1080 resultaten.
afscheid
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
863 hielden jouw hand
vast in de onze
kusten jouw koorts
we streelden jouw wangen
en we lieten onze tranen los
in vrije loop
je mocht gaan – we wilden het niet –
het verdriet was groot
toen je ons verliet
maar toch zijn we blij voor jou,
jouw pijn is weg
de koorts gesust, jouw rustige slapen
zacht gekust
in dankbaarheid, in diepe rouw…
Boodschap van de engelen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
765 Ja..wat zullen zij ons brengen
nu de wereld smelt in rouwen en
de mensen alles doen om het weer
op te bouwen...
We wachten op de boodschap die
stelt ons vast nieuwe vragen
laten we hopen op Vrede op Aarde
en in mensen welbehagen!…
We schoven in rangorde op
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
582 Alles in de natuur oogt ook vandaag in zichzelf getogen,
als of ze om het heengaan van jou mee rouwen mogen.
Plots voel ik intens gemis, alsof het geen jaren terug is.
Gedachten aan haar zijn in mijn rimpels blijven hangen
ik kijk de dag nu aan, om desondanks toch verder te gaan.…
Persoonlijke gedachtegang.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
465 Genoeg heb ik van rouwen en herkauwen
en wil zo graag iets nieuws opbouwen
in vol vertrouwen
Dan verstil ik me van binnen
voor een schone lei en kom er uit
weer zonder enig oordeel,
zonder willen.…
met duizend armen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
557 het harde licht
een mens zonder huis
koestert zachte dekens
een schuilplaats om in te huizen
wie geen huis heeft
kijkt door smalle kieren
kent de pijn van het vaarwel
zonder huis raakt
een mens verloren
in uitgewiste sporen
een mens zonder huis
loopt vast in vijvers
van verlangen
wie geen huis heeft
zingt een lied van rouw…
Naar de overkant
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
678 Diepe rouw balt in hem samen
als hij denkt aan dat ene ogenblik
van volmaakt kindergeluk.
Papa tilt hem op
reigers vliegen hoog met de jongen mee
mama lacht in onbevangen licht.
Een zachte bries streelt zijn rode wangen
een witte boot met wapperende vlag
vaart naar de overkant.…
Verhalen van stof en schijn
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
325 Het klosje dat mijn trage pas bezit;
het kostuum trekt zich aan, is goed van snit;
mijn slanke lichaam buigt alleen voor rouw.
Elk stoel of tafel ademt als mijn vriend;
ik pak stof, een heerlijke dialoog,
hou van het verdiende applaus, het betoog;
mijn meester die mij avonden bedient.…
GOUD dank-hartenkreet voor de Vrijwilligers van de kas Rouwen en vieren van de JordaanDichter
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
397 vrijwilligers
ook zoveel daarvoor terug ontvangen
van die mens, oud, jong, happy, ongelukkig, verdrietig
dan kan je spreken, preken
van een diep invoelbare menselijke overeenkomst
met gesloten portemonnee
er wordt niets verdiend
doch in niet geldelijke zin
verdienen vrijwilligers GOUD
en in overdrachtelijke zin
een gouden goody bag:
'GOED ROUWEN…
OPEN ZUYLEN
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
120 In vertrekken van afscheid bij rouwen,
prijken kunstwerken, waren verhalen
over hen, die hun eind reeds moesten halen,
zich aan het Onbekende toevertrouwen.
Mensen mogen kiezen naar eigen aard:
als zonnestralen door geribbeld ijs
weerkaatsen wensen voor zijn of haar uitvaart.…
Foto
hartenkreet
2.6 met 12 stemmen
5.019 zo plotseling in mei
Onze ouders zijn allang
gestorven, te vroeg
nu ik zoveel vragen heb
Over leven en gewenste
dromen in hun hart
Het lijkt zo lang geleden
soms als vandaag
Dat wij kinderen
aan de lange tafel
vochten om een plek
luidkeels aanwezig waren
Nu zijn wij zelden nog bijeen
slechts met hoogtij dagen
of een dag van rouw…
Geen luid geluid
poëzie
4.7 met 6 stemmen
2.048 zwart
De hutten staan zo kil en stil
alsof haar elk gesloten wil
daarbinnen dringt de koude maar,
daar uit de dodenbaar
Gebogen hoofds, vereenzaamd droef
Een moeder die haar kind begroef
Sluipt wanhoop d' aarden straten door
en glimlacht als te voor
en glimlacht of zij hoop nog hiet
dat niemand merkt haar wrang verdriet,
En draagt uit rouw…
Vlinders lamgeslagen
hartenkreet
4.1 met 22 stemmen
1.826 Het is nacht en mijn hart
Is gesluierd in diepe rouw
Bevangen van zoete pijn
Ik hield zoveel van jou
Dwaal door mijn gedachten
Probeer de mist te verdrijven
Gevangen in mijn eigen web
En herinneringen die blijven
Kleuren zonder geuren
Warme glimlach verdwenen
IJspegels op mijn wangen
Smelten door het wenen
Jij liet mijn leven stralen…
DE WOLKVOGEL !
hartenkreet
4.0 met 27 stemmen
2.721 Witte reuzen begeleiden zijn laatste reis
De Wolkerse wolken fluffig en pedant
Hij was groot, groter dan zijn zijn
Warrig en onduidelijk zijn praatgrage mond
Ieders ogen gekleefd aan de barstige lippen
Mierenheuvels, wespennesten in rouw gedompeld
Pissebedden, spuugbeestjes, grijsgrauw duingras
Vogels, bunzingverdriet......overrompeld.....…
REGENDAG
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.700 Betrokken
ligt de lucht met wolken grijs en grauw,
't stuifreînt, en die hoge bomen schokken
hunne kruinen, en vol vreemde rouw
ruisen zij, ontblaadrend, droeve zangen.
Lijk des avonds in het woud een dolend kind,
daar beneden door de donkre gangen
aaklig schreeuwt en huilt de wilde wind.…
uit Het Requiem van Julius Dreyfsandt zu Schlamm : Credo
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
765 CREDO
de Heer van leven en sterven
heeft weet als behoeder van
vertrouwen wat de mens in
lijden zal beërven en zal aldoor
om verscheurde harten rouwen
het is de wanhoop in
eindeloze zwarte nachten
die het leven doet verachten
het onvermijdbaar verscheiden
van al wat geschapen is
laat de rots van geloof en hoop
versplinteren…
Blauwdruk
hartenkreet
4.4 met 30 stemmen
3.055 Mijn glimlach is versteend
Gebroken door jou zwijgen
Gruis dwalend in mijn ziel
Je wist me kapot te krijgen
Mijn adem is nu ijzig koud
Strop om mijn nek gebonden
Pijn gescheiden van emoties
Weg naar de dood gevonden
Dit afscheid stopt elk gevoel
Talloze herinneringen aan jou
Gekwelde geest weer bevrijd
Hart niet langer meer in rouw…
Waanzin
poëzie
3.4 met 18 stemmen
3.563 Mijn denken is in leegte weggezonken.
’k Zie ’t licht niet meer, maar ballen vuur en vonken
En dan duikt alles in een nacht van rouw.
Er is een luide suizing in mijn oor,
Waar alle stemmen effen in vervloeien,
Tot klanken, schoon als bloemen, open bloeien,
En met een schok is ’t dat ‘k u noemen hoor.…
Anders
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
840 door angst
zich zelve te verliezen
niet te kunnen kiezen
voor het vanouds gekende
groepen wenden krachten aan
om als sterkste voor te gaan
en anderen te mijden
het blijken tijden van verharde strijd
wanneer grenzen sterk vervagen
vragen rijzen hemelhoog
de bogen staan gespannen
toekomstplannen raken kwijt
er wordt teruggeblikt
met rouw…
Eigenliefde
hartenkreet
4.0 met 29 stemmen
1.807 tevredenheid
Stressloos en eigenliefde
van elke obsessie bevrijd
Ik zoek de ruimte
binnen mijn denken
Voor mooie fijne dingen
die me een glimlach schenken
Ik zoek en ik huiver
zet mijn angsten opzij
Breng langzaam weer kleur
in dat leven van mij
Ik zoek wat ik verlang
openheid en vertrouwen
Liefde en kwetsbaarheid
niet langer meer rouwen…
Gelukkig maar!
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
700 Voelen wij woede of slechts rouw?
Oke, het was dan wel een aanslag,
een vreselijke, laffe daad.
Maar geen terreur, of terrorisme
de dader was ten einde raad.
Een mens, met geschokte ouders,
een man, danig in de war,
't was geen moslim of al-Qaida
zijn daad was onverwacht bizar.…
geschokt
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
770 hoe je in enkele minuten
alles verliezen kan
er slechts pijn blijft
en verlangen
naar de relatieve saaiheid
van het alledaagse
arm en rijk
voor éénmaal gelijk
verweesd wanhopig verslagen
wie kan dit dragen
zoekend tussen puin en lijken
naar voorbije tijden
de dood dreigt van alle kanten
geen tijd voor rouw
je moeder, je kind, je geliefde…
diepe weemoed
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
616 verraad mij niet
zwevende kleine stemmen
blijf zacht in het najaar
het water en de dagen voorbij
licht
als verwachting
of een groet in ieder oor
zing boven zij die rouwen
samengedrukt worden door een doornen heg
wanneer de leegte over hen ademt
eens stil, vol en vrij
wacht boven het gewelf van de wind
de halmen die beven en op hun…
Klink, klonk, geklonken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
554 Ik ween om CDA’ers die in groot vertrouwen
Ooit geloofden in hun leiders te Den Haag
Bleef het toch stil bij een benauwde vraag
Dan konden zij devoot de handen vouwen
waarvan ze nu nerveus de vingernagels kauwen
Ik hoor en zie ze knarsetanden; dof geklaag
tot hard gemopper, vloekjes en gedonderjaag
Hese kelen: grauwen, snauwen, huilend rouwen…
emotievolle storm
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
539 soms gebeurt er teveel
tegelijk
in een mensenleven
en moet je
al is het maar heel even
diep ademhalen
en
vertrouwen houen,
ondanks het rouwen
om verlies
verlies ,
op diverse manieren
ondergaan
waarna je hoe dan ook
zonder die ander
verder zult gaan.…
Zwevend
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
460 Van zo’n zeldzame verschijning kan ieder leren
dat als men voor de feiten het hoofd niet boog
om de Zeearend slechts enkel kan rouwen…
was jij maar dood
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.162 was jij maar dood
dan was het zoveel erger
mijn tranen niet onzichtbaar
mijn hoofd niet zo bewolkt
een meisje
een vrouw
in rouw
in stilte
in zwart
en niemand zou iets vragen
want zwart is een gevoel van
leegte
onzekerheid en
zaam
want één is weg…
Het Atrium
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
573 vaak herinneringen
de dagen
of draagt het ademen nog een
een lange levenswens
waar de dag van heden nog wordt geëerd
als een kinderstem galmend klinkt,
koffie het oer Brabantse buurten smeert
of getallen op ballen worden afgevinkt
vaak staan naast het beeld van
Onze Zoete Lieve Vrouw
een aantal uitgestalde foto’s
met ingelijste rouw…
TREURBEUK
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.506 De boom, die honderd jaar hier mocht tronen,
ontving en schiep muziek, ofschoon geveld,
blijft als orgel rouw en troost kronen.…
Winterlaan.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.167 En de een'ge kleur in 't blank en zwart van rouw
Is, donkre bloedvlek op de horizon,
Droefrood, de mantel van een vissersvrouw.…
Levenstriomf
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
601 Inkeer van winterse kilheid, rouw en kaalslag
is weer geweken. De baarmoeder vol - ontsluit
en stilletjes aan komen jonkies naar buiten.
Het dartele leven ontspruit dankzij krachten
die handelende machten mooi te boven gaan.
Ze komen eraan de grootse verwonder momenten
het komt wéér naar buiten gekropen - de lente!…