7854 resultaten.
Intensiteit
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
285 Sommige mensen voelen licht,
alsof hun hart een raam is
dat rustig openstaat.
Ik voel altijd te intens,
alsof elke aanraking van jou
al een afscheid voorspelt.
Jij noemt het nabijheid,
ik hoor alleen het kraken
van een brug die ooit zal breken.
Hechting vraagt een tol
die ik al duizend keer betaalde:
nachtrust, waardigheid,
delen van…
Advent
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
391 Advent: de hoop bewaren, zacht
en teder leven voor wat zwak is -
Gods komst verbeiden, ook in gemis
en dapper wachten in de nacht.…
Peperkoek
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
358 Bijtend in een stuk peperkoek
alsof het iets kan redden,
alsof suiker en kruid
het verleden kunnen herschrijven.
Het plakt aan mijn vingers
zoals dingen blijven hangen
die allang voorbij
zouden moeten zijn.
Ik zie mezelf zitten,
figurant in een ochtend
die nergens heen gaat—
met brood dat te zoet is
voor mijn leeftijd
en te droog
voor…
Kerstdiner
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
374 De tafel staat te vol
voor wat er niet gezegd wordt.
Bestek tikt nerveus tegen porselein,
alsof het ook weg wil.
Er is kalkoen die niemand snijdt,
aardappelen die afkoelen
terwijl herinneringen warm
en gevaarlijk worden.
Iemand lacht te luid,
iemand zwijgt te lang.
Wijn vult glazen
en leegtes tegelijk.
We proosten op gezondheid
met…
Mijn kus
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
334 Mijn kus,
een zachte verzegeling van adem,
een trilling die het zwijgen breekt,
een vlam die, heel even,
het donker verdringt.
Geen woord kan zo waar zijn,
geen gebed zo tastbaar,
als de warmte die ik achterlaat,
op de rand van jouw bestaan.
Ik proef het voorbijgaan,
het zout van tranen,
het zoet van gemis,
mijn lippen lezen,
wat mijn…
Psychose
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
431 De kamer blijft dezelfde,
maar hij staat net een graad verkeerd.
Stoelen luisteren,
de klok kijkt me aan.
Woorden vallen uit elkaar
nog voor ze mijn mond bereiken.
Zinnen worden signalen,
signalen worden bevelen.
De wereld wordt te dichtbij.
Gezichten lekken betekenis,
elk gebaar is een aanwijzing,
elk zwijgen een complot
dat speciaal…
Knikken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
414 We noemden hoop wat eigenlijk angst was,
en toekomst uitstel bleek.
We knikten bij elke belofte
alsof instemming
hetzelfde is als waarheid.
Ze zei niet: blijf,
ze zei ook niet: ga.
Wij vulden de stilte in
met alles wat we misten.
Liefde wees,
wij grepen.
Liefde ademde,
wij hielden haar vast
tot ze pijn deed.…
Liever dan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
311 Jij zegt
dat ik beter bij je pas
omdat ik zacht ben,
omdat ik luister,
omdat ik blijf
waar anderen verhuizen.
Toch ben ik niet lief.
Ik ben alleen gebleven
toen het makkelijker was
om weg te gaan.
Ik geef geen rozen,
ik geef tijd.
Ik geef stilte
waar woorden niets meer doen.
Ik geef ruimte
en noem het zorg.
Jij noemt me veilig.…
Trouw
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
311 Uiteindelijk breekt alles,
je hart, je wil, je hoop—
en niemand zal het zien of horen,
want trouw kan ook moord betekenen.…
Tussen verlangen en oordeel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
351 Vallend,
altijd maar vallend,
in een put van vooroordelen.
Jagend,
altijd najagend,
geluk dat waard lijkt om te stelen.
Hopend,
altijd maar hopend,
op een vorm van barmhartigheid
die niet vraagt om bewijs.
Verlangend,
altijd maar verlangend,
naar een geest die mild blijft
zonder zichzelf te verliezen.
Verdurend,
altijd maar verdurend…
“Krinklend water, stille Margot”
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
382 O krinklende winklende waterding,
met t zwarte kabotseken aan,
wat zien ik geren uw kopke flink
in t woud waar licht zich vouwt.
Ooit leefde hier een voorhoofdhagedis,
een mammoet en reuzeleguaan,
planeet A was een godgeschenk, welaan,
brengt sapiens hel en verdoemenis?
In kamers van bomen, zwart in de witheid,
blijft…
Verzonden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
351 De gedichten zijn weg.
Niet verdwenen —
maar verplaatst.
Van jouw adem naar andermans ogen.
Wat ze doen, doen ze zonder jou.
Wat jij kon doen, heb je gedaan.
Dit is het stille punt
waar schrijven ophoudt
en vertrouwen begint.
Niet omdat het goed moet zijn,
maar omdat het waar was.
En dat blijft.
Ook als niemand het benoemt.…
Is Er Nog Iemand…?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
273 Is er nog iemand
die mij kan aanschouwen
en zicht heeft op een hart in vol ornaat?
Is er nog iemand
die ik kan vertrouwen
en erkent dat dit hart bestaat?
Is er nog iemand
die mij echt kan zien
en een manier weet om mij te helpen?
Is er nog iemand
die wellicht nadien
het bloeden van dit hart kan stelpen?
Is er nog iemand
die mijn…
Wat ik niet zeg
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
352 Ik weet dat dat niet zal gebeuren
en toch…
toch is er die stille hoop,
zorgvuldig verborgen,
voor de wereld,
voor anderen
zelfs voor jou.…
Lenteweertje
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
320 16 januari 2026 Kempen:
een lenteweertje.
In de lichtbewolkte lucht
het luie geronk
van een zomers traag vliegtuigje.
Bij de buren van op de grond
het aarzelende gekraai
van een jonge haan.
Milde geluiden verbinden
hoopgevend
hemel en aarde.…
Ineens wat vreugde
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
228 Ineens wat vreugde zomaar aangewaaid
tezamen met de blauwe luchten;
ineens het laten gaan van al te zeer
om eigen zorg en moeite moeten zuchten;
Ineens de glimlach zien van 't kind
dat speelt en lacht en zonder vragen
de dagen plukt zoals ze komen
en niet te zwaar aan eigen last wil dragen.
Ineens weer weten dat het leven mooi is
al blijven…
BREIN EN SENTIMENTEN
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
326 Een feilloos parcours zou me banaal ook ééntonig ogen
Verse confrontatie, frissere kijk; de blik verruimt en verlegt horizonten, brengt me aan 't dromen
Passies ontvlamden in alle heftigheid om dan smeulend pijnlijk verwerkt te worden, labeur
Brein en sentimenten in perfecte harmonie, utopie
Gevoelsmens of beter vuurvrouwe hanteren, vraagt denkwerk…
Achter de horizon
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
279 Achter de horizon eindigt niet de aarde
achter de horizon eindigt niet het licht
daar ligt de belofte die God bewaarde
een nieuw paradijs, een vergezicht.
Daar stromen niet meer de tranen
daar heerst geen angst, daar lijdt niemand pijn
daar mag ieder zich koning wanen
en niemand zal daar nog de mindere zijn.
Een glazen zee zal daar de gouden…
Zijdelings
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
256 Stralende ogen zijn weggelopen
Hebben zich verschanst
Zijn ondergedoken
Tot de zon hen wakker kust
Het schralende schreeuwt
Als prikkeldraad dat je shirt laat rafelen
Als een onzichtbaar pad dat zijdelings naast je loopt
Totdat schim weer schaduw wordt…
Ik hoopte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
221 De stad uit, pas op
overstekend wild na zonsondergang
verboden toegang en we bleven
maar praten en praten en ik zag
hoe donker het tussen de bomen was
een paar passen vlak naast het pad
....maar ik hoopte, hoopte
....dat we moeite zouden doen
....en ik hoopte, hoopte
....dat we eerlijk zouden zijn
Op het feest
vroeg ik wat jij dacht…
Van jou
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
231 Soms zwijg je
op de juiste plaats.
Geen grote woorden.
Want je weet
waar het pijn doet
zonder dat ik het benoem.
Alleen jouw hand
die de mijne vindt
zonder dat ik huil.
Je kijkt
en blijft.
Dat is genoeg.
Ik vraag niet meer
dan dit—
dat je er bent
in het kleine.
In hoe je mij aankijkt.
In hoe je niet weggaat.
Ik leun tegen…
Verloren jaren
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
272 niet op
Want hoop doet leven
En daar blijf ik toch echt naar streven…
In memoriam Lieke Marsman 1990-2026 -Tanka
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
212 'Is het mijn sterfdag?'
In leven blijven lukt niet.
Liefde is wat telt.
Ontmoeting met de duivel?
Nee, God treed ik tegemoet.…
Afasie
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
167 De zwarte bladzijde in de lente van mijn leven
En in een rollercoaster vol emotie
Daar is mij afasie helaas gegeven
Maar gelukkig heb ik nog mijn fantasie
Soms moet ik lang luisteren of ik van verre het juiste heb gehoord.
Door creativiteit in mijn gedachten is het wachten op dat ene woord.…
Met sierlijke trotse lijnen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
195 met sierlijke trotse lijnen
(Het gebedenboek ‘De Katholiek’)
met sierlijke, trotse lijnen
liet zij haar eerste kind
in het gebedenboek verschijnen…
een jonge vrouw…
een zoon
zij schreef:
‘Franciscus Gerardus Caners is
in den morgen van den 21 april
om 12 uur en 15 minuten gebooren in 1874’…
steeds weer een kind
dat zij schreef
achter…
Een regenboog
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
196 De kleuren van de regenboog,
de stilte en het binnenhof,
beslotenheid en inkeer.
maar ook het gaan en spetteren,
het klinken en de lach,
de dynamiek van alle woorden
in openheid en transparantie...
De vrede en de rust
die nergens zijn te vinden,
maar die we scheppend toch vermoeden
in kleur en beeld en woord,
in tederheid van mededogen…
Altijd
gedicht
5.0 met 3 stemmen
713 De aarde is zwaar, de sterren zijn ver,
en ik ben wentelensmoede,
wilde versintelen als een ster,
moet op en onder spoeden.
De zwarte, dikke wereld rond
laat ik mij onder het gaan
steigeren, kantelen op mijn mond,
opstaan en slapengaan,
opsteigeren, omkantelen op mijn mond,
opstaan, slapen gaan.
En lang nadat ik dood zal zijn
dein ik…
de dood
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.865 Als het leven
Plaats maakt voor de dood
Is er dan nog hoop?
Geen mens ontkomt eraan
Als het leven
Plaats maakt voor de dood
Is de hoop vervaagd
Weggevaagd in de mist…
CDA
snelsonnet
2.7 met 14 stemmen
2.027 Verbazingwekkend werkt het muizenbrein:
Zo bleken laatst een aantal grijze muizen
Bereid te zijn hun hoofdmuis te verguizen
Omdat die muis opeens te grijs zou zijn.
Nu is een nieuwe hoofdmuis aan de beurt
Die uiteraard weer net zo is gekleurd.…
Arendsoog
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
576 ik ben als een stad
die is belegerd
die ik alleen heb
opgebouwd
onder de milde witte zon
waar iedereen aanspraak
op wil maken
hoewel de stad ommuurd
tracht men
haar te verbrijzelen
bekleed met het licht
van lucifer
de hemel uit wil kleden
naar zijn aard
een hoopvol oog
kijkt naar de kleurenboog
stijgt hoog boven…