2249 resultaten.
Oude Meester ~ Voor Burry~
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
546 een oude meester doopt zijn penseel
in het kleurrijke palet, waar hij
verdieping mee aanbrengt
op het vers gespannen doek
even later is er 'n verdronken
landschap geboren
waar wolken traag overheen
kruipen, de rivier buiten haar
oevers treedt
weten bomen zich staande te houden
in het wassende water
de gelijkenis sprekend, zo zacht…
Met venijnige vlagen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
474 de duinen zijn geschoond
vruchtbare aarde vervangen
door zand van het strand
de wind heeft vrij spel
met venijnige vlagen
stuift alles dwars door de straten
het helmgras
krijgt geen greep
op de voet van de heuvels
het is traag in de strijd om bestaan
wat vroeger in eeuwen gevormd is
moet nu in één generatie gaan
de mens is geen…
Laura
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
948 Zij doet haar dansschoentjes aan
gaat op haar sterke handen staan
de kuiten hangen als haar jurk
ontspannen traag naar beneden.
Haar onderbroek moet in de was
straks samen het bad in gaan
het warme water stroomt luid-
ruchtig uit de chromen kraan.…
reizen (2)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
559 het trage tikken van de klok
benadrukt statig de gestolde stilte
op zondagmiddag is mijn venster
op de wereld de doodse eindeloze
straat waarin zelfs de hond
zwijgt en slaapt
het hart kan de oppervlakte
niet bereiken om op de tong
te liggen
in deze onbeweeglijke uren
glijden mijn ogen voorbij
de horizon naar de eindeloze
sterrenregen…
avondklok
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
516 ik zag vliegjes dansen, in hun rei
daar -boven aarde, en de ontij van
haar uitgebluste dag
de zon brak traag door ‘n stilgevallen
rietkraag, uitzichtloos verloor ze broos
haar glimlach in het water
later, toen de wereld sliep
staken alle wolken weer de draak
met maanlicht en
de sterrenvloed
van lichtende gedachtes, vaak
verweven met…
Lichtval
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
503 traag schrijden
luwte en schemer
betreden zienderogen
vroeger dan laat
dieper dan donker
een verte verdwijnt
de avond ontvouwt
vormt nachtwolken
op gedempte toon
in het laatste schijnsel
gloeit een bergtop na
het glas leeggedronken
dagelijks brood gegeten
een omsingelde maaltijd
borden onder de kraan
geheimen en beloften
betranen…
Rondom Loevestein
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
711 het is nog vroeg
in Munnikenland
als de nacht eindigt
en een zwarte stern
ginds aan de oever landt
ik schuifel naar een plek,
nog droog, en gelegen
nabij de waterkant
en neem plaats in het gras
ik zie de dag traag dagen;
het licht kan en wil geen
schaduw meer verdragen
op deze woordeloze plek
schept het gloren haar…
tijd
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
553 jaren van speurend staren
er was alleen de tijd
die leek bevroren,
of gewoon stil te staan
door het opgroeien
in moeilijke jaren
leerde ik te aanvaarden
dat de klok van het leven
vele dingen zal bepalen
zelfs oud worden
is een waarheid,
een voldongen feit
waarbij ik hoopte
dat die tijd
voor één keer
afremt
of toch traag…
Eer de tuin 't vertrouwen vindt
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.221 En zij gaan met schuwe voeten,
Als door zwaar gewaad gedrukt,
Traag, bevreesd en toch verrukt,
Houdingen zoekend die zij moeten
Vinden om hun droom te ontmoeten.
(Rilke)…
wat er gebeurde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
484 het licht
en de dag
gleden traag
in een zee
zonder haast
toen kwam
de duisternis
met een zwarte
voile dekte ze
de wereld toe
in deze
nacht verhief
iemand zich
boven schuim
en as
zweefde
onzichtbaar
tussen
aarde en
hemel
vannacht
kwam iemand
met aarde
water en slijk
aan land
telde met
honderd vingers…
Opgelucht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
547 Oude bomen verbergen
hun stille geheimen
tussen de wortels
zolang hun takken
nieuw leven brengen
Langzaam loop ik langs
waterrijk landschap
waar traag de zon
de horizon verwarmt
tot de beklemming
langzaam weer loslaat
ogen gewend raken
aan het heldere licht
ik voel een zucht
slaak een kreet
er is weer leven…
Winterwende
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
723 Naalden prikken aan,
trage uitlopers
dekken toe,
beslaan pad en land.
Water in vaste vorm
verloor het verzet,
kristalliserend
kruipt winter
langzaam dichter.
De zon verliest terrein,
maakt plaats
in het seizoenaal spel,
waar dagen niet langer lengen
maar korten,
gelijk mijn adem
gestokt in wolkjes
langend naar lichter.…
mooi vooral
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
489 toen hij de blinden
wilde sluiten
zag hij drie kraaien
in het gras
iemand bracht een
onheilstijding de
trage tijd strekte zich
verder en verder uit
iemand werd een
ongeluksbode die een
mantra in Largo sprak dat
in tijden van leed verzacht
de lijkschouwer veegde zijn
voeten hij wist wat te doen
de dood blijft onder elke
andere…
Geen filters
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
722 -die breken deze avond stuk -
en ook wel trage meisjes die behagen,
het monster aan de horizon
is nauwelijks te bejagen.
Ik ben een woudloper,
Ik tel mijn sparren in jouw diepe bos
maar lunchen doe ik op een tra
daarna laat ik mijn dieren los,
gisteren nog was ik een eekhoorn,
vandaag ben ik jouw wulpse vos.…
Slaperdijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 Slaperdijk, schapendijk
aan het wad, er gebeurt niet veel
Grijs op grijs de trage adem
van dag en nacht, flarden
hartslagloos geruis en golven
krijsende meeuwen, zilver-
schittering over de zee
het slijmspoor van een slak
Nergens bloed, alleen wat veren
schelpen van vroeger leven
en stille zuchten uit het heelal
Zonder dijk zou…
wat weten zij
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
668 wat weten zij
die aan de kade staan
zij zien ons
hand in hand
traag en wankel
naar het schip toe gaan
weten zij
wat wij voelen
als wij
elkaar omarmen
als wij
hartstochtelijk
zo lijkt het toch
elkaar zoenen
voor de laatste keer
wat weten zij
over ons
nu wij blijkbaar scheiden moeten
ik
van jou
mijn nooit gekende moeder
jij…
Bewaar dit
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
326 Een hand volgt traag een lijn.
Een adem zucht en daalt.
De blik wordt zwaar van voelen.
De avond houdt van stil.
Geen stem. Alleen dat kijken.
Geen vraag. Alleen die adem.
Bewaar wat hier gebeurt,
en laat de nacht het stil bedekken.…
Geduldig zijn, verlangzamen
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
129 Wat zou ik graag geduldig zijn,
de tijd beleven zoals die is en komt,
niet haastig zijn, maar dulden dat de uren
soms traag voorbij gaan, trager dan ik wil.
Vanwaar dat ongeduld, het nog niet
rijp zijn voor de stilte, de onmacht?
Al zoveel jaren mocht ik leven
maar dit blijft nog een groot verlangen.…
De strijd
gedicht
3.5 met 107 stemmen
22.971 Onder d'uitgeholde oever
van een trage moddersloot,
zat een waterrat te kluiven
aan een stukje tarwebrood.
Maar daarboven, in de weelde
van een groene netelvracht,
lag een oude, bonte kater
op zijn eerste ochtendwacht.
D'een nog onbewust van d'ander
knabbelde aan zijn stukje brood.…
Traagheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 (over de zonde van acedia)
Traag sluipt zij binnen, op kousen van niets,
fluistert: “Morgen, misschien, of nooit.”
Ze weeft haar deken van uitstel en vrede
over wat roept, maar geen antwoord ooit.…
De ochtendtrein
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
689 Rails glanzen
vochtig, draden hangen traag— station ademt de stilte van een ontwaken.
Trein schuift het perron uit,
een ademtocht die de ijle lucht doorsnijdt.
Achter glas ontvouwt de dag zich, een trage golf van licht.
Mist rolt op uit de velden, en de dauw fonkelt, een geheime boodschap.
Binnen heerst een gewogen
rust.…
Introspectie
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
307 Ik hoor het fluisteren van
trage paddenstoelen, hun bleke hoeden
dragen de stilte als kroon, onder mijn voeten bewegen
wortels, blind en wijs, ze raken elkaar aan in een trage taal zonder woorden.…
De weegschaal van Lessius
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
160 ‘D’overdaat is een schadelijk ding,’ schreef hij,
toen letters nog traag vloeiden,
een waarschuwing tegen de gulzige vloed
die de stille, klare bronnen blust.
Ik ken de wetten van een zuiver lijf.
Soberheid is de grond, het trage ademen,
de as waarop een broos gezond zijn draait;
de maat die rust brengt in de overvolle geest.…
Sindsdien
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
739 is het stof
van de dagen
sterrenachten
verbergen
nooit meer
glimlachend
verdriet
hoopvol
komt de
vreemdeling
nader
geopende
armen
schenken
verlangen
ditmaal
fluister jij
wel mijn naam
brengt stilte
in verwarde
gedachten
wil verborgen
hartstocht delen
op golven
van de wind
kom jij
dichter
traag…
Verdrongen verdriet
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.901 Zelfs de datum is verdrongen
Alsof deze onbepaalde tijd
Zich nooit heeft opgedrongen
Het stille water rimpelt weer
En toont je vroege afscheid
En je uitgesloten terugkeer
Nu beweegt een andere dag
En leidt het een ander leven
Jouw ziel in mijn oogopslag
De pijn slijt traag en stroef
En laat mij weer beleven
Wat ik naast jou begroef…
Vliegen als een adelaar
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.242 Met goudkleurige kop
en diep zwarte vlerken
ben ik het symbool
van kracht zonder buigen
In 't hoge rotsgebergte
ben ik altijd thuis geweest
waar het verre uitzicht
mijn scherpe oog trotseert
Op weidse vleugels van satijn
laat ik me drijven
doorklief met trage slag
wind en hemelrijken
Waar het blauw van azuur
en ijle wolken zweven…
Vrij
hartenkreet
3.4 met 18 stemmen
4.065 Glimlach ik traag
En antwoord dan: Ik ben vrij
Ik ben de felste ster
In de donkere lucht
Ik ben de begeerde hoop
Waar ieder naar zucht
Ik ben de bergpiek
Niemand die mij raakt
Ik ben de zwartste pijn
In heel m’n naakt
Ik ben de heldere visie
In mijn donker denken
Ik ben de zoetste droom
In mijn gedenken
Ik ben mijn…
Toen ik god was
netgedicht
3.1 met 29 stemmen
2.561 mijn eerste zinnen
schreef ik ooit
in spijkerschrift
op natte klei
die hard werd
in het ochtendlicht
ik telde
bussels graan
de schapen en de balen wol
de tichels voor de huizen
ik schreef toen
kerf na kerf
de trage dagen van de zon
het wassen van het water
ik schreef ook
avondrood
je lieve lusten toe
de hitte van mijn oven…
De zwijgende slaap
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
1.324 De eerste beelden
keren terug
je kledingstukken
klimmen omhoog
het vroegste licht
omgekeerd valt
alles om je lijf
je broekje, je rokje
je T-shirt, je panty’s
komen naar je terug
als omgedraaid begin
maar het is anders
aan de overzijde
van deze nacht:
langzaam, niet traag,
rituelen, beweging
de melancholie houdt
je schouders…
Waterlelie
netgedicht
3.7 met 69 stemmen
5.963 Zachtjes deinend op het water
Ontsluit zij traag haar schoonheid
Gelijk met de eerste zonnestralen
Haar hele pracht en openheid
Bewaart zij voor de dag iets later
Dan in al haar kwetsbare schoonheid
Laat ze haar hele pracht ontluiken
Haar hart vol stuifmeelstampers
Voor snoepers die haar ongezien ruiken
Gulzig smullend van haar heerlijkheid…