986 resultaten.
emigreren
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
626 Hagelwit zijn de meeuwen,
het koolmeesje is geel.
Er zijn er zo velen,
met goud gezang in de keel.
De nachtegaal met naam,
pracht en praal onder de maan,
geprikt op zwart fluweel.
Allen hebben het ’s winters koud,
op het land, in de stad en in het woud
Maar niet de vogeltjes die trekken.
Zij zoeken betere plekken.…
God is blauw
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
577 van het moeras
die over drassige landen loert
en het wolkendek in het aardoppervlak ziet weerspiegelen
Bomen kleuren groen omdat het levende blauw van God door de gele zon wordt verwarmd
Transparante oceanen kleuren blauw omdat Hij in het water woont
Water dat het begin van alle levensvormen in zich herbergt
en weerkaatst tegen de met meeuwen…
Van streek
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
496 Met zee in de vleugels
Scheren meeuwen opwaarts,
Krijsende hellingen
Tegen de gletsjer.
Het wrikt neerwaarts,
Een zeevaarder die opwarmt,
Bij elke slag
Vleugelt het fjord.
De spanwijdte lekt
IJzig van stapel, het tast
Kruiend het verenkleed
Klam aan en scherp.…
als woestijnregen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
800 ."
Toen de meeuwen het krijsen staakten
en jij niet langer in mijn schoot bewoog,
zagen we in de late najaarszon
de elzen teder wiegen.…
Introvert landschap
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
647 Landschap ontwikkelt zich in een droomcyclus
rivieren kronkelen door eindeloze bossen
waar ruige wolven jagen op klein wild
stilte van wolken schaduwen werpen
kraaien krassen in blonde duinen
zweven meeuwen boven zeemoerassen
de stem van de natuur in een droom herkend
als ratio van nooit vergeten inbeelding
herhalend zichzelf zoals…
Dieren haiku's #2
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
568 Meeuwen vechten
om een broodje halfom
de sterkste neemt alles.
De kraan druppelt
mijn kat probeert ze
te vangen met zijn pootje.
Een oude kraai
viert zijn verjaardag
tussen sneeuwpoppen.
Vlinders
blijven vreemdelingen
ze spreken in kleuren.
Een reiger strijkt neer
en trakteert zichzelf
op een patatje oorlog.…
Zomers geluk
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
475 De zee is kalm
ze ontmoet blote voeten
ze overspoelt ze met zout
ze speelt en deinst terug
meeuwen blijven ongestoord
zich tegoed doen aan levensonderhoud
er worden palen geslagen
gekleurde doeken vrolijken het goudgele goed van ontelbare korrels
de hemelblauwe kleur
ons zonnige humeur
geen wolk als saboteur
De zee kent ons gemoed…
Korter dromende dagen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
396 wij verpakken
de dag met ijs en
zonnebrand
nemen resten
schelpen en zand
mee van het strand
wuiven nog even
naar de warm
lome zee die eb
krabbelt onder een
laagvliegende meeuw
nog is er geen
besef van langzaam
korter dromende dagen
getinte mensen
die met lichte ogen
steeds weer meer
van hetzelfde vragen
nog niet wetend dat
dit…
Geen nieuw getto voor den Haag zuid-west
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
701 het is van
papier en jullie
foto’s al af te lezen
er is geen ruimte
criminele jongeren
hangen iedere avond
en nacht buiten en
intimideren iedereen
met gedrag geschreeuw
vernieling en vuurwerk
voor hen is er niets goed
dan publiek en fast food
de chaos die zij achterlaten
is voor meeuwen en
de talloze ratten die lachen
naar mannen…
Wat ik tegenkwam 8
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
460 Een zwaan op een steiger
een meerkoet spiegelt zich bij haar
Kaarsen in bomen
Bloeiend groot hoefblad
Een meerkoet met lange tak in bek
een V achterlatend
dwars in het kanaal
Vrouw die wit brood
over brugrand,
zonder liefhebbers
eindelijk komen er wat meeuwen
Gele bloesembloemen aan onderkant
van doornige heggetakken
Kersen-…
het hoogste ware woord
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
179 zich andermaal afleiden
door wapperende vaandels
door monsterlijke vergezichten
en elke zinderende zinsconstructie
alsof zij schier tot wanhoop wordt gedreven
door overspoelende trouvailles, misleid
door dubbelzinnigheden op dat terras
wat zich verhult achter een mèr-à-boire
Ein Prosit auf das Meer
waar ook de schor geschreeuwde meeuwen…
Lied der Vlaamse zonen
poëzie
5.0 met 1 stemmen
796 De blauwvoet, zoals geschreven door Albrecht Rodenbach :
Nu het lied der Vlaamse zonen,
nu een dreunend kerelslied,
dat in wilde noordertonen
uit het diepst ons herte schiet.
Refrein:
Ei! het lied der Vlaamse zonen,
met zijn wilde noordertonen,
met het oude Vlaams Hoezee.
Vliegt de blauwvoet? Storm op zee!
't Wierd gezeid dat Vlaanderen…
Weemoed
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
2.154 Wind door losse haren
Verlichting voor verkleurde huid
Ogen achter bruine glazen
Vluchtend voor de felle zon
Zachtjes rolt de branding
Op het ritme van de wind
Tegen een kakafonie van kreten
Meeuwen vechtend om een vis
Luie wolken drijven over
Wit als zand tussen blote voeten
Palmen in hun eeuwenoude dans
Omringd door een overmaat aan blauw…
Wind reist sprakeloos (Ballade voor Ronald)
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.785 Begraven lig je, hier aan de kust,
waar meeuwen op de wind drijven.
Wind reist sprakeloos door de tijd,
waar jouw leven stil blijft staan.
Ik weet niet waarheen m'n weg leidt,
maar ik zal altijd steeds verder gaan.
Daar lig je dan, te rusten in het gras,
je zwijgt, je ligt daar al 'n hele poos.…
DE KLEINE SAVOOIAARD
poëzie
2.7 met 11 stemmen
4.567 Och, als de zwaluw henenvlucht
Voor bui en hagelvlagen;
Als zich de meeuw op ’t water wiegt,
Of pijlsnel langs de duinen vliegt,
Wie zal haar lot beklagen?…
Het verdriet van Clara
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
825 Wanneer de dag begint
bepaalt de pater, die met het klokkenluiden
de vissersvouwen naar het zand gebiedt
tussen duizend meeuwen, onzichtbaar nog
maar krijsend als kinderen in paniek.…
Het wachten van April
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
843 Misschien was er iets in ’t verlangen
dat je me had gegeven, bergen, rivieren
en sliep je nachten bij me, lentepril
met de wind nog langs je wangen
of voel ik jouw ziel wachten in April
de nieuwe fruitmand naast het ziektebed
een laatste sigaret als de zuster weg is
want buiten blaffen honden naar meeuwen
als het ochtend is, krijg je verse…
voor dit kind
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
749 met elke huivering
en wankelmoedig taal verloren
kus ik zee van je lippen
je haren wild van wind
en wat van adem blijft
als meeuwen schreeuwen
langs de vloedlijn scheren
of onbarmhartig
in gestrande schaaldieren pikken
ik verzamel wee riekend wier
alle flessenpost
razend schuim
klonters taai teer
en teken met braakhout
van dromen…
Glazenwasser ziet schilderijen
gedicht
2.6 met 176 stemmen
16.663 Soms spreekt een wolk mij aan
of gis ik wat een meeuw te zeggen heeft.
De mensen: druk, wit, stemloos, achter glas.
Op acht hoog kunst. Dat meisje daar, die lach,
wie heeft haar zo bespied dat ze immuun
voor complimenten mijn gezicht in kijkt?
En wanneer breekt die sperwer uit zijn lijst?…
Meisjes
gedicht
3.7 met 7 stemmen
8.422 Duingras kietelt hun benen en hoog
klinkt de pas bedachte lach die meeuwen
steeds verschrikt doet overkomen.
Van kop tot teen onaangeraakt
liggen zij, met allemaal dezelfde stem
dezelfde moeder te bespreken.
Wat ze zoal zijn telt alle eeuwigheden
in hen op. Dat stil en zonbeschenen delen
van leeftijd, lichaam, zonnebrand.…
Gecultiveerde parels
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
532 Op de blanke toppen van de
duinenrij maakte ze haar
uitzicht en boezem vrij,
de adem van de horizon
borstelt het golvende helm
en bindt het gebronsde haar,
gebleekt door het zout van
eerdere jaren, waaruit haar
meeuwen waren opgestegen.…
De kleuren van de avond.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
560 Het late krijsen van een meeuw.
Het zijn de geuren van de avond.
De kamperfoelie, de jasmijn.
Het pas gemaaid gazon.
En we drinken rode wijn.
Het is het vallen van de avond.
Zitten onder de appelboom.
De nog voelbaar warme grond
maakt de avond loom.
Het is de schaduw van je lichaam.
Vaag zie ik je gezicht.…
Wolken van beschaving?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
443 De meeuwen mengen zich met zwervende gedachten
laverend op de duizelingwekkende toon van de wind
zijn hoon wuift de vooroordelen weg, hij heeft de
gestolen zielen van de wereld ingelijfd,
dan is het verhaal van de ruïnes snel verteld en
jaagt op de overgebleven wolken van beschaving
wat dood leek komt tot een wederkerend leven
er gloeit…
Duizend jaar.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
571 Wees niet bang als het krijst in je hoofd : het zijn meeuwen.
Achter de hoek wacht niemand.…
Kustmarathon Zeeland
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
475 De eerste kilometers door het Schouwse bos
Hier loop je nog in colonne, kun je nog niet los
Eerst nog een beetje heiig, maar de zon breekt al snel door
Genieten van de ruisende zee, meeuwen schreeuwen in koor
Honden genieten van de zee op dierendag
Wat een voorrecht dat je hier wandelen mag
Het mulle zand is zwaar
Bordje 15 km, nog lang…
Roodborstje in wintertijd
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
599 Het ziet dat zijn stadse kompanen
zich brutaler wanen; dat spreeuwen
en meeuwen zich voor hun winternood
minder schamen. Zij schreeuwen in
wintertijd hun kostje ruimschoots bij
elkaar. Assertief gevederd overleven
zij het wintergevaar.
De natuurvorst, koud en meedogenloos,
maakt het leven van een roodborstje
bar en boos.…
Aan het bed van de dichter
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
536 Dwalen, en niet verdwalen
zo spreekt zijn stem, zachtjes
een beetje bedeesd, in korte zinnen
klinken zijn woorden, en ik luister
aandachtig
naar wat hij te vertellen heeft
hij vraagt me naar de zee
ik vertel hem over golven
meeuwen boven de einder
en spelende gedachten
ik laat hem foto’s zien
hij pakt mijn hand
in de zijne
die uit…
Kustdorp
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
635 Droomde een zonnig leven:
langs de kustlijn, blauwe huizen, heldere lucht
golvende duinen, geurende bossen
zag het schuimen van de golven
zand dat waaide, spelende kinderen
vliegers op drift, zwevende meeuwen
schreeuwende vogels, springende vissen
droomde over de duinen, de zon en boten
vol adem in leven, verlangde vakantie
nooit meer voorbij…
Buitenwerfs
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
422 Geschoren schapen warmen zich in de zon
schaduw onder de schuine bomen
een badkuip gekanteld tot trog
de dijksloot een lint roodalg
afgebladderde borden op de grens
water en land
het kabbelen knabbelt aan het talud
langs het kruinpad kraagt gras
ik wandel langs het wijde water
hier gieren geen banden
soms op zuidwester dagen
de meeuwen…
er vallen gaten in de horizon
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
992 gisteren
ik wil niet naar je reiken
er vallen gaten in de horizon
ik zag hem rond
met hier en daar projectie
in rood door de reflectie
van een prille morgenstond
je voeten konden mij in
afdruk zo intens bekoren
ik zie de dubbele sporen
nu vervagen in de wind
je speelde als een kind
boven de branding uit
kon ik je lach nog horen
meeuwen…