35277 resultaten.
Gespiegelde waarheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
468 Zon die brandt aan deze zijde
Van de waarheid - schaduwen
Die nauwgezet vertellen
Wat er gaande is, zichtbare
Resultaten langs de randen
Van dit dagelijks bestaan -
Maar wat is die kalebas dan
Die ginds kleurrijk weerspiegelt in het
In het vensterglas? - Is dat wellicht
Een tweede waarheid die nooit zal vergaan,
Mooier, onaantastbaarder…
Aria
netgedicht
4.1 met 27 stemmen
4.920 De echo dreunt
De onverzadigbare aria
Klinkt voort.....…
uit een ander seizoen
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
741 ik er in woon, benaderbaar
door warme wind
en het glimlachen van een kind
een zandrimpel schreeuwt
een rode veeg
ik vang alweer zijn echo op…
'k Zit met mijn lamme benen
poëzie
3.8 met 14 stemmen
3.033 'k Zit met mijn lamme benen
in de asse van een stervend vuur.
Ik bid; mijn vrienden wenen;
en 't hangt mijn keel uit op den duur.
Zal ik mij dan vervelen
met langer Job te spelen?
De schoonste lol, de liefste lol
maakt op den einde dol.
De schapen moet men scheren
en de ezels moet men slaan, ja slaan.
Zo wil 'k, in alle…
O BLIK VOL DOOD EN STERREN
poëzie
3.5 met 10 stemmen
2.332 o Blik vol dood en sterren,
o hart vol licht en leed.
De dag is spijtig verre;
de nacht is hel en wreed.
Mijn mond vol wondre smaken
die géne vrucht verzaadt.
Niemand, o hunkrend waken,
die langs mijn venster gaat...
Wij zullen nimmer wezen
dan Godes angst'ge wezen.
- God, laat ons waan en schijn
dat we Uwe wezen zijn.…
Duinenkust
snelsonnet
2.5 met 11 stemmen
975 Een kekke kuil was ’s avonds al gegraven
zodat ik vrolijk mij erheen begaf
maar weldra stond ik stil, verbaasd, zelfs páf:
Er lag een jonge vrouw vol overgave
Ze rook naar zout, zand, zee, had ik wel lust?
Ik ging, maar ja… alsof je duinen kust…
Zeearmen voor zeegodinnen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
463 Belandt zij zonder
Chicanes aan land
Donderend en denderend
Extravert
Frenetiek de
Gretige gulzige golven
Hoorbaar hongerend
Intimideert zij
Jubelt zij haar
Kolkende klaagzangen
Lyrisch haar landschap
Mooie maanzieke reuzin
Neptunus maant haar tot kalmte
Oeverloos opent ze haar
Panorama’s deze non-
Querulante sterre der zee…
Schrijven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
592 Hoe wij onze namen schreven
vlak bij de zee toen de zon ging dalen?…
jouw woorden
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
936 In de stilte van de nacht
blijven jouw woorden
als een echo hangen
soms heel intens
maar ook versluierend zacht
altijd aanwezig
jouw woorden
als een echo
in m'n hoofd
gevangen…
Charade
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.081 , bereikt lust
jouw erogene zone
Utopia claimt
een verlangen
dat bevredigd dient
te worden
Mijn penoze richt
naar de zee
die mijn huid heeft gepekeld
In jouw driehoek
jouw triangulair
klinkt een echo
een kreet van lust
door liefde van...…
En dan zal het zijn
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
429 Tienduizend nachten
Heb je hier geslapen,
Tienduizend dagen
Hier geleefd,
Je hebt ze hier
In vrede doorgebracht -
Nu je deze plek
Gaat verlaten
Lijkt alles anders
Dan het ooit geweest is,
En zal het zijn
Alsof je hier
Nooit geweest bent,
De plek zal jou vergeten,
Voor haar ben je hier
Nooit geweest…
Zeldzaam zachte winterwind
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
543 Gekooid, geknecht,
Beroofd en berooid
In het traliewerk
Dat leven heet
Word ik vanmorgen wakker
In een schuur met wat stro,
Wat dieren en een kind
Dat mij vol verwachting aankijkt -
Zijn blik verdrijft mijn wanhoop
Zijn liefde wordt mij gegeven
In een zeldzaam zachte winterwind…
Over het echoïsch geheugen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
700 Het is een feit,
Van de echo van de tijd.…
Weemoedige echo van heimwee
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
639 Heimwee dikwijls
krachtig als een ziekte die ons
doet lijden; zijn echo
is de weemoed met z’n treurnis
te zacht voor verdriet
In weemoed ligt
de ontroering die als een traan
schittert in ’n glimlach
mens is gevoel en weemoed is
een deel van z’n aard
Heimwee hebben we
naar mens en plaats zolang die
bereikbaar zijn
weemoed…
De echo van mijn bestaan
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
619 Ik word niet vergeten
een echo van mijn bestaan
zit in jouw hoofd
ik zit stilletjes in je hart
daar ben ik geborgen.
In jouw ogen
besta ik
en in je lach
lach ik mee.…
De echo van de lach
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
574 De echo van de lach schalt over
de wereld. Over de steden klinkt
de waan van de dag. Een oog,
een mond van het gewone ontsteld;
de vrije expressie, een uiting
zonder geweld. Het bulderen uit
buiken ontluistert het gezag.
De echo van de lach schalt over
de wereld. Geen plaats ter wereld
ontrouw aan zijn gezag.…
Echo uit onszelf?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
375 vinden
hebben aanrollende golven een
eigen naam, benoemde entiteit
als ziel van de oceaan, vloeibare
empathie stroomt uit het lichaam,
dichterbij dan weer ver vandaan
waardering ongetroost doorbloedt
de aders met geleefde tranen, uit
processen die te laat geoogst
prikkeling in zenuwbanen als het
zwarte licht ons verduistert,
een echo…
Wouwelaar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
482 In 't pandemonium
klinkt steeds een echo
Een die zich uitput
in reïteratie
Van slogans voor zijn
eigen imitatie
En aldoor zingt
'komkom tuutuut hoho'
Het is geen wouw
die je hoort dongedingen
Maar 'n wouwelaar,
die enkel na kan zingen…
Echo van een zielsverwant
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
573 er geen grenzen
aan werkelijkheid van horizon
er is een verder weg dan hier
in de heuvels achter de oceaan
waar ik mijn brieven schrijf
aan deze tijdloze stilte
die ik met mijn innerlijk beheer
alles wat ik over afstand beweer
gaat telkens in mijn hart tekeer
totdat het zwijgen zinloos is
mijn stem klinkt in jouw duisternis
als de echo…
Licht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
362 ik huil en lach tegelijk
hoor een echo
van engelen gezangen ja
‘t is waar
het licht is hier blijven hangen…
Een Vage Echo
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 Pari je wist
er is een stuk
verleden vaag
gehuld in mist
en Pari jij als haar nicht
hoorde een echo
van een niet
beleefd verleden
een brief heeft onverhuld
de waarheid omtrent
jullie beider verleden onthuld
armoede was de schuld
maar toch met geluk
en geduld zijn
alle stukjes van
de legpuzzel ingevuld
helaas is gebleken…
Geen stem
gedicht
3.1 met 53 stemmen
14.226 dat opstijgt
in de kuil van de zee
die het land omvademt
geen stem maar hij komt
hij komt kruipend
---------------------------------------------
uit 'Nieuwe proeve in strategie'…
De kilte van deze desolate nacht
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
523 Hoewel ze al enige tijd geleden
opgelost werden in je zee van wartaal
snijdt hun echo nog diep.
Ik kijk machteloos toe
hoe je verwikkeld in angst
geblinddoekt bent voor alle pracht
die je wil verroeren, betoveren
en, als je het even toelaat,
je zal verlammen, om je zo
naar een nieuwe weg te leiden.…
Adem van de zee
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
695 Adem van de zee
streelt het lichaam en de ziel
je geeft je over in vervoering
de euforie van geluksontroering
heelt door haar macht de kracht
want zij haalt alles uit de bron
daar verdwijnt de grens die ik verzon
in oneindigheid
wenkt stralend licht het vergezicht
naar kwaliteit van leven
hier aan de zee
vloeide onze liefde tomeloos…
Renesse - Schouwen-Duiveland
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
166 Onder en boven
heerst beweging, chaos, onrust,
van grassen, kuiltjes, heuveltjes,
van donkere, botsende, jagende wolken.
Netjes gescheiden
door een zilveren reep:
slordige rafelrand,
strakke boord…
[ Het is prachtig spul ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 Het is prachtig spul,
dit gele gevlochten touw --
Ik ruik retsina.…
Laat de echo maar schallen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
472 waar de woorden na je terug kaatsen
die wij erin storten
om aan geluiden terug te keren
Gooi ik nu de woorden
na een ieder die hier zit
is mijn boodschap
in alles wat wij in woorden geven
breng het terug naar de basis
Wij zullen het terug geven
zolang de echo ons de tijd wil geven…
kringloop
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
2.563 de rivieren heb ik achter mij gelaten
ik regen in zee ik zee ik water
in de schelp aan mijn oor hangt alles in de lucht
alles behalve ik de grote klucht
ik zit vast in mijn tijdelijke gestalte
ben ik gebouwd of gebaren geboren of geschapen
dwaasheid in de vraag verstilt de vraag
een lege schelp valt een moment lang dood
tegen een warme kust…
Over de zee hangt matelijk te tampen
poëzie
3.8 met 8 stemmen
3.558 Over de zee hangt matelijk te tampen
een zoele en droeve klokke door de mist.
De dag is zonder klaarte en zonder lampe.
Hij, die zijn hart bezit, weet wat hij mist.
Een stemme galmt, en ieder loopt verloren.
Ik loop alleen. En 'k weet dat duizend zijn
die naast me dragen door te dichte smoren
lijk al te volle teilen melk hun pijn.…
En hoort uw hart
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.045 En hoort uw hart: hoort gij uw hart niet slaan ?
Daar is de maat waarop uw dagen dansten.
Niet wen gij waart met weelden overlaên
of dronken van een overmoed'ge waan,
stond ge in de rei die blijde tijd omkranste.
Brandde in uw brein al 't lijden dat het droeg
leg op uw hart uw hand, en gij zult horen
al de geheimen die, nog ongeboren,
zich…