je niet vinden
ik schud de huiver van mijn schouders…
Oudejaarsavond
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
745 Oudejaarsavond
kijk ik even nog over mijn schouder,
naar wat er al dan niet vrijwillig achterbleef
soms zie ik vanuit de schaduw handen reiken
maar laat ze
daar bestaan niet wast in kille greep
slecht bij de rozen blijf ik staan
verwonderd dat ze zelfs vergaan
het leven kleuren
en als
na twaalf plechtige slagen
het nieuwe jaar begint…
Hartstocht
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.498 Dit moment van hartstocht
doorklieft mijn hoofd,
rilt langs mijn schouders,
brult in mijn buik,
ontspoort mijn lendenen,
hervormt mijn lichaam,
laat mijn huid branden,
en ik laat je toe...
onstuimig en teder,
puur en hard,
in mijn wereld,
de hemel voorbij.…