1964 resultaten.
Onze kracht
hartenkreet
3.9 met 16 stemmen
1.442 Wij samen houden dit vast
en hoe een andere stem ook krast
wij blijven zweven
wij blijven beleven
waarover ik oneindig...heb geschreven...…
engeltje
hartenkreet
2.6 met 8 stemmen
949 eenzaam
gevoel
zonder
bedoeling
komen ze
elke keer
gaan
en komen
vergeten dromen
wensen
mensen
voorbij
waarom zijn wij
ben ik
dit verdriet
nog niet
voorbij
langs mij
zweven wensen
mensen
en gedachten
in een onoverkomelijk
zwart
nachtblauw
gauw
vlieg dan
geloof
in nu
alles wordt beter
voor jou
vlieg in het oneindige…
de kus
netgedicht
3.7 met 25 stemmen
777 beschrijf me
deze belofte niet als zacht de zee
oneindige golven
wanneer dan ook
geen enkel woord
draagt de eeuwigheid, aan beide zijden
alsof er wind zou waaien, heen en weer
laat het zijn het voorjaar dat komt
twee vogels onvolmaakt
zichzelf
in het vinden en almaar
mooier
beschrijf me niet
maar laat ons
het strand als…
De waterproef
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Oneindig water
voert de ogen mee,
vroeger of later
naar verdekte oorden
achter de horizon
in verzwegen woorden,
land van Babylon.
Van verneveld water
dat als mist rondwaart
en in de lucht rust vindt,
of gewoon het water van de vaart
dat beide oevers verbindt.…
Onuitgesproken ontstaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
535 Geen verwachting meer
van woorden
oneindig
onuitgesproken
ligt de fragiele grens
ver weg aan de horizon
waar eens mijn leven begon
in pijn van eeuwige leugens
daar vermengde bloed
groep met groep
in onzeker onzichtbaar bestaan
hoe kan ik verder gaan
als wind niet meer ademt
in balans tussen dag en nacht
regen het zilte zout niet meer…
Wat ik je wil zeggen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.051 zee zo oneindig
de kuststrook lijkt verdwenen
als opgegaan in een nevel
het twistend bootje
in een eenzame cirkel
vaart zo ver van een thuis
meeuwen schreeuwen
vechten zich een plaats
in het bestaan
jij roept naar een haven
het vuurtorenlicht
je zoekt een baken, een zicht
waar zijn toch de liedjes
de golvende woorden
van je…
waterpad
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
475 ze staan er nog, de rijen oude wilgen
stekelig en koud
oneindigheid in stam en schors
zet wachters van de tijd in elk geplooid gezicht
naar buiten gericht zo boud, maar
in hun hart groeit traag
de zonnewende
even nog
dan voelt mijn voet het naken
van de weelde, uitgestrekt tot
overal
een lentegroet, een levenswens
het water geeft…
Bepaald
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
465 Ze staan al in mijn geest,
bepalen mij vanuit een diepe droom
in duister land waarheen ik ben geweest,
oneindig boek, dat nooit hetzelfde leest.…
reis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 toen ik uit onschuld bestond
liep ik soms
het paradijs in en uit
voor me lag het grasveld
oneindig groot
en aan de overkant
dat ongekende
verre vreemde land
hollend wilde ik
daar naar toe
na lange tijd bereikte ik
het vreemde oord
in de verre verte zag ik
de kinderen
ze waren zo klein ineens
net als hun stemmen
mijn duizelend hoofd…
Onbezorgd
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
527 jij laat nu al
zoveel lente zien dat
zomer daar amper
van durft te dromen
je prilheid is voorbij
jouw volle bloesems
vullen de hemel met
hun oneindige diversiteit
pas als de kleuren
gaan vergroenen tot
volwassen blad komen
lange dagen op jouw pad
waarin jij de volheid
van bestaan in al zijn
vormen kan genieten en je
nog onbezorgd…
De zee
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 Oneindig is de zee met al
zijn capriolen.
De voetstappen die ik achterliet langs de
kustlijn werden al snel
weggevaagd.
Door de kabbelende
golven,
die altijd onberekenbaar zijn.
Gelukkig bracht zonsopkomst
feeërieke beelden.
Een zeiljacht kwam wel heel dichtbij
en zorgde voor wat opschudding.…
Altijd weg
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
469 omdat ik haar aanschouwd heb
geloof ik dat ze mij bekijkt
Een onalledaags patroon bezet mijn hoofd
leidt mij omhoog
De illusie van haar bestaan
is voor mij zelfverwezenlijking
Als ik de moed innerlijk vasthoud
en de kracht vastleg
die zij biedt
groei ik boven mijzelf uit
Haar kunst is de weg
Geen weg met een eindstation of doel
Een oneindige…
Manifesteren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
554 ik heb het
leven gezien
in komen zijn
en weer gaan
het heeft
altijd bestaan
alleen we hadden
er geen ogen voor
wij wilden
groter zijn
dan we ooit
zouden denken
onderzochten alles
om het een
etiket en plaats
te kunnen schenken
benoemden sterren
om het oneindig
universum met
begrijpen te bevolken
maar nu kijkend
naar…
Morgenrood
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
525 eenzaam staat zij
voor het raam ziet
de maan oneindig
eenzaam tussen
kobaltblauw en
sterren gaan met
slapeloosheid
geslagen door plagen
van de dag
schreiend ontwaakt
in koele nacht
uit holle orkaan
als vriendelijke maan
haar toelacht geel en
zoet als een meloen
o, wonderdroom
zo schoon teer als
een zoen o,…
Illusies
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
504 Zo is het zelfs mogelijk geworden,
na oneindig vallen en weer opstaan,
om ons daarvan zelfs bewust te zijn.
Daarom kiezen we zelfbewuste politici,
die de illusies van hun kiezers kennen,
die helaas niet kunnen bevatten,
wat veelbelovende ilusies,
met naïeve kiezers doen.…
Zee boven de zee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
481 Er drijft een dunne zee
boven de zee, ik zweef
overal, oneindig
tussen voorouders
en ongeborenen
De zee kust en speelt
trekt me onder water
mee in hoge schuimkoppen
die uiteenspatten in mijn
nieuwe regenboogslierten
over de zee, van de zee
de barende zee
verzwelgende zee
verdampende zee
die diepten van dalen
maakt, scheppende
duisternis…
SCHITTEREND - ode aan Walt Whitman
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
545 in de donkergroene bundel
neuriet de held dromend
zijn legende tegemoet
schepper van een poëtisch collage
dat de ogen vasthoudt zoals
The Joy of Life of Sterrennacht
ik ben een kosmos schrijft hij
een oneindige ruimte samen
met alle materie en energie
een van de wilde jongens
halfgod van innerlijk gezang
weefsel van stemmen
ik…
Carboon
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
445 dit lijkt een fusie van elementen
-zinnebeeldig
deze middag in het schuwe licht
ruikt naar oude boeken, naar lak
en inkt uit verdroogde bedding
uit muren groeien varens, bekend
als poortwachters van oerland
glas lijkt hard maar is vloeibaar
het venster drijft als raam
diepere lagen zijn oneindig doordacht
maar kunnen nergens dagzomen…
RUST EN VREUGD op de Volkstuin
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
283 Omroep Max heeft weer een TV-voltreffer
net als 'Goede Tijden, Slechte Tijden' al zo lang
met de geplande opvolgers:
Seks, drugs en Rock en Roll op de Volkstuin
Swingend en Alcoholverslaving op de Volkstuin
Criminaliteit en Onderwereld op de Volkstuin
Moord en Doodslag op de volkstuin
voor oneindige half uurtjes televisie levenslang…
De eenzame kus
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
2.284 Zij zwerft
tussen borst en streek
verkent de nacht in elke stad
maar geen die het heft in eigen hand
zoals het zwaard
dat trillend in het been – verwijst
naar andere tijden
Het harnas dorst de zwijgende
op een draf naar oneindigheid, vrede
schuilt om iedere hoek
maar geen die het heft in eigen hand
zo is het bloed tot ijs gestold…
De zin van het bestaan
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.171 Breng je neus naar de grond
En zie hoe onzinnig zinnig het gekrioel
Patronen trekt op en in de aarde
Zie hoe rijp en groen
Onzinnig lichtzinnig
Haar hele wezen in overgave
Richt naar de zon
Zie omhoog naar het firmament
Onzinnig oneindig draait het
Zijn eeuwenoude figuren
Wie denk jij wel dat je bent
Om zinnig diepzinnig
De zin te…
Gevangen verdriet
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
1.533 Omgeven door muren
liggen scherven op de grond
door tralies gescheiden
van woorden die veel meer zeiden
Niet alleen in woorden verstopt
maar verwijderd als lijkt oneindig
het gevangen verdriet
verstomd als een stil lied
Ze lacht als ze praat
maar spreekt als een traan
met zoveel machteloze pijn
niet wetende waarom hier te zijn…
meditatie
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
1.527 uit mijn hoofd ga
en afdaal
daal en daal
tot in mijn hart
daar is het zacht
zachter dan zacht
een warm huis van vlees
een baarmoeder van rozerood
als ik luister
voorbij het ruisen van mijn bloed
voorbij het bonzen van mijn hart
hoor ik stilte, meer dan stil
dan
onhoorbaar geluid
ruimte die me omsluit
duisternis verlicht
het oneindige…
De roeken
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.010 Zwarte stippen lossen snel op
in de oneindige graankorrels
en wormen van de ruimte.…
laatste mijmeringen
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.836 de man, oud, maar geen prater
ziet uit over golvend groen water
ietwat in gedachten verzonken
denkt hij aan het nabije later
niet dat hij die blind miskent
het einde is reeds eerder verkend
zijn tijd is allengs versleten
de dood is sluipend al gaan eten
aan hem is vrees niet besteed
verlangt naar het oneindig niets
de komende rust is geen…
Bevolken anoniem de hemel
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
813 vallend blad
haar stem weer mogen horen
in het lied van opgetogen koren
als de wind iets harder bidt
mijn wolken zijn weer grijs
bevolken anoniem de hemel
ze maken niemand meer iets wijs
de wereld strakt zich
in een kouder onbehouwen
alleen mezelf kan ik nog vertrouwen
seizoenen is zij met mij meegegaan
we bekenden vriendschap tot oneindig…
wangenrood
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
801 jij door de ochtendwind
hoort hoe aarde
zingt doorheen
de stilte op
mijn huid
jij kijkt me aan
languit op je rug
wanneer mijn ogen
de dag in rennen
samen met de
lente, lachend naar
de vleugelslag van wolken
jij draagt mijn droom
naar zonlicht golven
zo teder
sprekend
oneindig blauw
en ik plooi
geef me over
broos en wordend…
(eigen)aardig
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
649 wat doe ik hier
wie heeft mij hier geplant
wat is dit ding
onder mijn voeten
dat vlak lijkt maar bol is
beweegt
maar stil lijkt te staan
onzichtbare wortels
houden me neer
terwijl daarboven vleugels
zweven en zwenken
raken voeten niet los
zijn armen krachteloze
mensenwieken
gevangen in onmacht
gedetermineerd
de blik op oneindig…
De Poort
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.541 Het is heel dichtbij
de leegte
de duisternis
De Zwarte Poort gaat krakend open
ik wacht met het zetten van mijn voet
over de drempel
alles vliegt weg en verder
en ik wacht bij de onbekende Poort
tot het ene moment
Dan zet ik plots mijn voet neer
zonder te weten wat ik doe
loop ik onder de massieve gewelven van oneindigheid
weg van hier…
ik ben je slaaf
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.320 in het stelen van
haar maagdelijk wit
rest niets dan zwart
waarin de tijd verhardt
in die ijle stem
verdwijn ik naar een
werkelijkheid die ik niet ken
waarin ik niets meer ben
behalve dan je slaaf
jouw tonen hebben mij
betoverd, je akkoorden zijn
voor mij gesproken woorden
je roept en maakt me
weerloos in je armen
met jou oneindig…