Netgedichten

netgedicht (nr. 89.126):

Van jou

Soms zwijg je
op de juiste plaats.
Geen grote woorden.

Want je weet
waar het pijn doet
zonder dat ik het benoem.

Alleen jouw hand
die de mijne vindt
zonder dat ik huil.

Je kijkt
en blijft.
Dat is genoeg.

Ik vraag niet meer
dan dit—
dat je er bent
in het kleine.

In hoe je mij aankijkt.
In hoe je niet weggaat.

Ik leun tegen je aan
zoals water
tegen de rand van de nacht.

Voor het eerst
voelt vallen
als thuiskomen.

Want ik weet
dat alles wat ik hier voel,
ooit—
alleen nog zal bestaan
in hoe stil het wordt
zonder jou.