1028 resultaten.
Een streling op mijn netvlies.
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.086 Het regent zonnestralen op mijn gepijnigd hart.
Je maakt me nieuwsgierig, jouw persoon wil ik kennen.
Waarom nog wachten, waarom zo lang?
Ik wil collega af zijn met jou.
Een diepere band wordt het ultieme doel.
Eén worden, meer dan alleen maar een "hoi" en "dag".
Wil je met mij dromen?
Wil je met mij leven?…
Vurig Verlangen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
560 in vele talen hebben we getekend
langs velen manen vielen er genoeg sterren
zonnestralen droogden onze vreugdetranen
eindeloos de nachten waarin we mijmerden
rennend door de duinen alwaar het helmgras wuifde
maakten konijnen dat ze wegkwamen door 't zand
bonkten onze harten als één, ogen die in elkaar opgingen
jouw gedachten werden de mijne…
zoals het is
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
674 hem
en naar de klaarte, rondom verlangen
blijf met mijn hart in zijn oude takken hangen
terwijl een witte duif de stilte binnenglijdt
het is ochtend
met donkergroene nagelrand wijst de conifeer omhoog
hij lijkt weinig te veranderen
alsof tijd zijn geliefde is
zoals ik voor jou
wanneer woorden overbodig zijn
een eerste zonnestraal…
Liefdeskracht beschenen..
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
784 Ik volg de vloedlijnen.. voor mijn voeten,
de zonnestralen die er zijn in overvloed
zij glinsteren door de golving van het water..…
Overal liefde
hartenkreet
4.1 met 19 stemmen
1.117 Want dit is waarom:
Een bloem prachtig bloesemt
Een vogel zijn kwetterende jonge vol energie voedt,
De zonnestralen de voorjaarsbloemen verwarmt,
Een fruitboom heerlijke zoete vruchten geeft,
Een beekje een rustig kabbelend liedje zingt,
De maan de donkere nacht verlicht,
De regen de droge aarde vochtig maakt en
Een moeder haar baby teder verzorgt…
Bloemen in het veld
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
750 Bloemen in het veld,
zonnestralen op het zand,
vergeten schoonheid van de straten.
Leegte in een blik,
Rotatie van een uil,
Bloemen in het veld.
Morgen schemer door de ramen,
briesje wind over het water,
Bloemen in het veld.
Bloemen in het veld
waarin ik wil liggen met jou,
waar wij samen genieten van de schoonheid om ons heen.…
NOG EENS MEI.
poëzie
4.2 met 8 stemmen
2.390 Daar is mijn groene wereld weer,
Met al haar tinten zacht en teer,
In 't licht der zonnestralen.
Of zacht gedommeld in de schâuw
Der wolkjes die aan 't hemels blauw
Als dunne sluiers dwalen.…
Herfst en dan...
hartenkreet
0.7 met 3 stemmen
1.498 Bomen kalen
Wolken jagen late zonnestralen
De hemel kleedt zich nu in grijs dan in grauw
Een noord wind werpt zich tegen muur en dak
rukt verstoord aan ieder blad en tak
haast zich voort, vergaart de afgestorven blaren
krijst, wervelt, blaast zijn kille adem
door alle holten, kieren, gaten heen, een kou
die aan mijn botten knaagt.…
IN HET TIJDLOOS VERSCHIET
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.256 een hand naar mij
die stil in ‘t dodende duister schuilde
In het donker kwam de dood naderbij
en hij vroeg mij waarom ik zo huilde
Zonder woord verstond hij mijn hart
wijl ‘t weende van oneindig verdriet
Zacht verdreef de dood al mijn smart
en duwde mij in het tijdloos verschiet
Nadat ‘t laatste duister verleden was
gleden warme zonnestralen…
De (stijve) stilte
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
496 Lieflijk zijn de zonnestralen
bij dit Arctisch geweld;
een speer-strakke wind, eenlijnig.
De zon stoot schitteringen uit de sneeuw
in tinten van de regenboog: een heller engelblauw,
een dieper heidepaars en groen zo glanzend als smaragd.
Het twinkelt tussen twijgjes, boven blanco,
zuiver als een ziel zonder manco.…
Er klinkt een wijsje,
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
696 waarin een wijsje klinkt
die alleen een kind verzinnen kan
tekent verdriet en de schoonheid
op de tippen van haar tonen
van een droevig melodietje
op trage vleugelslagen en het fundament
waarop zij haar kasteel openvouwde
het lijf verliest zich in
milde zaagselsporen om een
te worden met de grond en tijd
zij heeft de zonnestralen…
Vaderdag 2015
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
958 bijzondere dag
Een vader blijft je vader
ook al is hij er niet meer
eeuwig dankbaar
voor zijn zorg en liefde keer op keer
Een speciale band
wat was gaat voorbij
maar nooit verloren
je blijft me altijd nabij
Je blijft in mijn hart
daar heb je een plek zo speciaal
waar je eeuwig mag wonen
met ons eigen verhaal
Donkere wolken met een zonnestraal…
Rokjesdag
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
758 Eens per jaar is ’t feest voor de man
dan werpt de zon haar zalige stralen
Op alle plekjes, waar ze ‘t maar kan
zelfs op blote benen willen zij dalen
Blote benen, nog van de winter wit
schreeuwen als het ware om de zon
Zonnestralen zalig door die roksplit
zijn voor blote beentjes als bonbon
Weg met de lange broek zeggen zij,
schone meisjes…
In bloei
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
555 In de avond verspreidden zich de geuren
zoals de jasmijn van mijn geboorteland
Jij was een zeemeermin pas aan land
gekropen met gladde, nieuwe benen
in plaats van een vissenstaart
Ik mocht je leren goed te lopen
van Lotje in de lange Lindenlaan
In de schaduw dichtbij een vijver
schuilden we onder een treurwilg
vanwege de prikkende zonnestralen…
WINTERAVOND
poëzie
3.3 met 3 stemmen
2.089 ’t Onvergank’lijk Lied,
Dat in ’t hart als zonnestralen
Van ene eeuwge lente neer doet dalen,
Overstemt ge niet.…
Een jammerlijk misverstand
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
826 het was precies zo’n dag als vandaag
wolkenhemel met af en toe wat zon
ik weet nog goed dat het toen zomaar begon
dat vreemde opwindende gevoel in buik en maag
ze stapte voor mij uit de tram
slank en rank, plotseling in een zonnestraal gehuld
lange blonde haren, borsten goed gevuld
haar verschijning maakte mijn rug wat klam
het tikkende…
Licht
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
918 een vogel, een bloem, het zijn jouw signalen,
net als dat ik je zie in een vlinder of in zonnestralen.
In de stilte die is ontstaan, hoor ik je nog praten,
nu zit ik hier, hier waar we ooit samen zaten.…
Overtocht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
604 Een groene geur zweeft op zware zonnestralen
en hangt als honing om mijn hoofd in de lucht.
Zacht zingend verleidt een vriendelijke gerucht
mij verzoekend om de zomer binnen te halen.…
Zon, regen en emotie op Koningsdag 2019
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
606 Ook God kon het niet droog houden
op Koningsdag 2019
de Koning der Koningen
liet dan ook z’n tranen stromen
overal regen in de Nederlanden
maar niet in “Wij Amersfoort”
daar liet hij z’n zachte kant zien
met lieve zoete zonnestralen
de drieenigheid is Hem eigen
de vader, de zoon en de Heilige Geest
zo ook het afgeleide van zijn Goddelijkheid…
VERANDERING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
514 Een minzame, luchtige toverstaf zweeft
speurend boven het hart van Zwitserland,
danst met zonnestralen langs de bergwand,
terwijl sneeuw vol knipogende kleuren beeft.
Zij daalt, ziet hoe de mensenwereld leeft,
strijkt over de steen- en beeldhouwershand.
Statige muren en daken zijn omrand
door kunstwerken, die de rots kwistig geeft.…
Alles en niets
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
498 Alles en niets
Waar alles samenkomt in openheid
schijnt een zonnestraal die me verblijd
Zonder schaamte rolt een warme traan
Van boven naar beneden en trekt zijn tijdloze baan
Het hier en nu van moment tot moment
Een eeuwigheid tussen seconden ingeklemd
Waar geest en lichaam één geworden zijn
De tijd verglijdt zonder moeite zonder pijn…
Sein und Sollen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
473 Het zwoof in klare koepelzalen
In 't vacuüm van Maegdenburger bollen
Beklemd in Sein en losgeraeckt in Sollen
Verblind door primavera's zonnestralen
Ons past verschoning echter niet, Ghislaine
Noch van uw kant en evenmin der mijne
Het was een cul-de-sac, mijn madeleine
Elck speelt zijn rol, u d'uwe, ick de mijne
Ick kus u, leg mijn…
Frivolig los
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
521 zij dartelden
lichtvoetig op
het zachte mos
vleugels veelal
opgevouwen
en toch zo af en toe
heel even
frivolig los
ze speelden met
de stofjes in de
zonnestralen die
kierden tussen de
machtige stammen
van eeuwenoude
breed uitgegroeide
eikenbomen
wat klein publiek
zat ademloos
kijkend onder grote
bladeren te genieten
van voluit…
Dag van ontspanning
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
543 Een panorama vol smaragd en robijn
doorzeeft met held're gouden zonnestralen
als ladders waar engelen op en af dalen
zo kan dus de aard nog paradijslijk zijn.
En verder loop ik langs water en door bos
genietend van uitgestrekte groene wei
even voel je je van druk en zorgen los
wat is mooier dan zwerven langs bos en hei.…
omdat jij bijzonder bent
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
1.252 voor jou geen grootse woorden
maar wel een eenvoudig vers
om je te laten weten en voelen
hoe waardevol jij bent
gewoon zoals je bent
niets meer en niets minder
een lichtpunt dat straalt
een hart dat verwarmt
je lach is een zonnestraal
die dwars door wolken breekt
je woorden een zachte bries
die zorgen meevoert en verzacht
jij kleurt de…
Doe hem ook zo’n roze bril
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
311 Doe hem ook zo’n roze bril
zodat hij dat zomerjurkje ziet
fladderend over het perron
achter de laatste coupé aan
waarin de eigenaresse
waarschijnlijk geen weet heeft
van het flagrante beeld
dat zij achterlaat
Geef hem anders wat zin
niet zozeer de zin van alles
maar gewoon
waardoor hij weer een keer
zonnestralen voelen wil
de wind…
Foto
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.108 jeugd
wat voorbij is gegaan hangt bevroren in ruimte
ingelijst aan de muur onder een ijzeren dak
van breekbare herinneringen aan grote verlangens
jouw gezicht is in stilte in een verleden gebleven
buiten trekt de wereld haar haastige sporen
tikt de klok de minuten onverschillig voorbij
maar hier binnen houdt de tijd zijn adem in
een zonnestraal…
GOÊNACHT, VAARWEL!
poëzie
2.6 met 7 stemmen
1.010 -
Goênacht, vaarwel ten allen tijd;
Ten allen tijde ga 't u wel,
Waar 't lot u voere en waar ge zijt;
Steeds valle er in uw huis en hart
Een zonnestraal, die u verblijdt
En die u troost bij kruis en smart -
Goênacht, vaarwel ten allen tijd!…
Weet gij nog wel, hoe zomers avonds
poëzie
3.7 met 19 stemmen
2.994 Er volgde op deze zonnestralen
Een lange nacht. Gij noemdet spel
Wat andren levenslente heetten.
O zeg, mijn lief, weet gij 't nog wel?
---------------------------------------------
uit: Vroege gedichten (1912)…
Dal
netgedicht
3.1 met 62 stemmen
11.540 gaat
een grote oehoe
als een vlaag
van schrik voorbij
hij voert mee
de bange jaren
die ik doorbracht
in het daglicht
de abelen
om mijn huis
wentelen zilver
blad in 't donker
op mijn rieten dak
pluist spinrag
van de huislook
die ik plantte
daar hij vrede
brengt in 't huis
alles groeit
zoals het groeide
in de enkele
zonnestraal…