Alle inzendingen

Zij die voor mij de top bereikt had keek kalm achterom naar de mens die uit zichzelf getreden was en in beweging kwam en nog altijd verzette haar stap geen woord. Uit haar ging iets vandaan een geluidloos dwarrelende wind, vacuüm van een berustend verleden in het licht dat kort de werk...

Voor de stilte uit dirigeer jij voorop. Je bent het plaatje in het kunstwerk. De compact disc die goud is omlijst. Jouw fundament stond altijd sterk. Zonder sporen gaan dagen voorbij. Een onbewerkte geluidsinstallatie toont voor mij die kleine details wat bij jou kon leven tot frustratie...

Vandaag stond bij mijn schuur een duif, zo stil. En ik die er naar tuurde, de bolle regendruppels op zijn veren. Vaag voorgevoel bekroop me om te keren. Maar, 'k moest mijn fiets vlug pakken, en door mijn knieën zakken en voelen aan dat mooie torteldier, hoe het daar koud en dood, rec...

Wat een klets, Het is ouderwets. Als een feit Van verleden tijd, Gewoon gezwets. Het is niet achterhaald Omdat je het van achter haalt.

Ik schrijf je. Torenhoog buitelen mijn woorden sprankelend in zonnelicht en speelse tederheid. Tot ze te pletter zweven ongelezen gedeleted in de prullenbak van je mailprogramma

Sneeuwklokjes dit jaar, terwijl geen sneeuw gevallen is. Ze maken blij en zeggen ons dat heel veel dingen eigen wegen gaan, al zijn die niet door ons gepland, berekend of betaald. Gelukkig maar. Toch is er nog veel onrust in mijn hart en durf ik het leven niet vertrouwen, bang dat alles toch ...

zonder te kloppen loop ik ongestoord al jouw gedichten binnen letters omhelzen wentelen me in warmte ik voel me welkom

Satijnen beddengoed als zijde op gloeiende huid. In extase, god dankend voor nieuw verworven buit. kledingstukken afgeworpen en onachtzaam door kamer verspreid. Van snelle gang naar plaats van daad geen milliseconde spijt, Hartstocht, begeerte, lust vervangen razendsnel gezond verstand. Eindeli...

Hoe relatief zijn huwelijkse jaren, want nog zie ik mij in tweeduizendeen met een ongepolijste edelsteen zorgeloos over de Kaagplas heen varen. Het zonlicht dat ons toen magisch toe scheen, maakte al snel plaats voor woelige baren, waar wij bang en bevreesd naar konden staren, kaarsjes bran...

Neem nou bijvoorbeeld die tienduizend meter Met gaapverwekkend monotoon gezwoeg. Wat mij betreft gaat het nooit hard genoeg, Maar door de klapschaats gaat het nu wel beter. Het laatste evenwel laat onverlet Dat ik bij elke rit de wekker zet.

Met vlijmscherpe blik Fileer je mijn Aanwezigheid in die Uiterst steriele Apotheek van jou - Wegkijken lukt nog Net niet, maar wat Had je het graag Gewild - Mijn smoezelige jas, Ongeschoren kop, Mijn tandenloze mond - Je walgt en kijkt Uit verlegenheid naar De grond, je...

Bevind ik mij in een déjà vu? Of een illusie die jou schetst? Jouw inzicht die blijft spreken. Een iris die eeuwig door kletst. Een geïllustreerd handgebaar. Geen waan waar ik in bevind. Maar het is een wonderwereld Die mijn leven optimaal bezint.

Mijn vader schreit. Tachtig jaar na het ontbranden van de Grote Oorlog ziet hij twee broers de ransels op de rug de uniformknopen blinkend in de augustuszon de straat van het gehucht uitgaan. Kussen wordt hier niet gedaan een handdruk is een vreemd gebaar. Hij staat, een kind van ...

Mijn Lieve Schat, ik heb het wel bekeken, want ik zit nu al vijftien jaren thuis te horen naar jouw dagelijkse preken, verdroogd, er is geen druppel drank in huis. Met mijn bestaan op zee is ’t vergeleken hier als vergaan, welhaast met man en muis. Mijn Lieve Schat, ik heb het wel bekek...

zij had alleen haar stem te bitsig aangetrokken Coba Naaktgeboren is zeer volbuikig overtrokken publiek is zich ter plekke wezenloos geschrokken na de eerste uit de hand gelopen strofe weggetrokken

Wij zwieren in de winter langs de grachten Met op ons hoofd een hele Goudse kaas En bossen tulpen in een Delftse vaas Voor melkmeisjes die op ons staan te wachten En als het stormt dan steken we gelijk Uit alle macht tien vingers in een dijk.

Woorden die als Losse flodders De ruimte in Worden geschoten - Niet geschoten Is altijd mis, Is het devies - Overdaad aan woorden Die niet beklijven In de lucht waarin Ze worden uitgesproken - En dan die paar Die overblijven Als de rest Naamloos is verdampt: Ik hou van...

Betoverd ben ik, mijn hart nog in de boeien, maar wil weer vrij zijn.

In 't gloeiend zand Der hoge duinen Geplant, Kwijnt ge... verdorrend op haar kruinen, Aan 't eenzaam strand. Schoon 't koele nat Uw dorre sprieten Omspat; Moogt gij geen laafnis toch genieten, Verschrompeld blad! Vaak sterven wij In hooploos smachten, Als Gij: - En 't...

Daar lopen we. Waarheen? Een tweesprong laat zijn vork zien. We kijken achterom. Er is berusting die wil doden, nadat ze mijn gezicht heeft weggenomen. Alles verdwijnt. Zelfs de duisternis trekt op. ------------------------ uit: 'De gang', 1979.

ik raapte het applaus dat nog opklonk tegen de sluitende gordijnen zag de glinsterende ogen warme lach en bloemen langzaam uit beeld verdwijnen voelde het succes maar kon er niets van vinden in mijn chaotisch diep van binnen wilde terug naar de zaal om weer de flow te proeven van mi...

Op Ragnarok ontwortelen de bomen Er zal geen ster meer aan de hemel staan Sköll vreet de zon op, Hati neemt de maan Ja, zaterdag, dàn gaat 't er van komen! En wij vergaan met heel de kosmos mee Maar ach, misschien heeft Wickie 'n idee

“Wees niet bang, want ik ben met u Kijk maar niet angstig om u heen Want ik ben Uw God, altijd, ook nu Ik wil u zeggen, ik laat u nooit alleen”. Wees niet bang, God houdt u bij de hand Hij zal u nooit en nimmer in de steek laten God houdt steeds Zijn woord gestand Vertrouw op Hem, Hij z...

Of je nu Adler bent of ‘pak hem beet’ De doelverdediger van FC Emmen, Je moet de bal stijf in de handen klemmen, Al voelt die ook als een kroket zo heet. Je kunt met al die losgelaten ballen De loopbaan van je trainer mooi verknallen.

Uiteindelijk raak ik verzeild in afgesloten kamers en door zinnen, stuwing van het bloed door aderen waarin het hart te groot de geest te nauw, ritmisch in taal en woord verstijfd in een roman, de plaats verkrampt in grijs en groen, in tijd niets meer vernomen, het doen laten een co...

Nee, Koning Winter heeft hier amper macht. De nieuwjaarsduikers waren zeer content. Elfstedenrijders voelen zich miskend: door hen wordt naar een strenge vorst gesmacht. Ik vrees: hun wacht dit jaar een hard gelag tenzij de Tocht der Tochten zwemmend mag!

Het is altijd handig te weten, Wat die hand hier symboliseert, Is hij tot een vuist geknepen En daarmee kracht gevisualiseerd ? Of is de hand gesloten Om open te kunnen gaan, En dan elk vooroordeel Aan diggelen te slaan.

Licht en donker Dag en nacht Liefde en haat Een grauw en een kus Leven en dood Naadloos geheel, Zijn niet meer Dan broer en zus

Ergens in 't eed'le Belgenland klinken nog blijmoedig de rappe hamerslagen van het oude smidsvak de opgewekte maat uit krachtig kloppen wordt warm vergezeld door laaiende vlammen het levendige arbeidsvuur straalt knusse werklust uit verspreidt zijn trillende gloed in de schemerruimt...

als korte doch fel uitslaande brandjes volgen de opvliegers elkaar op... de spuitgasten laten echter vergeefs op zich wachten bij de belendende percelen loopt het toch nog met een sisser af voor een moment is zij het vuur meester