1372 resultaten.
Rebel tegen de natuur
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
820 Zoals ‘t leven, gevoed door
zonlicht zich eonen geleden
uit natte lauwe aarde wrikte
zo ontworstelt de mens zich -
aan de natuur en leidt zijn
eigen evolutie; de nieuwe
mens repareert genen, die de
bron zijn van erfelijke ziektes.…
De heide
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
928 De heide blakert onder 't zonlicht
en kleurt de horizon met paars dat
als een ruwgewolde deken
een vreugde is voor wie in kou en
zuchten ademhaalt. Ze bloeit en schittert
en lokt bijen ver van hier om
't zoet van honing te vergaren
nog eer de winter komt en alles weer
in stilte toedekt, grijs en grauw.…
Ook op deze dag
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
572 worden kinderen vermoord
omdat de heersers bang zijn voor de kleinen,
omdat ze niet verdragen kunnen dat er licht
zal vallen op hun daden, niet zo fraai dus
zullen ze verschijnen, die daden, maar
doordrenkt van bloed de witte doeken die
de kinderen gaan dragen; ze zullen roepen zonder
woorden, zonder klank, maar doordringend
als het zonlicht…
Ik ben altijd daar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.868 Ik zit met m'n dochtertje te bellen
heerlijk dat ik haar stemmetje zo herken
het is alleen voor haar niet voor te stellen
waarom ik nu niet bij haar ben
Liefje, kijk 's om je heen
ik ben het zonlicht in je gezicht
je bent nooit alleen
doe je oogjes maar 's dicht
Ik ben jouw maanlicht bij nacht
ik ben de droom die jij beleeft…
op ooghoogte
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
672 op de dijk
ligt een perspectief
dat enkele dagen later
zou gestraald hebben in het zonlicht
met precisie omkadert hij
de lijnen die hem voor zijn gegaan
en wendt zich dan af van wat meer
en meer op een droom begint te lijken
regen vult de diepte
reist langs een bedrieglijke branding
langs het vluchtpunt dat op de horizon ligt
als een…
Licht en schaduw
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
532 als verwachting
bij daglicht sterft
kent ademen
nog steeds de plaats
waar een bloeiende bloem
zonlicht verwerft
door bladeren te spreiden,
zich openstellend als van zelve,
keert zij naar het licht
zoals mijn liefde zich
naar herkenning dicht
mijn vriend de schaduw
dekt soms onbewust
doch met hemelse genade
voor even…
De heide
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
591 De heide blakert onder 't zonlicht
en kleurt de horizon met paars dat
als een ruwgewolde deken
een vreugde is voor wie in kou en
zuchten ademhaalt. Ze bloeit en schittert
en lokt bijen ver van hier om
't zoet van honing te vergaren
nog eer de winter komt en alles weer
in stilte toedekt, grijs en grauw.…
Een vergeelde foto
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
733 Over je vergeelde zwart-wit foto
glijdt nu het zonlicht de kamer binnen…
Alziend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
474 Harde winterdagen hebben het zonlicht omgebracht
het oog reikt niet ver
het zicht is lang geleden met de zwaluwen vertrokken
ergens waaien als duistere banieren
ruwe manen in de poolwind
vlokkerig buitelt de nacht over de vlakte
alles valt stil in onontgonnen werelden
dan raken de muren behaard
traag bewegen ze zonder te scheuren
naar de…
Opnieuw de heide
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
499 De heide blakert onder 't zonlicht
en kleurt de horizon met paars dat
als een ruwgewolde deken
een vreugde is voor wie in kou en
zuchten ademhaalt. Ze bloeit en schittert
en lokt bijen ver van hier om
't zoet van honing te vergaren
nog eer de winter komt en alles weer
in stilte toedekt, grijs en grauw.…
(kanker 14)
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
527 het brood ligt braak, de boter
is niet waar het wezen moet; het
naakte mes glijdt weg, langs handenvol
verwerking
tussen duim en wijsvinger blijft
zacht wat vettige beroering achter
doorzichtig, gelijk mijn wazige gedachten
schuift het mee als ik
mijn vingers wrijf
de positieve flow die alles lichter maakt
verschijnt als zonlicht op de…
venster op de wereld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
580 onder de kastanjeboom
temidden van dezelfde
grijze flats zingt een man
met gebroken stem
traag als kruiend ijs
liederen over het verlangen
om er niet te zijn
te verdwijnen in de zwarte
golven van de nachtelijke zee
uren onder die kastanjeboom
niemand staat stil bij dit
venster op de wereld
gesloten gordijnen sluiten
zonlicht en…
De hemel is van klei
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
488 O jij voortvluchtige mens
mijn noorderlicht is je beschermer
synthese van zovele gezichten
tot het blad zich keert, maakt
het je slachtoffer en betaalt
werd met vernietiging terug tot
voor wat je schatplichtig was
het was die tijd die vrede wilde
maar niet kreeg, het huis de
luiken sloot, het zonlicht zweeg,
je dacht het aardse licht…
Hou van mij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
564 schrijf haar jouw
allermooiste verzen
met goud zonlicht
oh zo puur
dwalend door
onontgonnen wouden
samen opgaan in
moeder natuur
laat verbanden
nimmer smoren
opdat jullie schakel
haar immer zal bekoren
voedt haar met
licht beschilderde
in muziek gedoopte novellen
blijf haar ieder jaargetij
vertellen
middels wolken, regen,
een…
windvanger
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
396 het zonlicht tegemoet
met grote stappen
achterlaten wat niet te snappen
en te behappen is
als de storm gaat liggen
heb jij nog steeds mijn hand vast
staan we samen nog rechtop
en zien we de eerste knop
van nieuw blad en leven…
Het mooist pigment
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
669 weer prismaat
zonlicht al mijn woorden
kleurt chromatisch
iedere zin en ik
ik schilder ga daar
altijd dwarser tegen in
wil op doek
jouw warmte
in penselenstreken schaduw
ik je zwakke kant
maar het verkeerde
licht trekt
alles uit verband
zet nachts
de daglamp aan
werk met het mooist pigment
het ochtendlicht
maakt alles grijs…
De jaren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
420 Al kent een jaar ook wind en stormen
en zal het zonlicht geen kim beschijnen
zal nog geen duister mijn leven vormen
geen tegenslag mijn hart doen kwijnen.
Al nemen de jaren toe in getal,
onafgebroken de vele dagen,
onmerkbaar leiden ze tot verval
en doen zoveel herinnering vervagen
Begrijp mij wat ik met dit vers bedoel.…
Eén moment
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
560 ik schilder je levend
met mijn ogen
geniet van het zonlicht
op jouw haar
zie ik dat kleine meisje
stappend met vader
door het hoge gras
madeliefjes stralen
samen rennend langs
de vloedlijn, waar
luchtkastelen ontwaren
in aangelengde zon
Mama ging jou al voor
zij zal geduldig wachten
toch wil ik jou niet kwijt
blijf nog een ogenblik…
Mensdier
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
577 Wat wereld genoemd wordt
ligt hier in volstrekte
verlatenheid voor mij -
Wat carpool heet baadt
in het zonlicht van deze
nieuwe dag -
In het midden prijkt
het kruis dat rood is
van vergeten vruchtbaarheid,
Iets over het midden
een hand vol rubbers
rijkelijk gevuld met
Het witte goud dat
makkelijk een nieuwe
stam verwekken kan -…
westwaarts
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
622 de tijd van eeuwen terug
verstild in ogen
blijven staan
zo tussen woeste takken
schuilend, al een simpel nest
als oorsprong voor wat klein geluk
in stukken eierschaal en veren
blauw gekleurd
gelijk de lucht, een zucht
van welbevinden
en dan westwaarts keren
slechts nog stilstaan bij de hoop
op meer dan het verblinden
door het zonlicht…
Gelaten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
472 Na dagen door zonlicht beschenen
straten in zee van neonlicht gehuld
uit etalages schreeuwen reclames
en kassa’s worden rinkelend gevuld.
Dan loop ik later door duistere wereld
als ook het neonlicht is gedoofd,
verdoofd, versuft, doelloos dolend
door eenzame straat van geluiden beroofd.…
stofjes die in licht verdwalen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
980 ik wil spelen met
de dingen om me heen
stofjes die in licht verdwalen
dansend op de zonnestralen
zomaar voor het spel alleen
gedachten vangen
die in zonlicht hangen
een vage schijn die niet
anders blijkt te zijn dan een
stukje uitgesteld verlangen
je mag de warmte
van mijn handen voelen
als ik je troost omdat tranen
van je wangen…
Op de bank 2
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
498 Ze bevalt me op die bank
De stof zo blauw haar huid zo blank
Het scherm zo tomeloos haar boeiend
Ondanks het zonlicht dat er gloeiend
Als een voyeur omheen bestaat
Voordat het neervalt op de straat
De stilte rekt zich zalig uit
Tot in een zangerig gefluit
Van vogels zwart als hartenbloed
Hij wijken moet
“Wat is er schat?”…
Wintervirus
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
427 Tijd kan versnellen, stilstaan, kruipen
Dat merkt zij goed in januari
Haar lijf lijkt wel een Kalahari
Zweet blijft uit klier en porie druipen
Ook haar kon het te pakken krijgen
Het zonlicht wordt niet toegelaten
De regen teistert tuin en straten
Zij ligt te kreunen, kuchen,, hijgen
Het nieuwe jaar is slecht begonnen
Zo nat en koud…
Erfloze nalatenschap
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
543 Of iets daar zich verholen houdt
zo niet moeten we meer Apollo’s sturen
Of met het roodborstje de nacht door zingen
Tot ons het zonlicht sust en hel
Verzengt wie er nog turen wilde
Onwillig zich te bukken voor zijn brood…
Zomerse haiku's
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
555 Libelle -
hoe mooi glanst haar vleugel
in het zonlicht.
In de lucht
hangt een buizerd stil
- hij bidt.
Jonge bloemen
dansen vol verwachting
in de zomerwind.
Meisjes paraderen
ietwat onwennig in hun
nieuwe topjes.
De zon verwarmt
stenen alsof ze opnieuw
gebakken moeten worden.…
Ademde schaduw
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
413 in de verte
zag ik je al
komen op
lange benen
die altijd
dansten in
mijn stoutste
dromen
je liep langs
zonnestralen
deelde gratis
warmte ademde
frisse schaduw
van de zonlicht
contrasten in
regenboogkleur
de laatste
stappen kwamen
niet vooruit alsof
wij blokkeerden
we waren bijna
huid op huid en
nog verdwaalde
verklaarde liefde…
adem van de knopen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
252 Letters vielen als regen,
ideeën bloeiden in mijn handen,
dagen ontvouwden zich
als zonlicht door oude ramen.
De vreugde raakte zacht
elke stap,
en ik liep,
ik leefde,
ik was thuis…
Een moment van volkmaakte liefde.
hartenkreet
4.2 met 42 stemmen
4.545 Zonlicht laat mij ontwaken in haar stralen zo mystiek.
Op de achtergrond zingen vogels luidkeels hun favoriete muziek.
Badend in het zonlicht trekt je mooie lichaam me aan als een magneet.
Ik kijk naar de vrouw van mijn dromen, zo perfect, zo compleet.
Heel zachtjes beroer ik je ontspannen lichaam, zo zacht als fluweel.…
Laat ik nu leggen lichte dingen
poëzie
3.3 met 22 stemmen
2.408 Laat ik nu leggen lichte dingen
op haren lijf en gauw verganke-
lijke, laat het zijn rozeranken
en bloemen andere en trosseringen
en wiekevlokken van grote bleke
vlinders en blanke dauw geregen
aan herfstrag, alles wat van de vege
lente nog is, die gauw verstreken;
en iets van zonlicht, nu ik het kuis
en koel…