1206 resultaten.
Avond aan Zee
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.614 De gladde golven glippen naar de rede
Met klaterend even, weer gesmoord gekoos,
De hemel schemert over zee, en mede
Is vrede wijd en zijd en tijdeloos.
En uit de haven komen zij gegleden
De boten met hun zeilen roereloos,
Een kantige schaduw tegen donkerheden,
In 't spiegelende nat een schaduw broos.…
Aardse sterretjes
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
544 Soms zie ik sterren over de aarde gaan
Beschenen door zachte glans van maneschijn
Op aarde in zij of fonkelend satijn
Terwijl daarboven de hemellichten staan
Als edelsteen diamant, robijn of paarlemoer
Gracieus, blozend en schitterend als brokaat
Geweven uit stof van zilverkleurig draad
Zwevend door zalen over gladde vloer
Ach ’t schone…
Troost
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
788 Iets wat vrees'lijk fout
nooit meer te herstellen lijkt
waarvan we zoveel spijt
de last toch maar niet slijt
dannog, zoals een kind
dat valt op straat en verdergaat
of dat zich verbrandt,
zich in gevaar wil storten
vergeven wordt, gewezen wordt op 't juiste pad
zo worden onze fouten ergens
als kreukels glad gestreken
om vroeg of laat…
Kleine vrede?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
450 het accent valt op niet
gesproken woorden,
waarin de nuance wederzijds
voelbaar, herkenbaar was
zeiden wij dat wat niet gehoord
werd hoorbaar belast, huivering
over mijn bloedend hart,
dat ons scheidde, dat ons remde
in een handomdraai met onbestemde
streken weer glad maar vaak op de tast
we hoeven elkaar niet te sparen
om de kleine vrede…
Keien
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
437 Keien
je vindt ze overal
keien
ze zijn in duizendtal
keien
die steeds uitdijen
op landerijen
ontelbaar in tal
Keien
waar komen ze vandaan
keien
ze liggen zelfvoldaan
keien
in lange rijen
allemaal keihard
niet kapot te slaan
Gletsjers kwamen vanuit het noorden hier
en ze wreven als schuurpapier
de rotsblokken glanzend rond en glad…
Liefde te leen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
479 de put dieper dan de echo kan reiken
duister als in de diepste spelonken
glad en bezweet met algenvocht
verdriet in tranen verdronken
het dal was dieper dan zijn bedding
de stroom meedogenloos en wreed
de groene heuvel onbereikbaar
verdriet in tranen verkleed
de berg was steil en glibberig
met verraderlijk losse stenen
de top in de verkleumende…
Ach Europa
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
243 gelijkheid
in zijn haveloos hotel
Was jij niet ooit die ene schoonheid
die Fenicische prinses,
jong en maagdelijk behaagd
door Zeus die jou slim had belaagd
Ach, kwam zíj nu maar in opstand
rees zíj maar in vuur en vlam
als een strijdbare madonna
als Marianne uit haar graf
nu haar oude verre nazaat
meer dan vreemdelingenhaat
en de gladde…
luik zonder scharnieren
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
25 mist ontdaan van grijs als verf over behang
haar witte mantel is geel bij verse sneeuw
een schreeuw van een meeuw ik laat hem
plots helder ijs met ijzers glad gegleden
de snelheid op de vaart gelijk een schicht
als van het licht stabiel en krachtig duwend
de één over de ander de herhaling van benen
lichtbruin riet telkens bijna plat gewaaid…
Misbruik
poëzie
3.5 met 18 stemmen
7.266 Waan niet, als een God der Goden,
Alles onder uw geboden
Dienstbaar aan uw grilligheden!
Stervling, stel uw zwelgzucht palen;
Waar Gods weldaân op u dalen,
Wees met wat Hij schenkt tevreden.…
Het keurslijf
poëzie
4.1 met 21 stemmen
3.717 Gij kunt de grilligheid der mode niet behagen.
Ach! mocht zij die dees dwaze pracht
te zinneloos heeft uitgedacht,
tot straffe in Pluto's hof een gloeiend harnas dragen!
---------------------------------------------
uit: Gezangen mijner jeugd (1782)…
haarsalon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.199 mijn rug zonk in een leren kuip
de nek achterover in een boog van glazuur
zo keek ik naar flarden en flitsen
de bonte poppen van de lentemode
op een nageldun, kamerbreed scherm
ik koos voor een moderne snit
met golven die zich in grillige bochten wringen
weerborstels die speels uit mijn kruin priemen
de kapper belooft een wonder
een gelaagd…
Wederkerige wals
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
612 De regen wikt en grijpt z'n kans,
sloopt de zomer in een zee van vuur
verleiden wolken in grillige balans
op jacht naar buit en avontuur
winden zwoegen langs de horizon
een poging om de winter te vervroegen,
een flauwe zon die daaraan
geen weerstand bieden kon.…
Avondnevel
poëzie
4.0 met 5 stemmen
2.173 O, die zwarte, grillige heuvelkust,
Die met haar brede lijn,
Scheidde de blinkende nevelrust
Van 't gloeiende karmijn!
Want boven de donkere landen
Stond vuurrood de hemel te branden
Met onheilspellende schijn.
Ik werd onrustig en ik zocht
Een woord, dat de stilte verbreken mocht.
Ik keek in de zon, in het nevelmeer....…
Duistere hobo
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
437 We zijn elkaar met de grillige natuur
op het eiland in jouw droom verzonnen
we vergeten nooit het drieste avontuur
aan zee is de prille lente begonnen
en waar jij ooit vragen had
bloeien nu bloemen in de wind
in weemoed van het talenbad
ben jij het allernieuwste kind
uit duisternis in het licht gestapt
je lacht nu naar het leven -…
Jij bent (3)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
508 Jij bent de zee, zo weids, zo mooi, zo eindeloos vol van leven
De zee, die omarmt, aan mij trekt, mij over haar golven laat scheren
De zee, soms grillig en onwillig, als het bliksemt en dondert
De zee, babbelend en kabbelend, als de wind weer is gaan liggen
Jij bent de zee, met zandbanken gevormd door je twijfels
De zee, waarin duizenden…
Dwaaldicht
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
40 Wandelen, door de duinen
Wandelen, over stranden
Wandelen, door de bergen
Zonder ergens te belanden
Wandelen, door verleden
Wandelen, door gedachten
Wandelen, door emoties
Zonder ooit iets te verwachten
Wandelen is bomen zien
Hoe zij grillig groeien
Nu eens bekorstmost grijs
Dan vol kleur als bloesems bloeien
Wandelen is vogels horen…
Hoogverrraad
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.566 hij honend langs de frontlijn liep
Is nu een aswolk, wervelend verstoven
Nu staat hij daar te stamelen
In de vuurlijn van versteende blikken
Bedelend om wat boter
Voor zijn milde galg
In een waas van verzachtende omstandigheden
Medeplichtig aan doodslag
Of hoe hij een neger door de sintels rolde
Enkele linkse rebellen briezen
Om dit glad…
De Cirkel
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
941 Aanstormend door mij nimmer gehoord
komen doden gedachten wreed vermoordt
klinken hol en leeg mijn klanken van heden
gekende terreinen op de tast betreden
Glijden zinnen gespiegeld glad in alle vormen
om warrig zoekende haar rode draad los te tornen
Verwachtingen laat in tijd steeds voorbij te staren
misgrijpend zoekende ondergane levens…
Graan en druiven (sonnet)
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.003 Als ik je niet met voeten stamp en plet
tot in de perskuip barst je gladde huid
en 't sappig vlees uit buiken opentuit
dan word je nooit in wijnsap omgezet.
Als ik je korrels in de molentred
niet ongenadig maal tot meel waaruit
de bakker brood en koeken bakt dan sluit
je leven uit en sterf je onverlet.…
DE BRON
netgedicht
3.5 met 37 stemmen
9.614 wild en krachtig
stormde ’t machtig
woeste water naar omlaag
kolkend, klotsend
beukend, botsend
schuimend op de keienlaag
stuwend, sleurend
zwart verkleurend
in een helse razernij
oorverdovend
niets belovend
lokte ’t woeste water mij
tergend glad
’t zwoegend pad
naar de oorsprong van de bron
zwetend, vloekend
doelloos zoekend…
natuurlijk
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
1.276 , verweekte niet in bad
natuurlijk ging hij wonen in die stad
waar strijd met kapitalen werd geschreven
er werd in open wonden zout gewreven
hij was te slim voor galg, te snel voor rad
natuurlijk kwam hij op het rechte pad
vergeten was het woeste tegenstreven
een pak, een das, de wekker op half zeven
z’n vrouw streek alle valse vouwen glad…
Dorpsgek
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.513 De nieuwe buurman staat gekleed tot
z'n middel in de vijver, orakelt
maakt 'n vuist tegen de westenwind
die het wateroppervlak kreukelt
Hij strijkt met 'n lat 't water glad
zegt dat z'n vissen door de deining
niet naar buiten kunnen kijken
Wanen vrezend deel ik z'n mening
Wat doet U voor werk, vraag ik
Ik ben gepensioneerde dorpsgek
ik…
De Grote Parade
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
956 recht vooruit
geheven je pet je neus
je meet je pas af
aan die
van je kameraad
bij de generale staf
het hoofd van staat
sta je stok stijf stil
je draait je hele lijf
in enen een kwart slag
je trilt
de staf kijkt of je broek
glad zit je pik gesteven
binnen vlak houdt
de president van zambia
glimlacht
strijk zet
je draait terug…
Carpe Diem
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
1.667 Laat voor je gaat mij nog eenmaal beminnen
het lijf dat ik zolang heb liefgehad;
ik koester met mijn tederzachte zinnen
je zwakke lichaam en je huid zo glad.
We kunnen deze strijd niet overwinnen;
het einde komt te snel, hoe wreed is dat
jij aanstonds rust onder het kille linnen,
mij slechts de warmte rest van tranennat.…
zwart wit getoetst
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.834 Bekijk mijn handen
Strijk glad die kreukels
Voel de ruwe huid
Betast de blauwe aders
Dat afgestompte duimpje
Die korte vingers
De afgekloven nagels
Het knokige geheel
Niks rank en slank
Wel kort en krom
Nooit glanzend gelakt
Altijd mat antiek gevlekt
Ben je teleurgesteld?
Zijn dat pianohanden?
Wees eerlijk.. ongeloof?…
Zee
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
905 Laat mij opgaan in wolken
jouw veelzijdigheid vertolken
rimpelloos glad zijn door de zon uitgedaagd
en ontstuimig kokend door de wind opgejaagd.
Breng mij ten slotte voor een langdurige rust
en ontspanning terug naar de kust.
Zoek voor een zekere en veilige landing
'n steunpunt; een rots in de branding.…
Socialisme
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
693 Aanstormend door mij nimmer gehoord
komen doden gedachten wreed vermoord
klinken hol en leeg mijn klanken van heden
bekende terreinen op de tast betreden
Glijden zinnen gespiegeld glad in alle vormen
om warrig zoekende hun rode draad los te tornen
Verwachtingen laat in tijd steeds voorbij te staren
misgrijpend zoekende ondergane levens jaren…
Versteende golven
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
569 Beweend,als ze neemt,
onbemind na razernij, om
wat de mens haar sleet,
verstenen golven in aangezicht
van kunstmatige stranden,
getij haar wijsheid weet
gesticht in onbegrepen handen
kalme berusting breekt geduld
ritmisch in eigen zilte bad
om de zondaars te verbergen
strijkt zij haar plooien glad.…
Zandloper
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
646 Langs vale wintergrenzen,
het loodgrauw in de lucht,
vermoedens gevat in wensen,
sjouw ik het levenspad,
omzoomd met distels af,
langs gladde keien, tussen
wieg en soms het graf,
maalt de molen haar tijd,
ruist het alom aanwezig leven
in stof door de vingers glijdt,
haar blik mijn toekomst kuist,
bedekt met open hand, de
opening van…
Oh Grote Godheid
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.077 Oh Grote Godheid
niet om te stoken
gij moet zo lopen
dwars door de Leidse Hout
Sta op en kom dat bed uit
voor dat machtige circuit
van de Zorg en Zekerheid
want al is het nog zo koud
en vriest het dat het kraakt
met de bloemen op de ruiten
Voorzichtig het is glad buiten
zorg dat je niet van de weg raakt
de auto rijdt meteen voor
wacht…