2104 resultaten.
Voor de opperzangmeester
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
512 Wie kent het grote reislied dat niet
Als de ijdele hymnes van de malaroneslikkers
Onledig de wankele verte bezingt maar het zelf
Dat altijd doorwandeld, omlopen, betreden
Moet worden om - toch vaak vermeden
weer vast te stellen wat er zelf aan is
Het zelf is eindelozer dan de sterrenwinden
Het vat zich samen op het puntje van de tong…
tussenstand
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
550 uitgestippeld met tijdelijk geluid
loopt iemand langs zijn evenbeeld
door voorlopige straten
beschreven van plaatselijke aard
het regent lengte en breedte
zonder de blik omhoog te werpen
beweging ligt niet vast
zelfs de verte is onaanvaardbaar
althans, als absoluut begrip
-deze toestand is overkomelijk
mits er ruimte is
tussen…
Vertrouwd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
152 Zij was mij glad vergeten,
Ik haar trouwens ook,
Leken wel twee vreemden,
Die elkaar vertelden
Over reizen naar vreemde verten,
En ook om de hoek,
Het was verrassend en vertrouwd,
Morgen zien we weer.…
Reis naar binnen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.164 Ik blaas mezelf dit gedicht in
de wereld uit, zeepbellend
in een spectrum buiten grenzen
reikend naar verten die alleen
in gedachten bestaan.
Daar weet ik mijn vrijheid geborgen,
in de kelk van dit leven
wil ik opgenomen dromen:
als een druppel
in mijn eigen oceaan
zwevend in het licht
kom ik altijd ergens aan.…
De zee kust mijn voeten
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.448 Ik loop voetstappen
in het natte zand
de ruisende zee
raakt mijn oren,
ziende blind
wolken mijn gedachten
de lucht in
grillige grijze vormen
zwerven naar de verte
flarden mijmeringen
maken van de kim
’n gerafeld koord,
ik voel de wind
mijn spinsels verjagen
ik kijk omlaag en zie
de zee mijn voeten kussen…
Nachtspoor
netgedicht
4.8 met 9 stemmen
1.008 Nu spoor ik tussen grind en grond
waar weg de nacht inboort
en luister langs het talud
de glooiing van de einderstond, zo
verkennen we het verstomde leven
als een lange reis richting horizon
verdwijn in het gras, klaprozen
verstilde klokjes in de verte
en soms een veertje
eenzaam dwalend langs
het silhouet van de statige wachters.…
nooit blauwer
netgedicht
3.9 met 26 stemmen
724 gemis, breed uit ogen,
glijdt traag rond de rand
van de dag
ik dwaal in het voetspoor
van de dampende morgen,
het bruidskleed in najaarsblauw
de vogels in mijn hoofd
dalen week en schuw
en de lucht kent niet eens
het huiswaarts keren
de wind voelt het huilen niet
of de verte in jouw hand
wanneer ik nergens adem en
ongeschonden…
Dagdroom
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
743 terwijl ik in de verte staar
naar niemandsland
sluip jij nogmaals
mijn dromen binnen
ik kan je beeltenis niet raken
er blijft teveel verborgen
omdat de zon zich achter
slierten nevelen verschuilt
wel hoor ik in zachte bries
de klankkleur van je stem
met het bekende
geruststellende effect
waarop mijn gevoel zich
met een zucht vertaald…
stil om jou
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
2.159 kan schoonheid ooit mooier zijn
dan toen die dag was in alles
ingehouden adem benemend
om te zien, stil verlangend ja
herinnering tastbaar als huid
teder stilte strelend voel ik haar
warmte onderstroom van levend
besef, ik: uitverkoren was ik, ja
verte, zacht zeurende pijn om wij;
kan ooit de diepte vervagen?…
heimwee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
550 tot einder een
trage zilveren stroom
langs verdronken bomen
op hun gerimpeld spiegelbeeld
langs rijke ijsselhoeven
en werkloze graanmolens
onder een gesmoorde zon
in witte flarden op grijs
gakkende ganzenformaties
luidruchtig op reis gaand
*****
de ooievaar is terug
in dit drasse land
dat zo eindeloos is
met dorpjes in verten…
loomheid laat de klokken slaan
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
537 vliegen spelen ongestoord
landen en bewegen
warmte is ongehoord
geel vraagt snel om regen
het rechtgekante polderland
de zomer trillend in de verte
loomheid laat de klokken slaan
het zware werken is gedaan
ik koester zachte schemer
als stilte in mijn hand
een vogel kaatst een zonnestraal
terwijl het donker langzaam valt…
Besta ik
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.048 in de verte lijkt het op een vlucht
kan ik er komen
de ruimte schijnt er
onlosmakelijk
verbonden
met waarnaar ik op zoek ben
het is er licht en onverwacht is het bereik
een leegte, door mij opgevuld nu
hoort het zo te zijn, wezenloos staar ik in het rond
tuimel en verlicht
iets welt in mij op en
tilt mij over dat éne moment heen…
Verloren in mijn hart
hartenkreet
3.5 met 13 stemmen
2.759 In de verte hoor ik je weer lachen,
Droom ik van een dag dat ik je weer eens zie,
Want ik heb mijn liefde gevonden.
Want ik heb je gevonden in mijn hart.
Ik voel jouw liefde om me heen.
En dat blijft voor altijd en eeuwig.…
het oog van de storm
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
500 loodzwaar de stilte rondom
ergens zweeft de weergalm
van een dichtgeslagen deur
de storm lijkt voorbij
maar dreigend de lucht
in haar roerloosheid
gevangen in het vacuüm
van verwachting
gerommel in de verte
als snelle stappen op de trap
nadert de ontknoping
in natuurgeweld
met bonkend hart
gewapend voor de confrontatie
wars…
In perspectief
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
812 ruikt
dan ben ik dat
maar meestendeels niet
het is een verblindend beeld
dat opduikt in het verschiet
al strijken mijn ogen
de glans van een traan
en voedt mijn glimlach,
nu en dan,
jouw zieltogend bestaan
ik ren soms zomaar weg
om het eigen hart te ervaren
en vraag mezelf dan af
waar voel ik het nu kloppen
valt er in de verte…
Een punt er achter
netgedicht
4.0 met 20 stemmen
957 ik zet een punt
zomaar
zwart van tint
het blijkt meer dan een stip
die is minder ruimte gegund
doch wordt vaker
in de verste verte bemind
zo toon ik enkel
soberheid
met een pen
en wordt dit teken
vaak als onbeduidend
beschouwd
maar ook getuigt
het van een einde
soms onverwacht
men had dan liever aan
een verwachtingsvolle…
de dag gedoogd
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
601 de dag verglijdt mij niet
voelt als een schilderij
dat ik niet vatten kan
het zoekend licht niet speuren
van kille ochtend zonder zon
tot koesterende zomeravond
geen vroege vogels horen kan
't laat verkeer nog in de verte
sensatie van de wind
die opsteekt bij het krieken
en zich na het schemeren
tenslotte neerlegt bij de feiten…
Ik waag het weer
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
624 ik zie hoe de winter
haar rust als in een prent
aan de aarde wil opdragen
hoe elk sprankje licht
fonkelend uit de verte
de mens kan behagen
bevroren bladeren
ritselen in kwetsbaarheid
een verfijnde wijs
ijsbloemen tekenen
zich als een glasschilderijtje
flatteren het stemmige grijs
de merel trippelt
tal van sporenpootjes
op…
Druk gebarend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
501 als ik in de spiegel kijk
dan zie ik jou
jij laat mijn ogen stralen
luistert naar verhalen
die voor mij
belangrijk zijn
neemt mijn hand
die naar de verte wijst
de toekomst druk gebarend prijst
geeft mijn lach
de geur van lente mee
kleurt zomerblosjes op mijn huid
ja zo zie ik eruit
een vrolijk spiegelbeeld
waarin jij de hoofdrol…
Van uitstel komt
gedicht
4.4 met 14 stemmen
12.964 Er schuift een wolk voor de zon
en in de verte slaat een klok -
ik stel mijn vraag,
zoals altijd voor het laatst.
---------------------------
uit: 'Wie A zegt', 2003.…
- staal -
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.160 eens zal ik mijn oor te luister leggen
op het harde staal me rusten
de vogels zullen roepen
de takken buigen, wuiven
ik luister naar de verte
het zingen dichterbij
het landschap traag in stilstand
zwijgt grijs in matte nevel
het zingen zingt van warmte
vol van rust en kalmte
ik klink mijn angst aan bielzen
en hou me verder stil.…
Brug te Arles
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
525 Hortend
gaan paard en wagen
over de ophaalbrug
onder een blauw geverfde hemel
Op de oever
zingen de wasvrouwen een lied -
van zon en geluk
van het hart dat bevrijd is van smart
Kringen
verschijnen in het water
en verdwijnen
De man op de bok
schouwt
in de werveldans der kleuren
droomloos in de verte
als een wijze
die de Diepte…
Het hart ( A. )
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
493 In die verte
in de vaart
der stromen der tijden
bleef ik vechten
nooit was nooit
altijd één.…
Gas
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
489 De grond onder het Gronings landschap beeft
'Haar verten wijds en stil', zo spreekt de dichter
Toch zegt de meter op de schaal van Richter
Dat elk gebouw het binnenkort begeeft
Dan zit men in het noorden met de brokken
Dus hoogste tijd dat Kamp eens flink gaat schokken.…
Zorg dragen
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
910 hoe zou je
rustig kunnen slapen
waar je moet waken
over tere kindervoetjes
die nog willen dansen
tussen dauwglansen
in een rougemorgen
zonder twist
zonder zorgen
- niets lijkt hetzelfde
toch keert alles terug
zoals in vervlogen jaren -
er blijft het verte staren
de zoektocht
in een onrustige nacht
waarin je aan
het kindje…
Het leven een mysterie.
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
593 In de verte een wit gewaad,
blote voeten op het strand.
Vertederend en kwetsbaar zoals
zij daar staat en kijkt naar de
horizon.
Haar blik onverdroten gericht
op die einder.
Haar ogen dwalen af over de
woeste golven.
Zij raakt gebiologeerd door het water
en ziet al het leven daarin...
Voor haar misschien een nieuw begin.…
Zo voor het rapen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
534 jij had de rust
zo voor het rapen
maar je sporen
in het zand
lijnden vaste koers
geen twijfel
of moment van
overweging tekenden
hun speelsheid
op het strand
in het spel van
wind en wolken
ging je volledig mee
toch bleef je tred
steeds parallel aan zee
de verte focuste
in eindeloos herhalen
maar op een eiland
vertellen einde…
We leven nog...
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.058 Problemen zie ik in de verte verdwijnen.
Ik hoor het zachte suizen van de wind.
Wind, op weg van hier naar nergens.
De zon breekt af en toe door.
De eerste bladeren vallen.
Het gaat zo regenen.
Ik ruik de herfst al.
De winter komt.
Zo ging het en zo gaat het.
Zo zal het altijd gaan.
We leven nog, en niet zeuren.
Leven!…
Hemelruim
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
561 In de verte gloort
de horizon als
trillende schuim.
Getuigenis van zinkende
getijden.
Individuen opeengepakt
staren naar de
verzonken planeet,
wachtend op een
veilige haven.…
Amsterdam
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
930 een plaatje zoals Jacques Brel
het destijds wellicht heeft
bedoeld in zijn chanson
'Dans le port d'Amsterdam'
(Y a des marins qui chantent)
drie matrozen op zoek naar
iets dat mogelijk in de
verte op geluk lijkt...
drie paar ogen immer alert
op wat het dagje stappen
hen zoal zal brengen…