131 resultaten.
Vriendschap
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
276 ik heb weet
dat vriendschap aard
ik heb kennis van zaken
er zijn er die stilletjes over me waken
dichtbij en veraf
het is onzichtbaar, maar toch heb ik daardoor
mezelf gebaard en zeg
-ik doe er toe en ben het waard-
al moet ieder zichzelf dragen
en is vaak alleen zijn eigen aan de mens
ik zie en hoor om me heen hen zeggen
er is iemand…
TOEN...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
579 Hij kan de weemoed wel verklaren
die hem bekruipt: zijn droom is weer veraf;
hij trad de herfst in, voelt zijn jaren
en mist de zoon, die 't leven hem niet gaf.…
Als een troost zoekt
netgedicht
4.0 met 39 stemmen
1.416 waas zag van gras
in groen gespreid
door wimpers henen
langs randen van ogende bossen
en ik
gedachten moest vangen
in volgorde van ruimte en
gevoel
de benen stramden
terwijl ribben deden schudden
en de buik jaagde
achter diepten
leegblazend tot aan keel en ogen
ik traande de
wereld tot staande
en voelde de reikende hand
zo veraf…
Onze naaste
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
664 Wie is onze naaste, vragen we ons af
Niet alleen buren en bekende mensen
Maar ook mensen buiten onze grenzen
Niet heel dicht bij dus, maar ook veraf.…
Brekend in een kus
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
492 Door de witte schaduw
op mijn rug
besta je en ik niet, al
was het maar heel even
les je de zilte dorst
uit jezelf, voortgestuwd,
aangevuld met ander leven
ben je mijn vriendin,
zwanger in een schuimende golf
toren van levend licht
veraf, nu angstig dichterbij,
wie niet wil winnen,
heeft al verloren,
kom aan mijn borst
spat…
Hond te zijn
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
591 Geluiden hoor ik van veraf.
De toekomst is een horizon.
Is de zee die ik nu kan zien.
Ik moet er echt niet aan denken,
om een denkend mens te zijn.
Vroeger was ik een wijze wolf.
Ik wist niet wat een riem was,
voordat de mens bestond.
Een broek of rugzak draag ik niet.
Lopen doe ik in mijn blote kont.…
boom~grond~bos
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
215 Het bos rondom mij
hoort mij niet, het is zo veraf,
onbereikbaar.
Maar ondergronds roeren zich
de tongen van duizend schimmeldraden.
Alle bomen in mijn buurt zoeken contact.
Ik voel het in mijn wortels hoe ik,
huiverend nog, een antwoord probeer.…
opgesloten
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
546 List en bedrog, gaat het door
je heen, list en bedrog en je loert met grote
ogen om je heen en je bent overtuigd: alles
is van steen en je bent hier niet, een stem
roept van veraf en steeds dichterbij, het is
je vrouw die op de bank zit, heel vlakbij-…
Rifraf
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
655 wijken van het eeuwige pad
Vliegend tapijtje met mot
kijk er vormen zich gaten
Men roept hosanna in den hoge
verbindt zich met hemel
en jawel met een stotterende hel
Het is zoveel om te omschrijven
Er past een hamer om kleuren te slaan
een scherp oog voor het gemaakte spoor
halfvol gewaaide voetstappen in het zand
het water is niet meer veraf…
LICHT NA HET DUISTER
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.511 benen staan
Waar ik zwelgen kan in het licht
en ‘t dromen lange vergeten ben
Zie ik je eeuwige schoon gezicht
zie ik dat ik jou van vroeger ken
Waar er stilte rust in eeuwigheid
en waar ‘t serene wordt gehoord
Daar woont ’t einde van de strijd
daar is op elke vraag ’t antwoord
Waar ’t teder licht immer straalt
en het geluid onmetelijk veraf…
Alleen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
539 vandaag was ik alleen
neen, niet alleen,
maar met mijn gedachten
ik was op weg
naar beelden in het verwachten
dichtbij een einder
die ook best nog veraf kan zijn,
dat is aan de machten
ik volgde de hoop in haar facetten
zij voedt de aderen
kan de geest verdraaien
de toekomst achteruitzetten
met de wind meewaaien
de adem pletten
maar…
Mysterie rond het graf
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
597 ’t Was in ‘t vroege morgenuur
toen Maria ging naar het graf
angstig en nog helemaal overstuur
leek Zijn liefde voortaan zo veraf
het graf stond angstwekkend open
er gaapte een lege duisternis
van schrik wou Maria gaan lopen
wat was dat voor een geheimenis?
de zweetdoek, het opgerolde linnen
werd haar Heer dan weggenomen?…
WANEN
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
486 bij mensen
van adel die zich titels aan meten
en zich hierdoor verheven menen te weten
die soms plechtig schenen te moeten schrijden
als teken dat ze zich beter dan een ander wanen
nee deze wezens zijn trots enkel
op zichzelf op wie en wat ze zijn
van nature weten ze ingetogen te glijden
in een of andere vijver of slootje
ongezien veraf…
MYSTERIE ROND HET GRAF
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
726 ’t Was in ‘t vroege morgenuur
toen Maria ging naar het graf
angstig en nog helemaal overstuur
leek Zijn liefde voortaan zo veraf
het graf stond angstwekkend open
er gaapte een lege duisternis
van schrik wou Maria gaan lopen
wat was dat voor een geheimenis?
de zweetdoek, het opgerolde linnen
werd haar Heer dan weggenomen?…
Dagdromerijen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
93 tot sterrenbeelden
verstrengelt al
als luidruchtig alomvattend
het wrange verplichte donker
welk na dagdromerijen
gekromde lijnen
nooit vergaan kan
maar bestaan blijft
afwijzing buitensluit
bindend als tegenpolen
als zwoegende wakers
Uit een lichtbron uit
Van Goghs volste werkjes
dooft de bekende vrouw
de dorpsgekkenvuurtjes
veraf-goden…
Deze wereld
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
751 in deze wereld
zie je nog sterren
helder en zacht
soms dichtbij
dan weer veraf
in deze wereld
kijk ik de maan diep in haar ogen
soms zijn ze open
dan weer gesloten
in deze wereld
is de zon onze belangrijkste bron
geeft ze ons een warme lach
maar tegelijk een tikkende bom
in deze wereld
drijven wolken af en aan
valt er regen uit…
Niet de hand
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
863 die zichzelf vergat en sloeg
of aan de mond gezet maakte dat het scheldwoord verder droeg
ook niet de hand die zichzelf heeft breed gemaakt
opdat in duisternis een ander 't licht verzaakt
geenzins de kille klauw waarmee de wind
van de daken sneeuw het dal in veegt
maar al meer de hand van het kind
dat er al verkennend heel nabij beweegt
veraf…
Kasteel te ver?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
419 Door de schaduwen
in mijn rugzak
besta ik in alleen in
mobiliteit, al was het
maar voor even, de dorst
gelest uit geleende tijd
voortgestuwd en aangevuld
met andere levens blijft hij
mijn vriendin, bezwangerd het
gemoed van aanzwellende golven
eerst veraf, nu angstig dichterbij,
wie niet winnen wil, heeft bij
voorbaat al verloren…
Liefde
hartenkreet
3.7 met 21 stemmen
2.645 Zacht is de liefde die wij voelen
Harder is echter de realiteit
Wij alleen weten wat we bedoelen
En zijn zelfs tot alles bereid
Een liefde die geen doorgang mag vinden
Ze is zo veraf en ook zo dichtbij
Toch zijn er zoveel dingen die ons binden
Het maakt ons verdrietig en toch ook blij
Liefde is iets dat kun je niet kopen
Het wordt je gegeven…
Kerkhof
poëzie
3.0 met 17 stemmen
5.946 Om 't grauw-rood dak en de oude torentronk
Der kerk vlotte de vroege nacht, - veraf
Ging 'n boerenpaard, waarvan de holle draf
Dof tegen 't bleek-geworden muurtje klonk;
De stenen bisschop boog zijn kromme staf
Zeegnend - bij 'n scheef-gezakte Christus wonk
Nu en dan een schemerend blad, dat zonk -
En zachtjes vluchtte naar 'n vervallen…
Ik zal je missen
hartenkreet
2.7 met 15 stemmen
1.950 Ik zou mijn woorden op het water willen leggen,
ergens op het koude winterstrand hier niet veraf.
Ze zo ver laten drijven tot over zee,
zwevend over duizend golven recht naar jou.…
SCHADUW VAN HET LICHT
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
1.506 Van verre slingert een koude zon
mij slechts stralen naast ‘t gezicht
Als een veraf gelegen luchtballon
schenkt ze schaduwen van ’t licht
Ik ril en tracht warmte te voelen
doch koude kruipt mij in het hart
En donkere zon, zonder gevoel en
met stralen slechts uit pure smart
Warmte, zou zij dienen te bieden
zoals dit een eerlijke zon betaamt…
Trap naar de zon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
525 Op die hoogte was de lucht ijl
maar de wind bracht de koelte
van de sneeuw op de toppen
de ogen slurpten het eerste licht
Het lichaam voelde zich uitgerust
klaar om verder omhoog te gaan
de zwaarte makkelijker te verdragen
zodra de eerste stappen waren gezet
Vanaf een hoogte naar beneden
de wegen leken strepen waarop
figuren bewogen veraf…
Onze naaste
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
505 Wie is onze naaste, vragen we ons af
Niet alleen buren en bekende mensen
Maar ook mensen buiten onze grenzen
Niet heel dicht bij dus, maar ook veraf.
Ieder mens kan onze naaste zijn
Ieder die we op onze weg ontmoeten
Horen we met aandacht te begroeten
En zo nodig, zorgen voor zijn welzijn.…
Stille bagage
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
782 zwijgen verdooft
geen getuigenissen
of egoverliefde bewonderaars
schouderklopjes wanneer geweten schemert
in het duister van de dodendans
niet langer gedachten over een brief aan moeder
in een wereld die eenzaamheid verscheurt
met leedvermaak tussen schimmige wanden
van zomerse groei, die woekert door schandalen
lotgenoten, je ziet ze van veraf…
Park
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
3.045 Ik luister naar je zoals ik naar
een gewezen jazzbandje luister:
voor een kus veraf
of een cent dichtbij.
Ik ben je publiek zolang ik maar diamanten
uit mijn hand kan drinken,
zolang ik maar het roest op kapot geknipt prikkeldraad
mag nabootsen.…
Moeilijk
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.067 Dromen van een leven met iemand die zo veraf en toch zo dichtbij staat.
Moeilijk om alles wat er nog samen te ontdekken valt op voorhand al te moeten vergeten.
Vergeten hoe het voelt om bij elkaar weg te kruipen, in elkaars armen te liggen.
Armen die beschermen, liefhebben en troosten te moeten missen.…
nergens spijt van
hartenkreet
1.5 met 4 stemmen
3.756 bibberend af te tellen naar het eind
vergeten al die uren in de hoek
van een boosaardig verkneukelende klas
als hij weer eens als enige het lef had
de juf te voorzien van de nodige inkt
stralend blauw op wit gesteven kant
nee, hij heeft geen spijt
zo in gedachten verzonken
vaart een glimlach voorbij
op weg naar een nieuwe morgen
nog even veraf…
Zonder jou
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
2.125 Ik weet dat 'k je jouw ontrouw
haast honderd keer vergaf,
toch is er één ding dat ik wou:
jou dicht bij mij - niet zo veraf
en ook de as van jouw sigaret,
evenals dat vieze glas,
op het kastje naast ons bed.
Oh! Als dat toch het heden was...…
het bladeren genieten - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
824 in ons levensboek
ontmoet ik ze dagelijks
de vrienden en vriendinnen
mensen zoals jij
die mij het leven kleuren
die mij zijn laten
wie en wat ik ben
bladerend
in mijn levensboek
vier ik zo steeds
het feest van herkenning
in het grote en het kleine
van het doen en laten
dat nabij of veraf
jou met mij verbinden laat
bladerend
in mijn…