951 resultaten.
Berusting
poëzie
3.6 met 20 stemmen
4.387 Daar, daar storten nieuwe baren
Op mijn wrakke steven los!
’k Scheen de haven ingevaren,
En verbrijzel op een rots!
’t Is uw wil, mijn God, ik zwijge!
’k Ben getroost, en zal vergaan.
Zo ik zuchte, zo ik hijge,
’k Roep U niet om redding aan.…
Gedicht van een moeder
hartenkreet
4.0 met 23 stemmen
2.732 Toen jij werd geboren
Had ik geen vermoeden
Hoe snel ik jou
heb kunnen baren
Met diezelfde snelheid
Vervlogen jouw
baby-, peuter-, en kleuterjaren
Blauwe ogen straalden als sterren
Keken dwars door je heen
Tot de dag dat het stralen
van die sterren
geleidelijk verdween
Een vreemde angst
beheerste ons dagelijks leven
Jij leek niks…
Voor Gilles
gedicht
2.1 met 391 stemmen
70.768 Alle, althans de meeste mensen, verhelderen dan hun
vensters met een soort waxinelichtjes, uit dank
'baar'heid en toen en niet anders ben je geboren.
Ik wist niet wat me overkwam, hoewel het verhaal
al wel eens gehoord had. Ach lieveling, toen in
dus jouw tijd, gloeiden die lichtjes, drie dag lang.
Het leek me een goed teken.…
Blijf bij mij
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
2.066 Zomaar een plein, zomaar een bar
Zomaar wat wijn, zomaar in de war
Zomaar jij die naast me zit
Ach zomaar jij, die ik zo aanbid
Dit zijn voor mij de allermooiste uren
Dat kan voor mij niet lang genoeg gaan duren
Niets zeggen maar alleen elkaar bekijken
Ja, echt dat is waar ik voor wil bezwijken
Ik zou hier al mijn tijd voor willen geven…
OP GODS GENADE
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.987 Wordt ons spel niet steeds geprezen;
wordt het wijf soms afgewezen
met de korf, aan deur of poort;
klinkt het bars: "God, wil u bijstaan!"
vloekend spelen we in 't voorbijgaan
toch ons klagend deuntje voort.
Herenhuizen, boerenerven
zien ons komen menigwerven,
als het feest of bruiloft is.…
- Als duizend gouden sterren -
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.299 Heb wel naar de wolken gestaard
het laatste uur,
waarneembaar als een lichtflits
gaat het warme licht naar zolder,
herinneringen maken dat windstoten,
bij momenten het kaarslicht doven
het is vrijwel bar koud hierboven,
als duizend goudene sterren
fluist'ren ze een wondermooie droom.…
Het hulkje der liefde
poëzie
4.3 met 3 stemmen
990 Vrouwen, zegt men, zijn niet moedig,
siddren bij 't geringst gevaar;
doch ge leerde mij al spoedig,
dat die uitspraak laster waar:
niet slechts onder 't spelevaren
op de gladgekamde baren
roeiend met de ranke boot;
ook bij 't huilen, koken, woeden
van de stormen, van de vloeden
waart ge een trouwe reisgenoot.…
Ambivalent?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
475 idealen
die we lang hebben gekoesterd, onbehagen
gevoed door overdaad in mythen en verhalen,
verduisterd inzicht waarin we zijn
gekluisterd aan de ketting van de aarde,
als ik de nog ongeëvenaarde stip ervaar
in een priemend licht van iedereen die
ons na komen zullen om in het zaad
van hun ambivalente afkomst, de eigen
sporen zullen baren…
Columbus, bij het eerste gezicht van Amerika.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.697 Houd moed, hoe lang ook niets dan baren
En lucht u blauwen voor 't gezicht,
Wat waterplas ge ook mocht bevaren,
En ge echter steeds met vruchtloos staren
De blik naar 't Westen houdt gericht.
Ik hield die moed, - U, U zij de ere!…
De zee
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.734 Der Tijden Jeugd zag dus zich 't oproer paren
Van wolken en van baren:
Vergeefs stond duin naast duin geplant;
De Zee, haar grenzen uitgevaren,
Verzwolg ze, en scheurde 't effen land;
En 't rotsig Hoog werd langs haar baan ten strand.…
Liefdes uur
poëzie
4.5 met 19 stemmen
3.074 De zon genaakt de middagstee:
In diepte van doorgloede luchtezee
smoort de akker onder 't bare goud;
de vonken sikkel snerpt door 't droge graan;
de schaduw krimpt terug in 't hout;
in hemel en in waterbaan
geen wolken gaan,
alleen de wit door-zichte maan
blijft louter in het blauwe hemelvuur...
Hoe laat is 't aan de tijd?…
Mijn Naam is Heidi
hartenkreet
4.7 met 10 stemmen
2.543 Ik kan niet spreken
Ik mag niets fout doen
Anders word ik opgesloten
De hele dag
Als ik wakker word ben ik alleen
Het huis is donker
Mijn ouders zijn niet thuis
Wanneer mijn mama wel komt
Probeer ik lief te zijn
Misschien krijg ik vanavond dan maar één klap
Maak geen geluid
Geluid geïncasseerd,
Mijn papa is terug van Charlies bar…
Ballerinen
poëzie
3.4 met 9 stemmen
2.738 Somstijds, breed en breder slaan de armen uit, als waterminnen,
Buitlend op de rug der golven, ’t mondje zoenend elke baar,
Schijnen, wen haar jurkjes flappen óp en neer als grote vinnen,
Ze om te dartlen, als dolfijnen, speelziek wentlend, schaar bij schaar.
O die rappe, gladde benen! O die gladde, rappe tonen!…
mijn naam is sara
hartenkreet
4.0 met 27 stemmen
2.314 knuffelen
Ik kan niet spreken
Ik kan niks fout doen
Anders word ik opgesloten
De hele dag
Als ik wakker word ben ik alleen
Het huis is donker
Mijn ouders zijn niet thuis
Wanneer mijn mama wel komt
Probeer ik lief te zijn
Misschien krijg ik vanavond dan maar één klap
Maak geen geluid
Ik hoorde net een geluid
Mijn papa is terug van Charlie's bar…
De engel en het kind
poëzie
3.2 met 9 stemmen
2.782 Uw afzijn bare aan niemand leed!
Neen, schoon ge uw adem laat ontglippen,
Vloei de eigen danktoon van elks lippen,
Die uw geboorte vloeien deed.
Dat hier geen voorhoofd somber zij;
Want o! de laatste dag des levens,
Is hij niet de allerschoonste tevens,
Wanneer men rein is, liefje! als gij?…
HET ZIEKE KNAAPJE
poëzie
3.5 met 15 stemmen
2.972 Toen vlocht men hem uit rozenblaân
Een kransje om het haar;
En deed hem sneeuwwit linnen aan,
En leî hem op de baar.
Toen droeg men, onder luid geween,
Het lijkje naar het kerkhof heen;
En liet het neer in 't donker graf,
En sloot de kelder af.…
VIJFENVEERTIG JAAR GETROUWD
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
3.910 Vijfenveertig jaar geleden ging ons bootje varen
en op negentien zevenenzestig staken wij van wal
Tussen enorm hoge golven door de woelige baren
balanceerden wij tussen de bergen en ’t diep dal
Eeuwig en altijd maar voor elkander open staan
altijd en eeuwig het geluk van de ander op ’t oog
Ons bootje dobberde onder de romantische maan
en bij…
Macedonië
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
868 Trots ben ik,
dat mijn schoot jouw bloed mocht baren.…
Macedonië
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
665 Trots ben ik,
dat mijn schoot jouw bloed mocht baren.…
Het leven
poëzie
4.0 met 36 stemmen
9.506 Blijde en droeve jaren
Vluchten met de baren,
En zij keren niet!
Kindsheid ijlt als 't krieken,
Jonglingschap heeft wieken,
Kommer zweept de man,
Grijsheid maant tot scheiden -
Zweeft er tussen beiden
Wel een enkele span*?…
OP EEN AFBEELDSEL VAN BILDERDIJK IN 1787
poëzie
3.0 met 6 stemmen
2.660 Geef eer de Strijder, in de vroeg verwoeste bloei
zijns levens, toen met God en Nassaus recht in ’t harte,
zijn onverschrokken geest, bij ’t dreigend stormgeloei,
den omwentlingsdwinglandij en heel de Eeuwgod tartte.
’t Is ’t beeld van Bilderdijk, eer Ondank en Geweld
hem uitwierp van dit strand en prijs gaf aan de baren;
straks op de moedergrond…
De grote keizer
poëzie
3.3 met 25 stemmen
3.454 Zijn oog zweeft op de baren,
Aan 't bruisende, aan 't wilde strand,
En kijkt nog in de richting,
Van zijn verloren land.
Dat is de trotse keizer,
De grote wereldheer.
Wat hoopt hij nog van de toekomst?
Hij heeft geen toekomst meer.
En wat hij misdeed in 't verleden,
Dat heeft hem hier gebracht.…
Jonge dode.
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.645 Waarom, als stille Dood jonge ogen sluit,
Staan wij verslagen, buigend om de baar
Met wening droeviger, alsof dit waar
Smart die elke andre smart in zich besluit?
Als stonden wij op blijde bloemenkust,
En zagen onze schat op zwarte boot
Verraderlijk ontvoeren door de Dood -
Slachtoffer van Zijn alvernielingslust?…
De bungelende visserman
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
544 Toch voer hij dan op de wilde baren,
met schuimende koppen in zijn kielzog,
de zeilen strak gespannen,
hij hield het roer stevig vast met z'n knuisten vol blaren.…
Lutetia in Lisboa
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
445 Maar het is wel een zaak van gewicht
de wind maakt een vlàg van m'n haren
langs het strand en de woelige baren
en de mensen die zien me en staren...
Ik wou dat ze er niet meer waren
mijn verfomfaaide lokken en haren
je snapt, neem het nou niet te licht,
want voor mij is 't een zaak van gewicht…
E haere tatou I hea
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
323 bevroren
Raakten vingers neus en oren
Maar onverschrokken zette ik door
En bij de oprit naar de auto-route du Nord
Door een Citroën DS al gauw opgepikt
Die tot Brussel was voorbeschikt
Met een artiest er in die beeldhouwde
En mij vrijpostig toevertrouwde
Dat ik er zeker van moest zijn
Dat hij zijn “sculpture's hands” afijn
Op mijn “bare…
UITVAART VAN MIJN DOCHTERKEN (1633)
poëzie
4.1 met 53 stemmen
11.667 de jammerende schaar
Met tranen om de baar,
En kermde nog op ’t lijk van haar gespeel,
En wenste lot en deel
Te hebben met haar kaartje*,
En dood te zijn als Saartje.
De speelnoot vlocht (toen ’t anders niet mocht zijn)
Een krans van roosmarijn
Ter liefde van heur beste kameraad.
O kranke* troost! wat baat
De groene en goude lover?…
BLOOTAKKER
poëzie
4.3 met 6 stemmen
3.279 ‘t Is wijd en breed al, ommentom,
‘k gevoel ‘t nu, aan de baren
des wilde Winds, die henentuimt
en, tierende onder ‘t hout,
zijn stemme schijnt te missen en
zijn tale, die zo boud,
zo bulderende, aan ‘t roepen zat,
hier voortijds, in de blâren.…
De bleke jongeling
poëzie
3.9 met 14 stemmen
8.415 Slechts het suizen van de blaren
Hoort men en 't geruis der baren. -
Immer blijft de jongeling vóór zich staren.
't Morgent. En een maagdlijk blond
Verft in 't oost de horizont.
't Blond verzilvert. 't Zilver smelt
Tot een goudzee. Trots ontsnelt
't Vlammend zonvuur aan de kimmen.…
Woordmagiër
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
887 Ik wil doorgronden dood en leven
niet dadenloos maar staren in ’t verschiet
en vonken zonder dat een sterveling het ziet,
maar raken aan de grenzen van het niet,
waar geest en stof op woorden samenkomen
en paren in het baren van de tijd,
waar lucht en vuur het ongevormde binnenstromen
en, omgevormd, weer wijken in oneindigheid.…