260 resultaten.
Covid-19
netgedicht
3.1 met 32 stemmen
592 gewaarschuwd
door de tijd van nu
loopt hij op zijn tenen
door het huis
zet z'n kraag op
en blijft oplettend uit
het zicht van vreemde ogen
veel is onzeker
en er schuilt gevaar
in elke proest of kuch
onheil dreigt en het virus
waart van deur tor deur
en steelt geborgenheid
weerzin in het vers gestopt
en hoop gevestigd
op een sterk…
Mijn oceaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.736 Jij bent soms mijn oceaan
van een goddelijke schoonheid
dan wil ik mij laten gaan
mijzelf verliezen in de tijd
Jij bent soms mijn oceaan
onstuimig en onvoorspelbaar
dan kan echt niemand jou aan
golven vol onheil en gevaar
Jij bent soms mijn oceaan
die mij met liefde wil omringen
dan probeer ik boven jou te staan
om jou eindelijk te bedwingen…
In schemering vermeden
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
518 dank zij het zachte licht van ochtendgloren
laat ik in 't eerste zwakke schijnsel
het ongewisse toe, het onheil
teruggebracht
tot tastbare contouren
verhoudingen die in het donker
zo beklemmend zijn
de loden dagen
die gemis weer boven halen
het lege duister in mijn bed
pijnlijk verlangen en
paniek voor dat wat eindig is
dat alles wordt…
Ik zag het als mijn opdracht
gedicht
2.6 met 93 stemmen
28.134 Ik zag het als mijn opdracht
haar van alle onheil
te ontdoen, van alle
ongemak te zuiveren
haar te verpuren tot
het klare, mijn leed te
logenstraffen, haar in
mijn leven tot die ene
te maken, tot die ware -
ik zag haar als mijn lot.…
uit het zicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
489 zoals de taal van de
waaier het spectrum
van de liefde bestrijkt
de zwarte vogel het
onheil aankondigt
de zee telkens beetjes
zand wegspoelen zal
de in twijfels gedoopte
pen in drijfzand verdwijnt
de verbinding wordt verbroken
iemand zijn naam schrijft met
tegenstribbelende hand en we
tussen de tederheid en het
onaantastbare dobberen…
Liefdesdrone
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
431 Doe er flink veel kussen bij
en hugs tot in de eeuwigheid,
stimulatie voor de vrijerij,
of stuur een vliegend tapijt
met de heerlijkste gerechten,
uitnodigingen voor een luxe bezoek,
relaxed elkanders schoonheid ervaren,
een einde aan alle gevechten,
ja, stomme dwazen, dat is andere koek
en zal ons heel wat onheil besparen.…
Voor Adrie
hartenkreet
3.2 met 16 stemmen
11.141 Stralende, zomerse septemberdagen
ze lijken te vervagen
Donker is het door verdriet
Naderend onheil aan de einder
Het gouden licht verbleekt
Een ijzige mist lijkt op te doemen
De hoop vervlogen, het afscheid onafwendbaar
En toch zal het worden doorstaan
En komt er een moment dat het goud weer helder wordt.…
Stille echo
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
298 Een stille echo
laat een wrede weerklank horen
van het jarenlang timide zwijgen
over een koude oorlog
met vele gewonden
en vrouwen met kinderen
die niet vechten konden
een zwijgende weerkaatsing
zonder enig herkenbaar geluid
van ziekelijke mensendromen
ongelijkheid nog in arbeidslonen
nu de wapenen des onheils kletteren
en nog meer…
Niet wachten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
495 Ik wil niet onder de
bomen wachten totdat
de bui is overgewaaid
Niet schuilen in het portiek
totdat de storm is gaan liggen
Of haasten om voor het
aanstormend gedonder
thuis te zijn
Raas over mij heen
Verdrijf dreigend onheil
met krachtige hand
Gesel mijn huid met
striemend geweld
Ruk met gretige handen
aan kleren en haar
Laat het…
Wandeling
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
543 In de middag
haperde het hart
van een vriend,
onheil trof de oma
van mijn kleinkind.
Nevelsluiers legden zich
over de weiden van het ven.
Het licht deemsterde weg.
Vrieskou werd voelbaar.
Met moeizame tred
liep ik de laatste kilometer.…
Zij belager was
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
1.291 Wij waren dreigend onheil samen
Te krom geschopt om recht te doen
Bij afscheid droeg ze kamerjassen
Eerst zat ze in haar ondergoed
Nooit wetend of we vrienden waren
Verfoeilijk was het rechte pad
Ons levensdoel, elkaar verlaten
Zat dieper dan de splinter zat
Voortdurend bracht haar blik teweeg
de vraag of zij belager was
Dat afgunst zat…
Dreiging
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.004 Kaal en dood is de herfstmorgen
de zon wil haast niet opkomen
wolken versperren het licht
plotseling een regenboog
Onheil of geluk?…
Een open hart
hartenkreet
3.5 met 15 stemmen
944 geen koude stal
verlangend mag het hopen
dat U eerstdaags komen zal
één kaars is al ontstoken
een brandend liefdesvuur
UW licht is nog verdoken
we waken uur na uur
de aarde is nat en duister
van bitterharde tranen
achter feeërieke luister
van versierde kerstramen
Zijn komst zal verblijden
verdrijven de lange nacht
het onheil…
vele malen soms
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
677 dikwijls wil zij weggaan
als de duisternis
haar besluipt
vaak draagt zij met loden voeten
de verlatenheid
door de tijd
soms talmt haar hart
als de wind opsteekt
uit de woestijn
dikwijls ziet zij de schemering
als een loodkleurig onheil
dat de huizen binnendringt
vaak leunt zij
roerloos gelukkig tegen een boom
in de adem…
De nadagen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
969 Ik leef de nadagen van een taaie lente
Vol onheil en tegenspraak.
Mijn huis is onbewoonbaar verklaard
In zelfbeklag sla ik de ogen neer.
Ik blijf achter temidden van een kale vlakte
Van gemiste afspraken en bittere beloften.
Mijn stad is ontvolkt. Mijn stad brandt.…
Schone schijn
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
785 wolken schuiven samen waardoor contouren
langzaam duidelijker worden staan ze
oppermachtig hoog aan de blauwe hemel
licht grijze randen kleuren donkerder
verraad eveneens de wind het naderend onheil
die de was harder doet wapperen aan strak gespannen lijnen
speelt de zon haar laatste troef uit
keert hen de rug toe, en tovert een regenboog…
eroverheen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
697 want kraaien hadden velden
nog lang niet in bezit
we deden toen alsof
er nooit een schaduw nog zou komen
de zon streek neer en bracht
met iedere glimlach
meer leven aan het licht
overbelicht, maar het deed niet onder
totdat het onheil binnenkroop
zijn schimmen ver naar voren
je daar met stijfbevroren angst
niet overheen kon komen
nu…
het volle leven
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
652 in die zee van ellende
borrelen emoties op
die dan weer meer onheil veroorzaken
dan een storm in een glas water.…
één met de natuur
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
553 denkend loop ik luisterend
naar de zachte wind
onverwacht bewogen door
een sprankelend springend hert
in vlucht voor waargenomen onheil
ik kijk hem na
verrast en ook nog gissend
naar de reden van zijn angst
en van zijn bliksemsnelle sprong voorruit
en van de dreiging in zijn blik
die worstelt met een koele denk
alsof zijn weg gepland
zijn…
TWEEDUIZENDTWAALF
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
570 grote terugblik
een eeuw geleden
was de reus der zeeschepen
schitterend voltooid
gereed voor zijn vertrek
pracht en weelde daarbinnen
riep rijke mensen
voor een geweldige reis
vol sprookjesgedachten
de trots van de oceaan
wachtte op groots beleven
oogstte bewondering
zonder weerga
voelden wellicht
begenadigde zieners
naderend onheil…
Plaza de Toros
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
661 Als een hond in een kegelspel
loop ik de zonnige arena in
niets vermoedend welk onheil
mij te wachten staat
groen, zon, licht, bloemen
geuren van dauw op het gras
dit is niet meer ...…
Pechvogel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
487 kwam ik de pechvogel tegen in mijn nachtmerrie
en ik genoot van de weemoed in zijn oogopslag
wetend dat ik zelf ook zoals die pechvogel was
niet geïnteresseerd in politiek en sportverslaggeving
te slim voor het dagelijkse klootjesvolk
dat niet meer kon drinken uit de bron
de bezielde bron, waar ik mijn snavel vond
om als pechvogel over onheil…
Eenheid maakt macht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
511 er schommelt een leliebloem
van zachtheid een lied van leven, liefde dat zegt
dat alles aanwezig is
dwars door de angst voor het onheil dat over de
kosmos kan komen
luisteren naar de stem van het licht, en
kijken met ogen dieper dan de zee
rondom de klanken van verwarde ranken
die ongetemperd zijn
zoals de slimme vossen
die energie…
In haar wolft de wind
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
919 Waar angst en vrees
Als wurgend koord
Haar bijna de keel afsnijdt
Kleurt heldhaftigheid
En moed het bloed
Dat door haar aderen stroomt
Ze richt zich op
En kijkt fier
Het naderende onheil
In den ogen
Sterker ben ik
Zegt ze met de toon
Van liefde en dapperheid
In haar stem
De toorn is woest
Maar zal bedaren
Omdat de liefde
Immer…
Prinsjesdag
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.123 voor hoeden ben ik altijd op mijn hoede
de hoed, symbool van rijkdom en van macht
ontpopt zich soms met veel verbeeldingskracht
als een gezworen vijand van het goede
de draagster is bij voorbaat al verdacht
ik hoor de woorden die ik reeds bevroedde
orakeltaal van koninklijken bloede
het onheil dat een ander heeft bedacht
de klaagzang…
Onheilsprofeten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
493 Ze huilen hun onheil
fel wijzend en twijfelend
tussen moord en brand
De een roept iets
over een ongeluk
dat zelden alleen komt
maar samen met het lot
De ander oreert
over de beste stuurlui
die geen ijzer kunnen breken
met gebonden armen
als ze de put moeten dempen
waarin het kalf is verdronken
terwijl het roer uit handen glijdt…
Cordelia
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
467 na het onachtzaam dansen
op het ijle koord van louter
woorden en weggewaaide
beloften groeit in zijn hart
een orkaan van verdriet
ontluistering kerft zijn
vermoeide botten
na de vuurzee hoort hij het
hout kraken kraken van gemis
pas nu volgen zijn oren de
misthoorns die aanhoudend
van onheil roepen over de
grauw grijze heuvels…
Leven
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
678 we leren hechten en knopen
om het leven achterwaarts te begrijpen
geen twee tellen duren even lang
we worden kleiner en kleiner
van al dat hoge vliegen
weten dat een koploper niet de eerste hoeft te zijn
we zien dat dwarsliggers spoorstaven dragen
dat mooie woorden niet altijd de ware zijn
om tij of onheil te kunnen keren
we leren hechten…
NAVO-top
netgedicht
2.9 met 23 stemmen
820 In het land van de molenwieken
draait men er niet omheen of toch ook weer wel
alle redenen daartoe zijn zichtbaar geworden
aan de top, bovenop het naderend onheil
als ‘t gevaar afstand al weet te overwinnen
zal het nog meer nodig zijn te verenigen
terwijl het hart overslaat, jonge mannen
de nacht van hun laatste adem vinden
met sterke…
Paranoia
gedicht
3.5 met 59 stemmen
42.535 Het zijn gewoon de oren, begrijpt u wel
die kraakbenen schelpjes bedekt met vel
horen alsmaar geluiden die op onheil duiden.
En die niet echt zijn of iets anders blijken.
Heel normaal eigenlijk als iedereen je zo aanstaart
op straat, alsof je de baarlijke duivel waart.
Jij werd vast ook achterdochtig
als iedereen over je fluisterde.…