325 resultaten.
Hollandse molens
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
111 Molens omarmen meer dan wind alleen
in het water rimpelen hun silhouetten
door het polderlandschap
waar verlangens zichtbaar worden
gevoelens zich strengelen met
het zacht wuivende riet
daar met elkaar verbonden
in Delfts blauw nageschilderd
naar een fraai behouden aanzicht
van over duizend monumenten
zijn de vele verschijningen
uitingen…
Dromen van 'n industrieel Hawaï
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
851 Woestijnen van wuivende winden
betokkelen z'n slaap
en verdwaasd klautert
hij aan wal
Op marmerwitte galerijen
van gekauwde steen
'n verlaten interesse
deint een machinaal aloha
doelloos op en neer
In 'n schicht van hebzucht
lanceerde hij fortuinlijk
'n ontspoorde industrie
en was weer een
illusie rijker
toen hij jammerlijk
werd…
windorgel
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.939 wuivende wind zoemzindert traag trillend
de tropische trance terug
meeuwen miauwen als kirrende kauwen
bevlogen hun vloeiende vlucht
bijen die brommen met fris gesis
en slurpen de bloeiende blommen
kakelend kwakende kikkers bekijven,
beklijven, als bronstige schapen
bulderend donderen de bolders
rotsig ribbelend bergaf…
boerendorpje
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
627 Een schilderachtig boerendorpje
verwaaid in de wuivende bomen
als handen die de hemel dragen
koeien met vlekken
als gesmolten chocolade
het piepen van een kuikentje
wordt afgewisseld
door het zachte geblaat
van een schaapje
een vermoeide zon
blaast haar laatste adem uit
Gitzwarte zwaluwen leiden
De stoet van fonkelende sterren
Die samen…
Vol bewondering
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
667 met geoefende vingers
schrijf je levende letters op gevoel
die tussen zon en maan zwieren
bij het maartse lentelicht
gouden zonnestralen vallen
op vers wuivend zacht groengras
deze waarneembare realiteit
geeft nieuwe levenskracht
rijpt tot ontplooiing
gedurende het groeiseizoen
raak je vol bewondering geïnspireerd
door de pracht van…
Graat
gedicht
4.5 met 4 stemmen
26.844 de brug zien
en hem wegdenken
aan de overkant
een wuivende vriend
zonder telefoon
zonder adres
weg als je je omdraait
buigen het water
zien en weg denken
dan vissen nummeren
en opbergen
niet de vriend vergeten
maar meenemen
en begraven
diep in het zand
je door een ander laten dragen
nieuwe vriend kiezen…
Hartslag
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
487 ze legt het huilende kind
zacht over haar schouder
als ze kalm maar vastberaden
langs de rijstvelden loopt
het wuivend gewas als fragiele
muziek in de wind
de hartslag daalt
het kind wordt stil
geeft zich over
aan de tere aanraking
van de moeder
zij neuriet in harmonie
met het rijstveld
de wind beroert hun haar
een bevrijdende regen…
Eden
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
423 Naast huizen
Van gebakken steen,
Naast hofjes
Met drempels
En hinderpalen
Steek ik dit
Ene brugje over
En kom langs
Opspringende
Fonteinen die
Het leven, mijn
Leven en dat van
Jou bezingen,
Terecht in een
Onvermoede hof
Van Eden - wuivend
Riet, kwinkelerende
Vogels van allerlei
Soort en pluimage
Die de vrijheid…
tweeduizend drie
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
499 toen ik jou te grave droeg
mijn handen wit
mijn schouders blauw door
onvoorzien
één mondhoek hoog
een mondhoek laag
geen schraag voor jou waarop
de stille kist, ik
wilde warmte onder lichte planken
de banken van het hof
vol zomerzon
bloemen rond te zware voeten, wuivend gras
en in mijn lijf slechts de herinnering
van wie je was…
Droombeeld
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
529 Er hangt een lage grauwe wolk
boven de kale kruinen
van de wuivende bomen
in de getroffen straat
het is nu herfst
in mijn gedachten
Even ben je terug
in diepste kern
van mijn gevoelens
en ik koester je
in stille bewondering
droombeeld van liefde
ik koester je
Bescherm mijn zoet verlangen
laat nu geen regen vallen
het is al…
Zoals dankbaar wuivend riet...
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
802 Pas aan het einde wil ik buigen,
zoals dankbaar wuivend riet.…
Spijbelweer revisited
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
694 Het allerliefst met jou
in wuivend gras
en drinken, zittend op jouw jas
uit de fles witte Zuidafrikaan
die in jouw tas was
die wonderwel
perfect op temperatuur was
Lang turen over het kanaal
ver langs de brug
en luisteren wat de bomen ruisen
en zwijgend verder fietsen, want
geluk moet je niet hardop noemen
De rest nippen we thuis, in…
Meervrouw
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
974 Een meeuw schreeuwt
de zee achter het duin,
wind verstuift het land,
passie tussen eb en vloed
helm geeuwt wuivend,
wortels diep in zand
genegen in het zwin,
het zilt bekoort en voedt,
bevrijdt ze de elementen
in haar aardse tuin,
die kleine zeemeermin,
- mijn godin -, die golf
en horizon berijdt,
meer waarde,
meer vrouw, meer min.…
De zoete wind
netgedicht
3.9 met 24 stemmen
467 de zoete wind strijkt
van genot de wangen
in een tastend verlangen
hij aait de huid met zachte hand
en ik, wuivend naar meeuwen,
word badend gedragen
in het warme zand
boven mij spant zich in azuur
de hemelse weide uit,
weids en sprakeloos puur
in mij drijven,
weliswaar bij vlagen,
nog losse wolken
totdat ook zij vergeten…
stille wens
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
739 als ik ooit verdwijn in een stoffige
plooi van de tijd
vind me dan weer in de luwte van
die ene boom
waar klaproos en boterbloem het
weidse wuivend met ons deelden
waarover we spraken of zwegen
zich fluisterend herinneren laat
nu de wind er nog speels door
het lover waait
en rond die boom nog liefde ruist
in tere tinten…
afknotten en beknotten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
513 ik hou van zilverwitte,ranke
berken wuivend op de gouden heuveltoppen
van de kalmthoutse hei,
maar afgeknotte berken
in de residentiële tuinen
daar kan ik toch echt niet bij.
maar nog erger zijn die bazen,
die hun werkvolk , omwille van den brode ,
nu nog beknotten,
onderdanig laten buigen,
ja en amen doen zeggen,
monddood maken...…
knotten en beknotten
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
436 ik hou van zilverwitte, ranke
berken wuivend op de gouden heuveltoppen
van de kalmthoutse hei,
maar afgeknotte berken
in de residentiële tuinen
daar kan ik toch echt niet bij.
maar nog erger zijn die bazen,
die hun werkvolk , omwille van den brode,
nu nog beknotten,
onderdanig laten buigen,
ja en amen doen zeggen,
monddood maken...…
zinderende dromen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.008 zinderend, zwoel zwevend
over lichte luchten van liefde
aaiend, omarmend, vragend
een koninklijke kus, keizerskroon
zalig zoekend, zacht
over armen, ruggen, bast
teder tekenend toekomstmuziek
strelende handen hoog
waaiende, wollige woorden
fluisterende, wuivende zuidenwind
groene, geurige, nieuwgeboren giften
ritme, rite, ringenkind…
Eenvoud
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
999 Ik heb de eenvoud van het leven lief
het wuivend riet langs de waterkant
slierten ochtendnevel over het land
een nieuwe dageraad breekt aan
's avonds als de zon ter kimme neigt
de schemering met zijn zachtheid
de scherpe kantjes verhuld
voelt het leven aan als bevrijd
de nacht is als een schilderij
gekleed in zwart fluweel
laat ik de…
Zondagnacht
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.023 Een nachtegaal zingt
groen minnend dansend,
wolken duisteren maan dromend
de weg terug zonder aarzeling
begonnen,
stille sterren
en alle daargelaten zaken van het hart
voel ik zo langzaam, vallen in de nacht,
van wuivende gebaren, en jij daar in de verte
weet van mijn dromen,
buigt in stilte naar het zand
dat wij ooit, zeldzaam, in…
De reis
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
534 een streep trekkend door lijnen
die voor de hand liggen, neem ik de trein
laat mij vervoeren door lavendelvelden
en terrassen met wuivende gewassen
zonnebloemen die het blauw ingroeien
rotspartijen waar korstmossen gedijen
het landschap lijkt voorbij te varen
zoals de jaren rugwaarts roeien
en in mijn jas gevoerd met lapjes leven
bloeit…
non met bronzen schedel (3)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
990 5
Als het aan de minnaar lag
Was het getouwtrek lang niet over
Dus schetst hij haar grillig pad
Bekladt het blank
Vertelt over haar afkomst
Het bastaardkind in een vondelingenschuif
Over haar gevaarlijke tong
Over het roetspoor, de rookpluim
De doffe echo na haar wuivende hand
In de kier van een deur die dichtwaait
6
Sinds gisteren zwijgen…
rood
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
660 Als ik geen rood meer vind
kleur ik alle boemen groen,
de struiken, het hele landschap
wat ik schilder dus ook het onkruid
en het grazige gras, wuivend in de wind.
Waarin ik werkloos lig te wachten ontroerd,
wanneer je later mijn gevoelspallet mag zien,
beroerd door de tinten van je mond
en de kleuren die daaruit stromen.…
De jogger ( PCW )
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
560 Zilte zoete voeten
stappen gretig toe
in schemerige verten
langs
zovele paden
gaan jouw stappen -
verre schemering –
tegemoet
langs ochtenddauw
en mistige velden
wind en pollen
wuivend riet
als
mistige voeten
gaan jouw stappen
voort – voort –
laten evenzovele
sporen
van mistige stappen
in het verschiet…
De tijd
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
563 Met een geresigneerde handbeweging,
laat hij de stoet des levens passeren,
hautain wuivend, met gebogen pols.
Zelfgenoegzaam ligt hij erbij,
woordeloos manend tot voortgang,
zonder fatsoen en zonder geheugen.
Eigengereid en zonder wrok,
met als enige verbeten belager
de met woorden doorbroken stilte.…
vol verwachting
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
483 als standbeelden
staren vol verwachting
de een zittend
de ander liggend
twee paar hondenogen
naar de voordeur
uren terug al weer
ging daar doorheen
dat weten zij zeker
hun beider baasje
dat allang ook weer
terug moest zijn
de staarten wuivend
springen zij in vreugde
een warm welkom blaffend
als de baas verschijnt
die in de schuine…
Ik wil zijn..
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
656 als een natuurlijk blad
vlinderen op de wind
in de zwaarste storm
het sneeuwklokje
dat zich een weg weet te banen
door de ondoordringbare aarde
als de merel, de klanken,
de reikwijdte van haar toverfluit
verstaanbaar, vol van waarde
de sierlijke schelp
een symbool van vertrouwen
voor wie haar treft
als de rietkragen
wuivend in…
kluitje in het riet
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
442 Iemand zei tegen hem
hier is een kluitje
een mooi stukje aarde
vers van mijn schep
breng dat nu naar
de overkant van het water
vaar met je bootje
naar het wuivende riet
leg het kluitje daar neer
en alles zal goedkomen
dus dat deed hij
hij voer naar het riet
legde het kluitje neer
aan de natte voeten van het riet
het kluitje…
Aarde
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.083 Genietend verlangt mijn huid naar
de frisse geur,
zoals het wuivende riet,
rusteloos in haar oeverloos verdriet.…
Hoe je verder moet
gedicht
3.2 met 84 stemmen
75.562 Vooruit
over het glimmende asfalt
tussen de kale bomen
hoofd scheef, wuivend
naar het huis dat al in de mist
is verdwenen en straks vergeten.
Je zet een voet vooruit
en dan een andere.
Je kijkt niet naar de spiegeling
in de plassen, het beeld
van de takken waar je
tussen hangt, pats!
in het water.…