Alle inzendingen

Gewoon een geluksmomentje Dierbaar is haar naam bijna aaibaar, voelbaar Schol, 'n geluksscholletje:: Lisa Schol (26) voerbaar dierenverzorgster in Diergaarde Blijdorp Rotterdam Dierbaar, voelbaar is haar momentje haar momentje van geluk van haar familieportret van haar Galada's, keurig op een rijtje Geluk voor haar geluk voor mij…

Moeite, lust, verlangen en inspanning, Zij omarmden de onware toekomst, Welke gevoelens komen met hun komst? Wanneer horen ze mijn begeerte zingen? Mijn falen heeft mij weer achtervolgd, Geef mij een mooie morgen in ruil voor vandaag, Zonder eenzaam falen kan mijn geluk weer ontstaan, Dan zou mijn ziel vliegen onder het geluk van de zomerse…

Lezend, wegend, vraagteken-zettend snappen waar de woorden naar toe willen. Het grammaticale gevoel! Uitweiden blijkt te veel geschreven. Het overspannen taalgebruik: baroktaal dat romantisch aange- dikt annex kunstzinnig gefrunnik je moerstaal ruilt voor malle moeren! Gelukkig kom je ook pareltjes tegen. Je vat weer moed, maar dan zie…

De maan is helemaal vol beeldhouwt met haar stralen knoestige eikenbomen tot spelers van een geheimzinnig schimmenspel schijnt boven Slot Bommelstein maakt van zijn torens en muren een verwazend kasteel waarin Tom Poes en heer Bommel vage denkbeelden bebroeden voor spoedig ondernemen ofwel licht soezend genieten van gerecht door…

De zon schijnt De lucht is blauw Goh wat een kou…

er waren meer paraplu’s doorregend nat die bewogen bij de gehaaste pas en schommelden het mat refrein dat de regen met een zware glans begeleidde. meer paraplu’s droegen een zilvervlies mompelden onverstoorbaar naar binnen gericht in een trage nukkige golf soms even uit het evenwicht maar dan weer gedempt naar lange schreden gericht.…

Wees welkom in het luid gekwaak der hofvijver in haagse kring van ooievaar in niemandsland van kikkerland en bonestaak van redeloze meerderheden waar alle minderheden reden in 't nieuwerwetse voorportaal van 't huis der staten-generaal Wees welkom in het koninkrijk het laagland van de minderheden het groene hart achter de dijk bekneld…

Een mooie dag vandaag, al is het nu nog koud. Veel stilte na de drukke dagen van jaarmarkt en kermis, van vertier en vermaak. Wat zoeken wij wanneer we durven stilvallen, wanneer de vragen er weer zijn, het uitzicht op wat komen gaat, de droeve of de blije herinneringen? Het gaat voorbij, zoals alles voorbijgaat, alleen de liefde blijft,…

met het ritme van de regen op een zondag zonder zorgen, speelt jan klaassen de trompetter de nieuwe morgen kondigend malle babbe lacht en zingt in het licht van de seizoenen het werd zomer in haar hart met de liefde om te zoenen dag zegt zuster ursula met een glimlach zo sereen als leonardo dromen schildert in kleuren die we nooit zo…

Wakker worden, licht balanceren tussen rust -- en mijn nieuwe dag.…

lang heb ik je gezicht kunnen lezen juist de vele stukjes leven die zich dan goed laten zien want niet alles wordt in rimpels vergeten die groeven gaan dieper dan verwacht ook kunnen zij de pijnen nog niet vergeten komen van traag herstel of van genezing is nog niet helemaal sprake zoiets vraagt een specialistische begeleiding…

Europa gromt en moet z’n tanden tonen Met wapentuig, gevangen tussen vuren Van oude en piepjonge dictaturen En ik, ik heb een dochter en twee zonen Ik vrees, nu Rob de Nijs er niet meer bij is Dat er geen banger hart dan dat van mij is…

Zijn stem, een echo van verloren tijden, een melodie die te breekbaar is om vast te grijpen, zijn woorden als zachte regen op het asfalt van herinneringen, waar we zijn liedjes altijd weer vinden, ook als tijd hen vervaagt. Hij, die zong van de eenvoud van liefde en pijn, met een rauwe stem die de leegte vulde, die het onuitgesproken tussen…

Wij hebben in de jeugd gemind wij minnen in de ouderdom, en al wie zegt: de liefde is blind, is waarlijk dwaas en dom. ------------------------------------------- uit: Nieuwe liedekens (1859-1861)…

De harpen hangen als koude koorden in al te naakte bomen en schuifelend aan mijn oor het schuchter snarenspel van bloemen op de akker de krokus wordt geboren de wind hangt zeilen uit. Wat wij zelden horen het rillen van de huid het geuren van de liefde als een blank boeket camelia naar méér nog of in elk geval naar evenveel. --…

Lange langzame poëten zinnen, Zullen niet bereiken, noch vinden, noch toestaan, Mijn uiterst begeerte te innen. Hoe zeer ik probeer te leren, Hoe zeer ik probeer te leren, En mijn leven op de jouwe laat baseren, Daar zittend onder de eeuwen, oude, linde, Waar jullie, rust, vrede en geluk blijven vinden. Daar zittend, en kijkend op de steden…

doet anemonen blozen in het jonge lentelicht waar staartmeesjes juffers vangen voor ontbijt is de bonte specht niet voor één gat te vangen lacht een groene je vierkant uit met bloemen beschilderde hemel reikt een hand niet te lang, thuis huist zij allerminst maar kabbelt voort op herboren wolken waar zij in besloten mijmeringen rust…

Dromen wil ik over tijden die slechts vrede brengen op aarde wars van menselijk lijden alleen voor ieders eigen waarde. Nooit meer verschil in rang of stand alleen vreindschap en vertrouwen vijandschap bestrijden hand in hand samen aan betere toekomst bouwen. Een droom die ik wil verspreiden over de wereld, over landen een wereld vrij…

Keihard tikt de regen op mijn zolderraam tikken van verdriet en eenzaamheid want Rob is dood, nu niet meer saam want hij is nu verleden tijd Kom vertel me regen hoe dat voelt troost me met jouw tranen zo doorvoeld laat me weten dat 't genoeg was voor hem want ik hou nog steeds van Rob…

In vage contouren van de twilightzone ontvouwt zij haar vleugels bij getemperd licht haar dans van de liefde naar leven in vrijheid  vervaagt in de lucht vertraagd is haar vlucht verjaagd door de wind verdwijnt zij in 't niets over de bergen een doodstille zucht in 't web van de nacht zweeft zij tussen draden  het vuur van de…

Op weg naar Portugese synagoge kwamen we langs brug van gracht waarop, 40 jaar vervlogen, van ons een foto net komend uit stadhuis, getrouwd. Onlangs met zoon nog en zijn vriendin van wie ‘k hier ook een foto nam In het gebedshuis was ik verbaasd, wist niet hoe ooit de Joods Portugese handel de Amsterdamse wandel bloeien liet…

Als de tijd is gekomen, dat ook mijn vlam voor altijd gaat doven. Neem mij dan nog eenmaal bij de hand, zodat ik met je mee kan gaan naar dat geheimzinnige land. Droog de tranen in mijn ogen, die jou steeds opnieuw in mij hebben opgezogen. In een wereld van vallen en opstaan, maar ook zwevend tussen de sterren en verliefd lopend in het…

Hij was ruim op tijd en zij bleek afwezig Alleen op de plaats van afspraak zie je direct wie er niet te zien is Iemand missen maakt ze zeer aanwezig Ze nam de telefoon niet op De stilte drukte doordringend Woorden hingen in het ijle Zwijgen kan veel zeggen Ze kunnen je meedogenloos stalken door ostentatief kil te negeren Je zou er heen…

maar wat als je zelf de dag niet meer kan plukken en je sterk afhankelijk bent van het plukgedrag van anderen dan komt als vanzelf het nauwelijks te stuiten verlangen naar het station waar mogelijk de trein gereed staat naar niemandsland waarvoor slechts alleen nog maar enkeltjes bestaan...…

Ik zal je missen Maar wat er ook gebeurt Ik red het wel Vaarwel Ik zal tranen om je laten Hopelijk heb je dat in de gaten Ik wilde nog zoveel met je bepraten Vaarwel Je moest eens weten Dat ik je niet kan en zal vergeten…

In het voorjaarsbos van Breda ´s Haagse Beemden waaien zacht de wilgenkatjes en elzenpropjes heen en weer milde zucht verspreidt hun bevrijde pluis en snippers ontelbare vingertopjes zweven tussen kale bomen scheppen wenkende geur over aanstaande kraamkamers hoge barse dorenstruiken op moerasgrond door sloten omgeven beloven…

samen dan gelouterd innig teder zijnloos elkaar zijn…

onder bruggen van steen, op banken van hout waar de stad hem vergeet en de kou hem onthoudt geen sleutel, geen huis, geen bed dat hem wacht maar een wil die niet breekt in donkere nachten hij loopt door de straten, zijn rug recht en trots met dromen die gloeien als vuur in zijn borst elke munt in zijn hand is een stap, hoe klein ook naar morgen…

Ik trek nu het gordijn weg om u bij hoge uitzondering dit schilderij te laten zien - mijn jong overleden vrouw Sinds haar dood glimlacht ze alleen naar mij, u ziet het Zo lief, hartstochtelijk, kijkt ze Haar ogen lijken dorst te hebben ook naar de schilder dat is wel duidelijk Ze was altijd heel blij om anderen te zien Alles en iedereen…

nog staan ze op papier maar dadelijk dansen de woorden in hun eigen snelheid en kleur vertragen of versnellen zij afhankelijk van de emoties die zij dragen en of zij nog in dezelfde sfeer kunnen aanhaken zonder de rode draad van het gebeuren uit het oog te verliezen of te verdwalen in een bos waar alle bomen op elkaar lijken…