1075 resultaten.
De ochtend is mooi
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
533 Jij bent mijn haven en ik
de bodem.
Je raakt me aan en onze lippen gloeien.
We staan op het dak en zien de verte.
Een dag is te kort.…
Met open ogen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
490 Loop over blanke strand mijn kind
En hoor in regelmaat der golven
Het verhaal wat geen mens verzint
De geheimen op de bodem bedolven.
Loop over de wereld met open ogen kind
Zie de schoonheid om je heen
Pracht die iedere mens bijna verblindt
Dit alles kregen wij voor niets te leen.…
Oetoen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
505 huilen kan ze niet maar voel
het droeve dreunen, hoor
in het witte kronkelen
van honderden larven
de bodem van git
waarop zij valt,
waarop zij viel,
waarop zij vallen zal, en
adem
het weeïge ritselen, het
slurpen en glijden
van het leed en de lust
in de bange wortel
van haar blanke,
benige lijf.…
leven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
447 zomers
te koelen aldaar waar het smeltwater
de hemelen deed treuren
niets ontzeggende redeneringen
dansten als zijde glansende
klanken in de leegte die mijn
hart vervulden met fantasieën, al
ontlokte een enkele snaar
een hapering bijtijds een valse
noot om mij dan tóch het geluk
te ontnemen dewelke ik
net had gezaaid op de harde
bodem…
Het is heden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
677 Mijn vriend belt me op dat het hem niet meer gaat
Om het gaan maar het hachje hij zit
Overspannen te rillen met krampachtig lachje
‘Echt even op’
Met de wallen als dijken rond vochtige ogen
Te ver van zichzelf weg bewogen
‘Houd je taai ik kom snel bij je langs’
Ik hang op en ga rokend naar buiten
Wolken zijn stil in de bodem gegleden…
zie mijn hart
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
494 door de glazen van ver
voor gisteren, het klopte
op de eenvoud waarin
anderen zich gedroegen
alsof het de parels
waren die zelfs schitterden
in het vale filigrein van
tekortkoming en
ongefilterde pijn
afijn, het is gelukt, de bodem
onder mijn voeten kent
geen aarding meer, losgeslagen
als een tochtige termiet
is mijn paradigma meer dan…
OP EEN ONBEWOOND EILAND
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
514 Het is zaterdag 11 oktober 2025
de vroegste trein naar Groningen vanaf Amsterdam-Zuid
dan van Groningen met Arriva naar Baflo
bezoek de donateursdag van
de vrienden van Rottermeroog- en plaat
in de stiltecoupé lonkt de nacht nog
de trein wiegt
ik doe m'n ogen 'diegt'
ik schommel, ik droom
loom zet ik voet op Rottums bodem
zacht klinken…
Yorkshire
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
159 van de bergbeek
met waterspreeuwen en libellen
over gras vol vingerhoedskruid
tussen grote blokken graniet
en ergens daarachter af en toe
het blaten van een schaap
voorbij een drassig veld
met plonsfonteintjes
van rondspringende kikkers
en onder de waterval door
die opspat in een donker
wervelende poel
een grot bereiken
waar de bodem…
voorbij de bipolariteit
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
140 Kan het dan ook
dat die goddelijkheid
en elke dualiteit
daarbij
slinks met het water
uit die vergroeide bodem
borrelen komt?…
gedachten
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.300 hoge eiken
dorre bladeren op de grond
het regent
een geur van bos
tijd staat stil
mistig en vol geheimen
geheimen van mij
problemen die ik niet kan ontvluchten
waarmee niet valt te leven
verdronken in een diepe zee
vol van gevoelens
m'n leven beeindigen
soms speel ik er mee
zacht en eindeloos zinken
voor altijd liggen op de bodem…
je brak glas
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
805 zacht was de lente
waarin je ontkiemde
ze opende wereld waarin
je ieder met jouw liefde diende
ze leek transparant
je ontsloot alle ramen
in fris en groen zag je
steeds andere namen
maar je brak glas
verwondde je handen
het vloeien van bloed
maakte je meer dan opstandig
je rondde geen lijn
tussen woorden en daden
groef tot de bodem…
zwarte dwang
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.184 Ik tuimel door een mijnschacht
Gevuld met hete adem
De minnaar die me belaagt
Een gedempte kreet van genot
-Raspend in rood weefsel-
Zwelt in de koele droom
Ik wacht op verlossing
Een bodem van doornen
Een stekeltapijt dat me doorzeeft
Gegons van bloed houdt me uit de slaap
Maakt me moe van waan en ondergaan
Tot ik stuipend onderuitga…
De werkelijkheid zo het is
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
967 De dagen vangen in een snapshot van inkt
in woorden verspeeld laten klinken,
hoe dan machteloosheid stikt en verdrinkt
en naar enige vaste bodem kan zinken.…
Vol van ruimte
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
2.071 Ik zie mezelf
Alleen en schrijvend
Voor me, een half beschreven vel
Met in mijn glas nog een bodem bier
Mensen om mij heen
Zien zij mij wel? Of niet?…
paarse vijver
gedicht
3.8 met 116 stemmen
13.914 hij spiegelt zich in het stille water
vanuit z’n torenraam blikt hij omlaag
en zoekt de diepste gronden van Den Haag
de bodem van de politieke krater
de kalme vijver dampt of is het rook
die opstijgt van een smeulend vagevuur
plots borrelt hij sinister en obscuur
vanaf het eiland lacht het rode spook
achter buigend groen zo goed verborgen…
Aan de Hollandse wal
poëzie
4.0 met 19 stemmen
5.676 'k Heb mijn kromgesloofde leden
Op zijn bodem uitgestrekt;
'k Heb hem met mijn lijf bedekt;
'k Heb hem met mijn arm omvademd;
'k Heb zijn lucht weer ingeademd;
'k Heb zijn hemel weergezien,
God geprezen op mijn kniên,
Al de doorgestane smarte
Weggebannen uit mijn harte,
En het graf van mijn geslacht
Dìt mijn rif terug gebracht!…
Moulin de Boulède
netgedicht
0.7 met 3 stemmen
708 Lève ton verre
sûr notre vie, mes frères et soeurs
-Een blad valt na het onweer
en wij, in schaduw zoekend naar
beschutting, kalmte voor ons hart,
laten wij blijven -geen dak, geen bodem-
in niemandsland. Hef nu het glas
op onze levens, mensenlief-…
Eén brok liefde
hartenkreet
4.5 met 19 stemmen
2.805 Als één brok liefde
Ik geloof mijn ogen niet
maar zij kijkt dwars door me heen
valt mijn hart binnen en
verklaart het tot haar gebied
Ze verandert de dorre bodem
in vruchtbare grond en
laat haar oevers er landen
Ik stroom mee op haar liefde
en draag haar op handen
Als één brok liefde
Ze verkent m'n innerlijke vertrekken
loopt langs…
Dagdromend
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
777 Twee centimeter slechts en toch zweven,
licht verheven boven de aardse bodem,
vooral nu niet gebonden willen zijn
aan onbetekenend, simpel gedoe.
Plotseling besef dat je een rijke nacht
vol van emotie en zoete, tedere daden,
dat je probeert, uit alle macht,
die herinnering door je overdag te weven.…
Woorden uit St-Laureis
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
743 en terwijl de tegenspeler terug duikt
naar de bodem der zee
ligt de steen reeds lang gedolven,
reeds lang door de genezende zon van
haar heiligheid ontdaan;
terwijl zij onwetend van het gebeurde
verder reist en nog steeds
slechts paren
kan op de achterhaalde manier.
toen was de paniek reeds in de voorsteden
overwonnen.…
Trage beer
gedicht
3.3 met 276 stemmen
48.673 vertrouwen
Bond hij meteen mijn schoenen met wat touwen
Aan ijzers met een houten bovenkant
Je moet verdomme glijden en niet sjouwen
Riep hij me toe, maar ik bewoog onthand
En wankelde door niemandsland,
Een trage beer met ingepakte klauwen
Als vroeg mislukte koudefront soldaat
Besloot ik toen voorgoed te deserteren,
Zo'n ijsvloer is een bodem…
Jeunesse dorée
gedicht
3.9 met 21 stemmen
13.478 Ik zag ze zweren bij een nieuwe dronkenschap
en dansen op de bodem van de nacht.
Ik zag ze huilen om de ossen in de trams
en bidden tussen tweemaal honderd watt.
Ik zag ze lijden aan een ongevraagd talent
en spreken met gejaagde stem: -
was alles al gezegd, nog niet door hen.
Ze waren laat. Aan geen belofte werd voldaan.…
De banneling
poëzie
4.0 met 13 stemmen
3.170 De bodem prijkt met wit geschitter.
De maagre boom staat zwart verbrand.
De onzaalge boom schudt zwarte kraaien
Onwillig over 't witte land:
Een groot penseel dat onheiltekens waaien
laat over het geduldig land.
Ik kan de vreemde tekenen niet lezen.
Ze omdwarrelen mij vluchtig en verward.
Misschien wordt mijn doodvonnis afgelezen.…
Ieder jaar...
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.080 De lente zweeft over de koude aarde
Blaast zijn warme adem in de grond
De bodem opent zich in vruchtbaarheid
en geeft geboorte aan dit nieuwe leven
Trots laat de aarde ons weer genieten
van een warme deken vol lentekleuren
Lammeren dartelen in de weidegronden
Een zuiver genieten van dit schouwspel
De aarde nevelt zich in warme kleuren
en…
Slapeloos
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.086 Nu ligt mijn hart op de bodem
van het donkere water
verzonken in de modder,
een koudbloedig orgaan.
Welke zekerheid is er
voor de ontredderden die onvervuld
enkel het ontbreken van de liefde weten?
Welke vloek is er uitgesproken
die hun leven zinlozer maakt
dan dat van de geliefden op deze aarde?…
Fontein
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
678 Een geluk dat nimmer zou vergaan
en met zijn schittering wil zijn
als lichtjes in een stadsfontein
waar 'k vaak ben blijven staan
om het spel te zien van 't water
dat in de lucht een buiging maakt,
maar toch al gauw en even later
verdwijnt en dan de vijver raakt
en wegstroomt in de oceaan,
op weg naar een verdronken land
met op de bodem…
onderstroom
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.078 ooit overspoelden golven mij
namen me mee, nu leef ik
op de bodem van de zee
wring zuurstof uit het water
licht uit duisternis
soms voel ik een trilling boven mij
druppels keren terug naar huis
volmaakte cirkels trekkend
lossen ze op en worden één
dan ga ik naar boven
schep zilver van het water
plak het op mijn huid
met vloed spoel…
een zees IM
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.539 op het strand ligt een klok
daar aanbeland na een ramp vlakbij
een schip gezonken op en in de zee
een man of vracht teveel, te veel
de klepel op de bodem verstomd
wordt dit verhaal niet meer gebracht
dan door die getuigenis in brons
in het mee vergane want
zeilt niet langer wind maar
waart het water door de gaten
zonder voeten, zonder benen…
een zees IM
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
822 op het strand ligt een klok
daar aanbeland na een ramp vlakbij
een schip gezonken op en in de zee
een man of vracht teveel, te veel
de klepel op de bodem verstomd
wordt dit verhaal niet meer gebracht
dan door die getuigenis in brons
in het mee vergane want
zeilt niet langer wind maar
waart het water door de gaten
zonder voeten, zonder benen…
Enkel woorden
hartenkreet
3.4 met 10 stemmen
890 'd Hoop, dat ‘t nieuwe jaar vrediger zou verlopen,
is door ‘d oude vijandschap de bodem ingeboord,
en velen zullen ‘t met de dood bekopen,
zo is de vrede na veertig jaar nog verstoord.
En zie, moeders met een droeve blik in ‘d ogen,
verdrietig, de wanhoop nabij,
en wereldleiders in hun pogen,
brengen die de vrede dichterbij?…