1000 resultaten.
Hoogtij
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
2.011 Haar sifon zoekt de horizon
waar zijn vloed ontbranden moet.
Tot zijn hoogte trachtend,
zich vergewissend van zijn kracht,
haar geulen klaar voor dieper water
toont ze hem haar strand dat wacht.
Een nonnengift, roze gekapt
ligt teer neer in 't zand.
Onder de branding brekende kruikjes
wenden zeeziek de steven.…
Zelfbevrediging
netgedicht
2.4 met 23 stemmen
3.369 Ik span een spier van vlijt
en schil mijn huid in vellen,
golven van eb en vloed.
Stulpend breken mijn vingers
brutaal de wereld in
en wijs ik lust en zin
de weg van sterk verlangen.
Het verborgene leeft op
en ademt aarde uit in lucht.
Knisperknoppen botten
roodjeukend broedsel
dat bloedblaren baart.…
kust
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.448 nooit vergeet ik meer die avond
vier voeten in het zand
we telden duizend sterren
billen op een krant
het strand dat was nog vochtig
van het spel van eb en vloed
ons gesprek verliep wat “bochtig”
ik wist nog niet zo goed
hoe mij te gedragen
ervaring was nog nul
ik durfde niets te wagen
voelde me een sul
en jij leek zoveel ouder
terwijl…
Een droom; de eerste klok
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
908 De eerste klok geurde naar de zilte zee
en toonde mij het strand
bij eb; ik hoorde het water naderen,
de vloed kwam opzetten.
Op het natte zand lagen
verspreid de vruchten;
sterren,krabben en schelpdieren
voor het oprapen.
Deze getijdenklok,
wat wilde het mij zeggen?
Schatten zijn er te rapen,
nu,....... straks is te laat?…
Modderregen
netgedicht
3.9 met 104 stemmen
37.724 Een oude vrouw zat voor een berg
Zij weende om het verlies
Een reus samengeperst tot dwerg
Het schoonste laken leek nog vies
Tranen van as vermengd met bloed
In banen van was gedrenkt in een grijze vloed
Langs haar papieren gezicht
In trage stromen een weg zoekend
Gaven blijk van haar leed, het doofde in haar ogen het licht
De dag van vaarwel…
Gestriemd
hartenkreet
3.0 met 17 stemmen
3.936 Haar roomblanke, gave vel bevalt me
Het dons op de bovenlip vertedert
Alhoewel ik al te jongensachtig
Weiger te verweken
Ze veegt een ontsnapte traan van mijn mondhoek
Als een klopgeest jaagt ze door het bloed
In schijngestalten opgesplitst
Haar tomeloze vloed verandert
Tekent nieuwe lijnen
En haar gelaat glundert weer
De hand vat moed…
Behouden vaart
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.672 Vraag me niets
als je me naar de nacht ziet staren
mijn armen om mezelf geslagen
wiegend in een zee van pijn
wiens golven niet te breken zijn
maar telkens nieuwe vloed aandragen
Vraag me niets
als ik worstel met woeste baren
stuurloos zoek naar kalme stromen
blind navigerend op het vertrouwen
dat ik de haven zal aanschouwen
wanneer de zon…
Het Groninger Hogeland
poëzie
3.4 met 7 stemmen
2.496 Maar wie hun hart wint, ziet wat zij nooit noemen,
De gouden vloed van liefdes honing aan.…
Hoeveel is niet meer te keren
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
700 zoveel onheil hangt er in de lucht
en hoeveel is niet meer te keren
dat is waarom meeuwen cirkelen rond en rond
vergeefs op zoek naar veilige landingsplaats
maar het komt van overal
zand aan het strand werpt barricades op
en dan de raven... al die raven
een wig is snel geslagen
open handen kunnen vloed niet tegenhouden
die verzwelgt wat…
In Gedachten.
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
891 Vraag me niets,
Als je me naar de nacht ziet staren
Mijn armen om mezelf geslagen
Wiegend in een zee van pijn
Wiens golven niet te breken zijn
Maar telkens nieuwe vloed aandragen.…
In wit protesteren
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
572 we spraken golven
over weer en wind
murmelden zee
koesterden oude botten
in geschreeuw van de meeuw
zon lichtte op
in wit protesteren
van opkomende vloed
water versmolt met nevel
in de ondergaande gloed
wij kenden het eind
door het ronden van de pier
proefden zilte in de
eeuwigheid van tijd
en oneindige ruimte hier
terug naar de…
Haarlem VI
poëzie
2.9 met 8 stemmen
3.147 Gij lacht naar mij, zo triest en stil,
Een goudenregen in April,
Een vloed van vlam in koude dagen.
Ik strek mijn armen naar u uit,
Ellendig, want ik kan ’t geluid
Van uw droef snikken niet verdragen.…
onderstroom
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.078 ooit overspoelden golven mij
namen me mee, nu leef ik
op de bodem van de zee
wring zuurstof uit het water
licht uit duisternis
soms voel ik een trilling boven mij
druppels keren terug naar huis
volmaakte cirkels trekkend
lossen ze op en worden één
dan ga ik naar boven
schep zilver van het water
plak het op mijn huid
met vloed spoel…
Bitterkoekjes
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.698 Bitterkoekjes zijn niet bitter
zoetstof is niet eerlijk zoet
beroemdheid is slechts glans en glitter
eb verandert vaak in vloed.
Onweer is een Duits Gewitter
soleil een Franse gouden gloed
zwerfvuil wordt tot Engels litter
Vaya con Dios; een Spaanse groet.…
hemelse liefde
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
1.929 het midden van jouw lust
tongde ik onder het beddek
tot zacht de morgen lichtte
stil als het rijzen van de maan
als ’t wassen van de vloed
besloop ik jouw ja
en ‘k hief met elke ademtocht
jouw nachthemd - ‘t tere blauwe
een stukje verder op
het midden van jouw lust voor ogen
trok ‘k elke kleding weg
en schouwde ’t warme roze paradijs…
Aan de Hollandse wal
poëzie
4.0 met 19 stemmen
5.676 'k Heb dan met mijn stramme voet,
Eindlijk uit d’onstuime vloed,
Hollands vaste wal betreden!…
herfstelijke Noordzee
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
2.128 vermoeden van een herfst
wanneer de wind verloren waait in wolken
papieren vliegers rusten in het zand
waar pas nog kindervoeten dansten
bonte fladderfiguren in een wind
de hemel tegemoet die ‘t wanen liet
wat meeuwen in hun vlucht verkondigden
het fluiten horen over duinenruggen
zeezout inademen en verte zien
op schemering wachten en op vloed…
Stemmig Landschap
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
587 Alsof een vloed
het land heeft opgestuwd waar koren
en ieder zo vertrouwd gewas,
speels wuivend naar wie rust komt halen,
genoeglijk op de golven deinen.
Ik wil de grond niet waterpas
maar wel met hellingen en dalen
waarin mijn stemmingen weerschijnen.…
Waterland
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
667 ach en wee, bejaarden over 'de vloed',
en de jonge garde die hooghartig doet,
alsof ze over het water heerst...
Maar,
zij die het meemaakten weten beter,
niet de mens, maar
waterland was hier
het eerst...
Auteur: Wijnand Keesmaat, Dordrecht…
"Zand erover"
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
599 ontbreekt geluid
hoor ik het muiten van de golven
tussen morgenstond en avondval
ver voorbij mijn taal die een andere toonsoort fluit
onderwerpt zich aan een tijdloos verval
lijken woorden anders, in een vals licht
bestoven, waarin ik niet wil geloven
stuiven mij de oren dicht,graaf een
diepe kuil, door het zand en tij bedolven
is de ontembare vloed…
Heimwee naar de dag voordat jij kwam
gedicht
3.4 met 14 stemmen
10.623 Ik was Abba al voorbij maar Abba haalde mij
in het was een jonge dag de dag voordat jij kwam
het was zo'n dag dat iedereen je aankijkt en gestalte neemt
en: bewogen de gordijnen in de deur er was geen wind
knikkend zakte iets opzij een vloed een flakkering van licht
in het licht een zingend kleuren van de kleuren naar zichzelf
het was de dag…
Moeder
gedicht
2.7 met 132 stemmen
49.254 Rijzend en dalend op haar vloed,
als kleine vogels op haar schoot gezeten,
konden wij lange tijd haarzelf vergeten,
rustend en rondziend en behoed.
Haar stem was donker en wat hees
als schoven schelpjes langs elkander,
haar hand was warm en stroef als zand.…
Kijk in mijn ogen
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.705 wat gaat er fout als ik in de spiegel kijk,
wat is er toch zo mis met mij,
waarom gaat mijn schaduw lopen,
en steekt die op de fiets me voorbij;
schijnt het licht ook op de maan,
en weet de zon wel van zijn bestaan,
heeft de eb wel iets aan de vloed,
en is godverdomme wel echt een vloek;
moet ik mij schamen voor mezelf,
is het gewoon niet…
Versteende golven
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
569 Wereld van zand en wieren,
ontbloot in eb, verpakt in vloed
schoot van gewervelde dieren,
bron die kroost behoedt,mild
ingelegd, gekaakt en machtig
gesteven door natuurlijk vuur
afwachtend, altijd krachtig
z'n stand tot de meanderende
maan in elk veranderend uur.…
Tezamen
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
1.428 duw, wat op het pad versperd ligt:
duw weg die grote, zware steen
strooi rozen - waar de groef mee dicht
kom mensen doe de hand omhoog
en vang de wolk die in de lucht hangt
verdamp de bui dan blijft het droog
strooi zaden waar je zon mee vangt
kom mensen sla de hand te saam
en demp het meer dat in de zee ebt
bedwing de vloed…
Zwaai ze uit
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
511 jaagt in vlagen
een dorst die door alles heen draagt
op jouw adem, die het leven kust
stil van binnen
het zilte zout maakt geen lawaai
waar het leven drijft
in een zee van tijdstromen
van eb en vloed
ik hou me vast langs jouw oever
met vaste tred
ligt het ietwat ziltig op mijn tong
ter ontspanning
neem de lucht in me op
zweeft het…
en zo wil ik zijn
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
739 vliegen hoog boven alle dingen
die groot van moeten branden
zo hoog tot ze klein worden
als zeepbelletjes
die ik weg kan blazen
ver weg naar verdwijnen
en zo wil ik zijn
oplossen in zand en in zee
tot pure kolkende extase
voelbaar en raakbaar
mij wentelen en draaien
me over geven aan zon en maan
en de grillen
van eb en van vloed…
Als wortels kromtrekken
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
507 zachte gezichten
zonder des maskers treurnis
Het is geen heilig moeten
om de wilg te verplanten
als wortels krom trekken
Het is het verwaaien van het zaad
tussen onkruid
wat nieuwe loten stekt
Het is de moed der wanhoop
die een Titanenstrijd doet verbleken
in het onpeilbaar oog
van de inwendige orkaan gemeten
sterker dan menselijk vloed…
Valse lente
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
743 Op zondag ja en amen
de zonden om haar lijf
Het wad ligt nu verlaten
De zee is uitgewoed
Op het zand liggen vele gaten
reeds omspoeld door vloed…
PALMTAKKEN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
629 Dankzij ingetogen, verspreide broed,
zonder opzien, leeft de werkende Geest:
een steeds wellende, zegenrijke vloed.…